Αθανασία Γιασουμή: Κι ήξερα κιόλας την αγάπη

ΤΟΤΕ ΣΑΝ ΠΑΝΤΑ / Γιασουμή Αθανασία

Βρέχει όπως τότε, αγάπη μου,
ψιχάλα τη ψιχάλα μαζεύω το κρυφοχαμόγελόσου∙
στάλα δεν θα αφήσω να πάει χαμένη

Έχω πολλά λουλούδια να ποτίσω ακόμα
έχω αρκετή καρδιά για να ριζώνουν πάντοτε
οι ευχές σου.

Όπως, τότε, σε ‘κείνο το σταθμό,
όταν φοβήθηκες τη φθορά που έσπρωχνε τα τρένα

Να δεις που την αγάπη μας, σου έλεγα,
καμιά ρυτίδα δεν θα την γεράσει,
να δεις που τα σώματα
μονάχα η ελευθερία θα τα δένει μεταξύ τους,
μπορεί και η επιθυμία που λυτρώνει σπασμωδικά.

Κοίτα μας τώρα, χρόνια μετά,
σαν μια παλιά φωτογραφία σε καιρούς ψηφιακούς
από το φιλμ του θεού τραβηγμένη
Είναι ακόμα ζωντανή, αγάπη μου,
είναι ακόμα ζωντανή εκείνη η αστραπή
που μέσα από τα μάτια σου χτυπάει τα δικά μου
σαν ρεύμα

Κι έτσι μαθαίνω από τα στιγμιότυπα
να φτιάχνω τη διάρκεια
κι από τα επιμέρους λόγια
με σιωπή καθολική
να σ’ αγαπώ.

Αθανασία Γιασουμή

"Επίγνωση" / Γιασουμή Αθανασία

Χάραξες
ήλιος μικρός στο σεντόνι της νύχτας.
Κανείς δε θα μάθει
πως η στάχτη στα χέρια σου
ήταν το φονικό της θλίψης μου.
Η κουρτίνα θα ανεμίζει καταμεσήμερα
και τα μάτια μου θα φωλιάζουν στα δικά σου.
Όλοι οι άλλοι θα επαναλαμβάνουν συνήθειες
τα φύλλα θα χρυσίζουν επειδή θα τα βλέπουμε μαζί
κι εσύ
θα απλώνεις μέσα μου
φως κι ηλιοβασιλέματα.
Τώρα το ξέρω'
δεν ήταν για τούτο τον κόσμο
τόση αγάπη.

Από την ποιητική συλλογή
"Τα πρώτα ερωτικά ∙∙∙και... εφτά μικρές εναποθέσεις"

[Σκοτεινό δωμάτιο] της Αθανασίας Γιασουμή

Σκοτεινό δωμάτιο
χειμερινής πρωίας. 
Η μέρα κατεβαίνει τα σκαλιά της Αγίου Νικολάου
με ένα πλαστικό ποτήρι καφέ.
Την είδα πριν λίγο στον καθρέφτη μου
να ρίχνει στ’ όνειρο νερό
να σκουπίζει το ξύπνημα από το είδωλό μου.
Την οδήγησα, έπειτα, στο σαλόνι
τοποθέτησα στο ένα χέρι της το σημειωματάριο
(δώρο αγαπημένου φίλου περασμένων εποχών)
στο άλλο χέρι της ένα μολύβι αχνής συγγραφής.
Της έδωσα το κεφάλι μου
ξεκίνησε να σκέφτεται σαν εγώ
κοίταζε με τα μάτια μου
άκουγε με τ’ αυτιά μου
έγραφε με τις λέξεις μου.
Ζήλεψα. Δεν ήμουν πια μοναδική όπως νόμιζα.
Το ποίημά μου μπορούσε να το γράψει οποιοσδήποτε.
Κατάπια τα ένσικτά μου προτού με καταπιούν εκείνα.
Η μέρα ανέβαινε τη σκάλα του εγώ μου.
Γινόταν μια φορά το αντίστροφο.
Τι ανακούφιση! Επιτέλους, μπορώ να κοιμηθώ
χωρίς τον ήλιο μου. Χειμωνιάζει νωρίτερα τα βράδια.

[Όμορφο που’ναι] / Αθανασία Γιασουμή

Όμορφο που’ναι
το ραγισμένο σου πρόσωπο.

Εύθραυστο
κυματώδες.

Το διαβαίνω αργά
ταπεινά

Πρωτάπειρο ναυτάκι
σε φουρτούνα ερμηνείας.

Τώρα το ξέρω.

Υπήρξα μέσα σου την ώρα
της έκρηξης.

Δεν άφησα τα θραύσματα
δεν τ’ άφησα να πέσουν.

Επισκεύασα στα μάτια σου χιλιάδες ναυάγια,
μια συντριβή που όμοιά της δεν συνάντησα.

Τώρα το ξέρεις:
Υπήρξα μέσα σου την ώρα
που μας γέννησε
η αγάπη.

///

"Επισκευές ναυαγίων",