Η Κατερίνα Καλαϊτζάκη γεννήθηκε στα Χανιά. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην πόλη καταγωγής της. Με την ποίηση ασχολείται από τα φοιτητικά της χρόνια. Πολλά από τα ποιήματά της έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και δημοσιευτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καλαϊτζάκη Κατερίνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καλαϊτζάκη Κατερίνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020
Τρίτη 25 Αυγούστου 2020
Η συγνώμη / Καλαϊτζάκη Κατερίνα
Μια συγγνώμη περιμένω, μα δεν έρχεται
κάτω απ’ τα σύννεφα την ξέχασες και βρέχεται
ένα αδιάβροχο της στέλνω και πουλόβερ, να ντυθεί,
μη μου κρυώσει και μη μου συναχωθεί.
κάτω απ’ τα σύννεφα την ξέχασες και βρέχεται
ένα αδιάβροχο της στέλνω και πουλόβερ, να ντυθεί,
μη μου κρυώσει και μη μου συναχωθεί.
Αυτή η συγγνώμη αν είναι νά ’ρθει θε να ’ρθει
για μένα αξίζει ό,τι πίκρα δεν μ’ αφήνει,
σαν τον καφέ που φτιάχνω σκέτο το πρωί
μα πριν τον πιω, προσθέτω λίγη …ζαχαρίνη !
για μένα αξίζει ό,τι πίκρα δεν μ’ αφήνει,
σαν τον καφέ που φτιάχνω σκέτο το πρωί
μα πριν τον πιω, προσθέτω λίγη …ζαχαρίνη !
Ο χρόνος επιστρέφει νικητής / Κατερίνα Καλαϊτζάκη
Καθώς ο χρόνος επιστρέφει νικητής
αναμοχλεύει τα χαμένα και τις λύπες
υγρά τα μάτια, κατακόκκινες τουλίπες
σε ποιον θεό άξιζε να θυσιαστείς;
αναμοχλεύει τα χαμένα και τις λύπες
υγρά τα μάτια, κατακόκκινες τουλίπες
σε ποιον θεό άξιζε να θυσιαστείς;
Μικρά συμβάντα ξεχασμένα στο ντουλάπι
δυο καλώς όρισες και μια ζεστή αγκαλιά
κύμα με γνώρισες σε μιαν ακρογιαλιά
χωρίς ντροπή να σου μαθαίνω την αγάπη.
δυο καλώς όρισες και μια ζεστή αγκαλιά
κύμα με γνώρισες σε μιαν ακρογιαλιά
χωρίς ντροπή να σου μαθαίνω την αγάπη.
Πίσω σε φέρνουνε του κόσμου οι φωνές
σε μια στιγμή μου έχεις μείνει χρόνια χίλια
πάνω σε μνήμες περπατάς και σε κοχύλια
σ' έρημους δρόμους και σε ώρες αδειανές...
σε μια στιγμή μου έχεις μείνει χρόνια χίλια
πάνω σε μνήμες περπατάς και σε κοχύλια
σ' έρημους δρόμους και σε ώρες αδειανές...
Η αλυκή / Κατερίνα Καλαϊτζάκη
Οι σκέψεις μου, βαθύσκιωτα πλατάνια
κι εγώ στη ρίζα τους για λίγο ξαποσταίνω
κάτω απ’ το βάρος του καιρού, κλαδί σπασμένο
να περισώσω προσπαθώ μια περηφάνια.
κι εγώ στη ρίζα τους για λίγο ξαποσταίνω
κάτω απ’ το βάρος του καιρού, κλαδί σπασμένο
να περισώσω προσπαθώ μια περηφάνια.
Ρίχνω ένα βότσαλο στη λίμνη και βουλιάζει
ο στεναγμός μου κυματίζει στα νερά της,
σε ποιους γκρεμούς χτίζει η θεά τα ιερά της
ποιος άνεμος τις μνήμες ξεθωριάζει;
ο στεναγμός μου κυματίζει στα νερά της,
σε ποιους γκρεμούς χτίζει η θεά τα ιερά της
ποιος άνεμος τις μνήμες ξεθωριάζει;
Έγιν' ο κόσμος μου απέραντη αλυκή
μια στέπα που πλανιόνται άγριοι λύκοι,
μετράς για λάφυρο αυτό που σου ανήκει
μα εγώ δεν είμαι η κυρα-Βασιλική.
μια στέπα που πλανιόνται άγριοι λύκοι,
μετράς για λάφυρο αυτό που σου ανήκει
μα εγώ δεν είμαι η κυρα-Βασιλική.
Χαμένος παράδεισος / Κατερίνα Καλαϊτζάκη
Το χέρι μου απλώνω τρυφερά
ν αγγίξω των χειλιών σου τη γραμμή
αφήνομαι να ζήσω τη στιγμή
σαν να ναι η τελευταία μου φορά.
ν αγγίξω των χειλιών σου τη γραμμή
αφήνομαι να ζήσω τη στιγμή
σαν να ναι η τελευταία μου φορά.
Τά μάτια κλείνω και ο χρόνος σταματά
μπροστά μου ένας ορίζοντας ανοίγει
μέσα μου μπαίνεις και το σώμα μου σκιρτά
κι έναν παράδεισο η μοίρα ξετυλίγει.
μπροστά μου ένας ορίζοντας ανοίγει
μέσα μου μπαίνεις και το σώμα μου σκιρτά
κι έναν παράδεισο η μοίρα ξετυλίγει.
Ας είσαι όνειρο φευγατο, απατηλό,
ό,τι λαχταρησα με την ψυχή ν αγγίξω
ένα παιχνίδι που το παίζει το μυαλό
και μια κραυγή που δεν κατάφερα να πνίξω...
ό,τι λαχταρησα με την ψυχή ν αγγίξω
ένα παιχνίδι που το παίζει το μυαλό
και μια κραυγή που δεν κατάφερα να πνίξω...
Να μπορείς τον φόβο να νικάς / Καλαϊτζάκη Κατερίνα
Άπλωνε ο ήλιος στο νερό
ένα κατακόκκινο υφάδι
γίνονταν το δάκρυ σου πετράδι
για να ξεγελάει τον καιρό.
ένα κατακόκκινο υφάδι
γίνονταν το δάκρυ σου πετράδι
για να ξεγελάει τον καιρό.
Έφτανε το κύμα στην ακτή
έπαιρνε μακριά κάθε σου θλίψη
κι ένα σ άφηνε κοχύλι που χε κρύψει
να κοιτάς, να νιώθεις δυνατή.
έπαιρνε μακριά κάθε σου θλίψη
κι ένα σ άφηνε κοχύλι που χε κρύψει
να κοιτάς, να νιώθεις δυνατή.
(για) Να μπορείς το φόβο να νικάς
βρες έναν γκρεμό να περπατήσεις
τις βαθιές πληγές σου ν αγαπήσεις
μνήμες που πονάνε μην κρατάς.
βρες έναν γκρεμό να περπατήσεις
τις βαθιές πληγές σου ν αγαπήσεις
μνήμες που πονάνε μην κρατάς.
Κι ό,τι η ζωή σου χει στερήσει
όσα σου χει η μοίρα αρνηθεί
αν τα βρεις σε χάραμα βαθύ
θα χεις τόν παράδεισο κερδίσει...!
όσα σου χει η μοίρα αρνηθεί
αν τα βρεις σε χάραμα βαθύ
θα χεις τόν παράδεισο κερδίσει...!
Η πιο δύσκολη λέξη / Κατερίνα Καλαϊτζάκη
Υπάρχουν λέξεις που πονούν κι άλλες που σε λυτρώνουν
σταλάζουν μέσα σου το φως ή στον καημό σε τρέχουν
τους ήχους τους και τις σιωπές δεν έμαθαν ν’ αντέχουν
εκείνοι που στα κύματα ποτέ τους δεν στεριώνουν.
σταλάζουν μέσα σου το φως ή στον καημό σε τρέχουν
τους ήχους τους και τις σιωπές δεν έμαθαν ν’ αντέχουν
εκείνοι που στα κύματα ποτέ τους δεν στεριώνουν.
Κι είναι μια λέξη δύσκολη που θέλει θάρρος τόσο
να βγει έστω σαν ψίθυρος, σαν στεναγμός, σαν δάκρυ
στα χείλη πάνω να πλεχτεί, να φτάσει ως την άκρη
παίρνω το κάθε γράμμα της μα πώς να τα ενώσω;
να βγει έστω σαν ψίθυρος, σαν στεναγμός, σαν δάκρυ
στα χείλη πάνω να πλεχτεί, να φτάσει ως την άκρη
παίρνω το κάθε γράμμα της μα πώς να τα ενώσω;
Μην απορήσεις που σιωπώ και δεν ζητώ ''συγνώμη''
που κάποτε σε πίκρανα και σ' έχω αδικήσει
είναι γιατί ως τώρα εγώ δεν μ' έχω συγχωρήσει,
θρηνώ πάνω στη γέννα της το θάνατό μου ακόμη.
που κάποτε σε πίκρανα και σ' έχω αδικήσει
είναι γιατί ως τώρα εγώ δεν μ' έχω συγχωρήσει,
θρηνώ πάνω στη γέννα της το θάνατό μου ακόμη.
Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016
Παράπονο: Ποίημα της Καλαϊτζάκη Κατερίνας που έλαβε έπαινο στον Ε΄ Ποιητικό Διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες"
Μπορείτε να διαβάσετε το ποίημα πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)