ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΖΗΣΑΜΕ

Μη με ψάχνεις, δεν υπάρχω πια για σένα
πέρασαν όλα, από μπροστά μου, σαν χαμένα
στιγμές που ζήσαμε, στιγμές, που ήμασταν μόνοι
στιγμές που αγγίξανε καρδιές, χάρες και πόνοι!

Άλλαξα διεύθυνση να φύγω από κοντά σου
μα η καρδιά μου, έχει μείνει ακόμα εδώ!
το άρωμα σου συναντώ στο πέρασμά σου
και στου μυαλού μου, τους διαδρόμους, σε ζητώ!

Μη με ψάχνεις, αυτή η σχέση δεν πηγαίνει
βάλε ένα τέλος, να γυρίσουμε σελίδα
ότι και αν κάνουμε, όμως τίποτα δεν βγαίνει
ήταν το όνειρο που πήρε η καταιγίδα !

ΧΑΜΕΝΑ ΡΗΜΑΤΑ

Χαμένα ρήματα κι επίθετα ανελέητα
άφησαν ένα έρημο, αποτύπωμα σφραγίδας
λόγια που γράφτηκαν και έδειχναν αταίριαστα
έφεραν σύννεφα, οσμή μιας καταιγίδας!

Δίχως επίρρημα, μα ούτε υστερόγραφο
έτσι να πούμε, ένα μήπως ή ένα ίσως
σαν γράμμα που λαβαίνεις ανυπόγραφο
και πάντα αναρωτιέσαι, αγάπη είναι ή μίσος!

Παράπονο βουβό και απορία, συνάμα
παιχνίδι του μυαλού, μοιάζει να είναι
χαρά στον παρατατικό, στο τώρα κλάμα!
του μέλλοντα η αδιαφορία όμως γίνε!

Λέξεις – πληγές φταρτής αναπνοής
στα πλήκτρα οι νότες στάζουν αίμα…
κλειστοί οι δρόμοι μιας αναμονής
ακόμα δεν κατάλαβα. Αλήθεια ή ψέμα!!

Στη δίνη ξεχασμένης μελωδίας
το πνεύμα παραπαίει εκεί βουβό
στη γεύση μιας χαμένης ευτυχίας
σώμα ταλαίπωρο έτσι πως σε θωρώ.

χαμένα ρήματα

Χαμένα ρήματα κι επίθετα ανελέητα
άφησαν ένα έρημο, αποτύπωμα σφραγίδας
λόγια που γράφτηκαν και έδειχναν αταίριαστα
...έφεραν σύννεφα, οσμή μιας καταιγίδας!

Δίχως επίρρημα, μα ούτε υστερόγραφο
Έτσι να πούμε, ένα μήπως ή ένα ίσως
Σαν γράμμα που λαβαίνεις ανυπόγραφο
Και πάντα αναρωτιέσαι, αγάπη είναι ή μίσος!

Παράπονο βουβό και απορία, συνάμα
Παιχνίδι του μυαλού, μοιάζει να είναι
Χαρά στον παρατατικό, στο τώρα κλάμα!
Του μέλλοντα η αδιαφορία όμως γίνε!

Λέξεις – πληγές φταρτής αναπνοής
Στα πλήκτρα οι νότες στάζουν αίμα…
Κλειστοί οι δρόμοι μιας αναμονής
Ακόμα δεν κατάλαβα. Αλήθεια ή ψέμα!!

Στη δίνη ξεχασμένης μελωδίας
Το πνεύμα παραπαίει εκει βουβό
Στη γεύση μιας χαμένης ευτυχίας
Σώμα ταλαίπωρο έτσι πως σε θωρώ.

Δηλώνω πρώην άνθρωπος

Δηλώνω πρώην άνθρωπος
Για όλους πια, αδιάφορος
Ζωή διαρκώς με αυλαία
Χωρίς τη λέξη «ωραία»

Δηλώνω πρώην άνθρωπος
Επαίτης ανυπόφορος
Της μοίρας τα γραμμένα
Κάποιου Θεού απωθημένα

Με βλέπουν μάτια παγερά
Και άλλα, με μια συμπόνια
Εκεί στα χιόνια στα νερά
χαθήκανε τα χρόνια…

Ήμουν πρώην άνθρωπος….