Βερμιώτης Ορέστης (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στη Βέροια το 1977. 
Σπούδασε κοινωνιολογία. Γράφει ποίηση και ζει στη Γαλλία.



http://vermiotis.blogspot.com.cy/

https://genesis.ee.auth.gr/dimakis/anatolikos/anatol12/8.html

Κροίσοι / Βερμιώτης Ορέστης

οι διαδώσεις κι οι αλλαγές στην πλαστή οικονομία  
τρελάναν τους κοντοαστούς κι όλη την κοινωνία 
σεισμός και τρόμος στο μαντρί   
του facebook και της TV   

όλοι για κανέναν, κανένας για όλους  
κι αποτρίχωση βαθειά σε σφιγμένους κώλους  
χαζοχαρούμενοι σε μια ζωή φτηνή   
αλλάζουν γνώμη κι άποψη κατά περίσταση   
τουρίστες στην ψυχή τους   
φοβούνται να μιλήσουν  
 γι’ αυτό μιλάν χωρίς να λένε τίποτα 
φοβούνται και να ζήσουν  
γι’αυτό βουτάν στου εγώ τους την πιο ρηχή βαρύτητα   
λάσπη στον ατέλειωτό τους πάτο   
σκουλήκια δυο σπιθαμές πιο κάτω   
παγιδευμένοι όσο ποτέ   
στα δίχτυα ενός δικτύου   
μεταλλαγμένου ναργιλέ

Νοέμβρης / Βερμιώτης Ορέστης

Έσβησε το τσιγάρο του στα κάγκελα του μπαλκονιού. Φύσηξε τον τελευταίο καπνό. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε στην κουζίνα. Η γυναίκα του καθάριζε τον πάγκο, μόλις είχε τελειώσει το πλύσιμο των πιάτων. Πήγε πίσω της, άγγιξε την κοιλιά της και ύστερα πέρασε τα χέρια του κάτω από την μπλούζα της και της χούφτωσε τα βυζιά.

- «Έχεις παγωμένα χέρια» του είπε συνεχίζοντας να σκουπίζει τον πάγκο με το κίτρινο σφουγγάρι. Αυτός πήρε τα χέρια του από πάνω της και έπιασε το τάπερ με το τυρί να το βάλει στο ψυγείο.

Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος κι έτοιμος να σκοτεινιάσει από νωρίς

επικαλούμενος το χειμώνα.

Σπασμένα κλειδιά / Βερμιώτης Ορέστης

Μόνοι
της γης οι μόνοι σε χωριστά κελιά
γεμάτα λάσπη, αίμα, φωτογραφίες, δάκρυα
στάχτες, αυνανισμούς, απαγχονισμένα όνειρα
της γης οι μόνοι είναι εξωγήινοι
που μείναν από καύσιμα
μιλάν παράξενα
φοβούνται θανάσιμα
τα κλειδιά τους σπάνε

Καμιά φορά γράφουνε γράμματα
καμιά φορά ερωτεύονται ανθρώπους
ή την κουβέρτα τους
καμιά φορά γράφουνε ποιήματα
και τα επιστρέφουν στο χάος
καμιά φορά
-της γης οι μόνοι-
χάνονται στο τίποτα
ζεσταίνουνε το θάνατο
γυμνοί κοιμούνται
γυμνοί φοβούνται
φοβούνται θανάσιμα
μιλούν παράξενα
τα κλειδιά τους σπάνε

Αγκίστρια δίχτυα και αλήθεια / Βερμιώτης Ορέστης

φίλησα στόματα που περίμεναν το αγκίστρι
γι' αυτό με δάγκωσαν με πάθος
αγκάλιασα κορμιά που περίμεναν τα δίχτυα
γι' αυτό μου δόθηκαν με χάρη
κι όταν πόθησα να ψάξω για Ιθάκη
κυνηγημένος μες τα κύματα
έπεφτα πάνω σε κοπάδια λωτοφάγων

μάτια μου εσύ
που σαν αλήθεια γυμνή με ταξιδεύεις
να 'σουν νησί να ναυαγήσω
να ζήσω
δίχως αγκίστρια
δίχως δίχτυα
δίχως κοπάδια

Φοβίες / Βερμιώτης Ορέστης

Δεν φοβάμαι την κρίση  

φοβάμαι την πλύση

των εγκεφάλων που αφήνονται στη δίνη του καιρού

φοβάμαι τη λύση

που το πρόβλημα θα πολλαπλασιάσει

φοβάμαι τα μίση

που αλλόκοτα και μαζικά θα γεννηθούν

 

Δεν φοβάμαι την κρίση

φοβάμαι τη λήθη

των ψηφοφόρων που ενέκριναν τους κανόνες της καταστροφής

φοβάμαι τα πλήθη

που έχουν παιδεία τηλεορασική και ποδοσφαιρική

φοβάμαι τα ήθη

και τα έθιμα τα βαλσαμωμένα, που προσαρμόζονται σε εφήμερα ντεκόρ

 

Δεν φοβάμαι την κρίση

φοβάμαι την ψύξη

του χεριού που θα τείνει να σώσει κάτι

φοβάμαι τη τήξη

των θαλασσών του μέλλοντος

φοβάμαι τη ρήξη

που τίποτα δεν θα ρίξει