ΑΛΜΥΡΑ (απόσπασμα)

 ΤΟΠΙΟ 

Τόση γαλήνη...

Ο ουρανός ολάνοιχτος

σαν έτοιμος να δείξει τα απόκρυφά του.

 Η θάλασσα σαν να προσμένει έρωτα,

ανάσκελα.

Τα βράχια ιριδίζουν.

Ως προς την κίνηση, 

ο ήλιος κατεβαίνει το βουνό

και δυο χελιδόνια γράφουν το σχήμα του απείρου,

 ξένοιαστα, τίποτα δραματικό.

Δεν είμαι της περιγραφής,

θέλω να πέφτει λίγο δράμα καταμεσής,

που να δρα ύπουλα

και να υπονομεύει τις εικόνες

ή αίφνης να τις ανατρέπει.

Κοιτάζω γύρω, τίποτα δραματικό.

Κι εγώ, με τις αισθήσεις παλιωμένες,

με την ψυχή να 'χει ρουφήξει θλίψη

όπως σφουγγάρι το πικρό θαλασσινό νερό,

 αφήνω τις εικόνες άστοχες.

Χαρά Πρεβεδώρου (βιογραφικά στοιχεία)

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθήνας και υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση.

Ποιητικές Συλλογές:

1.       Σήματα 2007,

2.       Οι περιπατητές 2009,

3.        Δορυφορήματα 2011

4.       Χρόνος ο Ακέραιος 2013.

5.       Αλμύρα 2014

-

Όλες από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης

Σκόνη

Δεν είναι εύκολο να πεις γι αυτά

που εκτυλίσσονται μέσα στη σκόνη

και δεν παράγουν συνήθη συναισθήματα.

Σκόνη η πορεία, εγχάρακτη στα πέλματα,

σκόνη το γάλα της ευσπλαχνίας.

Ένα μπισκότο στα δύο,

στο ίδιο κύπελλο τρία στόματα,

δεκάδες βλέμματα σε μεγαλόσταυρους ευεργετούντων

σταυρωμένα.

Η αριθμητική της πείνας.

Πείνα, τι λέξη

μόλις τη σχηματίσεις,

ό,τι είναι γύρω της γίνεται σκόνη.

Εξάλλου αμφιβάλλεις.

Στη διπλανή εικόνα βασιλικές γιορτές,

κεφάλια ανθρώπων με πετάσους θεών.

Από το θάμβος τυφλωνόμαστε.

Τόσο μεγάλες αποστάσεις

δεν τις διανύει καμιά φτερούγα.

Κατώφλια

Οι δραστικότερες σκηνές

παίζονται στα κατώφλια.

Πεδίο μάχης τα κατώφλια

για προκαθορισμένη ήττα•

τότε που δε φοβάσαι πως θα φύγει,

γιατί έφυγε

κι ο έρωτάς σου έχει ήδη κατακάτσει

στα σκαλοπάτια

και τον πατάς σαν λασπωμένη βροχή.

Και η ζωή πορεύεται με αποφάσεις

που την εξαντλούν,

ώσπου να μείνει ένα μάτι

σε τανυσμένη κόγχη,

να κατοπτεύει.

Η θεωρία των κύκλων

Εκπλήσσει πώς,

ντυμένοι αλλιώς κι αλλιώς φερόμενοι

σ’ άλλους καιρούς και τόπους,

είμαστε οι ίδιοι.

Τις ιστορίες μας ορίζει η επανάληψη.

Ευθείες σχεδιάζουμε

στοχεύοντας αρχή και τέλος,

μας βγαίνουν κύκλοι.

Μέσα σε κύκλους γυροφέρνουμε

και στη στενή και στην πλατιά ζωή μας,

πότε σαν τα χρυσόψαρα στη γυάλα

αγνοώντας,

πότε σαν τους σκορπιούς σε πύρινο κλοιό

γνωρίζοντας.

Τις ιστορίες μας ορίζει η επανάληψη.

Κι η διαφυγή που κατορθώνουμε

είναι ο κύκλος του ορίζοντά μας

διαρκώς μετατοπίζεται.

Λύτρα

Η ποίηση ως λύτρα

πού ξανακούστηκε.

Σώθηκαν, λέει, τραγουδώντας Ευριπίδη

ανάμεσα σ’ εχθρούς,

καθώς ζητιάνευαν στις πόρτες για ψωμί ή

μπρος στις τράπεζες εζωγρημένοι.

Πώς να αισθάνθηκε ο Ποιητής

ως ποιητής πραγματικής ζωής

χάρη στη μίμησή της

με τέτοιον στέφανο στο μέτωπό του

και με φιλήματα βαριά στα χέρια;

Μπορεί και ενοχές

για όσους δε σωθήκαν.

Επίσης σκέπτομαι το τώρα

κι ότι ο χρόνος μεταφέρει σημασίες,

να παίζουνε οι ποιητές τα σοβαρά παιχνίδια τους.

Μπροστά στις Τράπεζες ξανά

ανάμεσα σ’ εχθρούς ξανά

έχουμε πλήθος ποιητών να τραγουδήσουμε,

αν τέτοια ακόμη κατορθώνει η ποίηση.