Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιακωβίδη Λιλή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιακωβίδη Λιλή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2020
Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016
Τετάρτη 17 Αυγούστου 2016
Άνυδρη Γη: Ποιητική Συλλογή της Λιλής Ιακωβίδη (1968) (Απόσπασμα)
«...Τώρα ο πόνος δε γυρεύει τον αφανισμό μου
Γδύνεται τον εαυτό μου
λευτερώνεται από το αίμα μου
Μπαίνει
στη ζωή πού δεν έζησες
Στη ζωή πού 'σουν φτιαγμένη νά ζήσης.
Στη ζωή πού βιάστηκες νά ξοφλήσης
Ακουμπά
στην πεινασμένη ματιά των παιδιών
Στη «θελιά»
γύρω απ' το λαιμό των απελπισμένων
Στα πεσμένα φύλλα των δέντρων, -
ώρα φθινοπωρινή
κυκλωμένη από το θάνατο.
Απλώνεται στην ερημωμένη ψυχή της Γης
Στον κόσμο
πού ανασαίνει φαρμάκι
Στον κόσμο πού αγκομαχά
Γίνεται ένα
με το σπασμό
της ανθρώπινης κραυγής
με την ατέρμονη εγρήγορση
Και, ακραγγίζοντας
την αίσθηση του «Χρόνου»
αχνοβλέπει
το πρόσωπο της «Αλήθειας»
Σφαλώ τα βλέφαρα
για να δω τη φωτεινή Απουσία
Για να ζήσω
- μέσα στη γυμνή στιγμή-
πέρα από τη λύπη
πέρα από τη χαρά
«αυτό» που μου ανήκει».
ΜΕΘΩ / Λιλή Ιακωβίδη
...
με τις ανέφελες αυγές και με τα δειλινά
τα χρυσονεφωμένα
με των παιδιών μου τη γλυκειά φωνή που με ξυπνά
με δυο ματάκια γαλανά
με δυο λογάκια στοργικά στον ξύπνο μου ακουστά,
με ό,τι προσμένω κι έρχεται, με ό,τι άδικα ποθώ
μεθώ.
Απόσπασμα από τη συλλογή «Φωτεινές Ώρες»
Κάτι σπαράζει μέσα μου / Λιλή Ιακωβίδου
Κάτι σπαράζει μέσα μου,
κάποια ψυχή φερμένη
απ’ του Θεού το θέλημα
προς τη ζωή ανεβαίνει.
Θεέ μου, ευλόγα τη να ιδεί
το φως και την ημέρα
και να ‘ναι πιο γλυκιά απ’ το φως
για μια φτωχή μητέρα.
Ψυχή, που πρωτοσάλεψες
βαθιά στα σωθικά μου,
για σε σπαράζει πιο γλυκά
κι αλλόκοτα η καρδιά μου.
Από ποιον κόσμο έρχεσαι
και πού γυρεύεις να ‘μπεις;
Πότε είσαι μαύρο σύγνεφο,
πότε σαν άστρο λάμπεις
στον ουρανό μου, και λογής
λαχτάρες δοκιμάζω,
και τρέμω καρτερώντας σε
και πάλι αναγαλλιάζω...
Πότε, καθώς σε στοχαστώ,
σα θάλασσα με δέρνεις,
και πότε στην ανάπαψη
του λιμανιού με φέρνεις.
Παρακαλώ στην ύπαρξη
να μην έρθεις μα, ω φως μου,
και πριν σε ιδουν τα μάτια μου
υπάρχεις, είσαι εμπρός μου,
και πότε λέω: μη γεννηθείς,
κλάψα η ζωή και μπόρα!
και πότε: φως μου, πώς αργείς!
Μακαρισμέν’ η ώρα
που θα ξαφνίσουν την ηχώ,
αρμονισμένα αντάμα,
της μάνας σου το σκούξιμο
και το δικό σου κλάμα.
κάποια ψυχή φερμένη
απ’ του Θεού το θέλημα
προς τη ζωή ανεβαίνει.
Θεέ μου, ευλόγα τη να ιδεί
το φως και την ημέρα
και να ‘ναι πιο γλυκιά απ’ το φως
για μια φτωχή μητέρα.
Ψυχή, που πρωτοσάλεψες
βαθιά στα σωθικά μου,
για σε σπαράζει πιο γλυκά
κι αλλόκοτα η καρδιά μου.
Από ποιον κόσμο έρχεσαι
και πού γυρεύεις να ‘μπεις;
Πότε είσαι μαύρο σύγνεφο,
πότε σαν άστρο λάμπεις
στον ουρανό μου, και λογής
λαχτάρες δοκιμάζω,
και τρέμω καρτερώντας σε
και πάλι αναγαλλιάζω...
Πότε, καθώς σε στοχαστώ,
σα θάλασσα με δέρνεις,
και πότε στην ανάπαψη
του λιμανιού με φέρνεις.
Παρακαλώ στην ύπαρξη
να μην έρθεις μα, ω φως μου,
και πριν σε ιδουν τα μάτια μου
υπάρχεις, είσαι εμπρός μου,
και πότε λέω: μη γεννηθείς,
κλάψα η ζωή και μπόρα!
και πότε: φως μου, πώς αργείς!
Μακαρισμέν’ η ώρα
που θα ξαφνίσουν την ηχώ,
αρμονισμένα αντάμα,
της μάνας σου το σκούξιμο
και το δικό σου κλάμα.
Τετάρτη 2 Μαΐου 2012
Το λέει και το τραγούδι / Ιακωβίδη Λιλή
O ζωντανός ο χωρισμός,
το λέει και το τραγούδι
παρηγοριά δεν έχει,
από την ώρα που 'φυγες
έχει βουρκώσει ο ουρανός
κι η θλίψη σιγοβρέχει.
Παρηγοριά έχει ο θάνατος,
το λέει και το τραγούδι
και λησμοσύνη ο χάρος,
πέτρα που δε μετακυλά
κι ασήκωτο μολύβι
του χωρισμού το βάρος, το βάρος.
Kοιτάζω την εικόνα σου,
παιδί μου αγαπημένο
παρηγοριά για να βρω
και το γλυκό χαμόγελο
της ζωγραφιάς σου κάνει
τον πόνο μου πιο μαύρο.
Η αγάπη πάντα είναι διπλή,
το λέει και το τραγούδι
μα ο καημός περισσός,
άξαφνα μες στη μοναξιά
πληγώνει και τρομάζει
σαν ψέμα και σαν μίσος, σαν μίσος.
Η αγάπη πάντα είναι διπλή,
το λέει και το τραγούδι
μα ο καημός περισσός,
άξαφνα μες στη μοναξιά
πληγώνει και τρομάζει
σαν ψέμα και σαν μίσος, σαν μίσος.
O ζωντανός ο χωρισμός,
το λέει και το τραγούδι
παρηγοριά δεν έχει,
από την ώρα που 'φυγες
παιδί μου αγαπημένο
ο νους μ' εσένα τρέχει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)