"Curriculum Vitae" (απόσπασμα)

Πόσο γυρέψαμε το θάνατο!
Την ταυτότητα μας
Το μαχαίρι
Το μαχαίρι
που ξεπήδησε από τη μήτρα της μάνας μας
και κοιμήθηκε στις παιδικές μας κούνιες
αντανακλώντας στην αστραφυερή του λεπίδα
τα όνειρά μας

Τώρα κάθε βράδυ κάποιος κόβει τα μαλλιά μας
πριονίζει τα οστά μας
Αιμορραγούμε τυλιγμένοι σε λευκά αποστειρωμένα σεντόνια
Χιτώνες δηλητηριώδεις σαβανώνουν τα σώματά μας

Τις στιγμές της αναλγησίας
Διανύοντας τα εγκόσμια
Ιχνηλατούμε τ' άγνωστο
Κι επιστρέφοντας
Κάποιος σκαλίζει την καρδιά μας
Ανασηκώνει τις λείες μυϊκές ίνες
Ξεβιδώνει τον φλεβόκομβο
Θερίζει το δεμάτιο του His
Και οι κοιλίες συσπώνται αδιάκοπα
Σε μια θανατηφόρα μαρμαρυγή

Εμείς οι μελλοθάνατοι με τον αριθμό 3 ή 6 ή 9
Στα κρεβάτια της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας
Ξαπλωμένοι στην πλατεία ή στην απομόνωση
Κρυφοκοιτώντας κάτω από τις υγρές μάζες των ματιών μας
Αναζητούμε τον Δόκτορα Θάνατο
Καβάλα στις σύριγγες της Αδρεναλίνης
Με τις γυαλιστερές βελόνες του που στάζουν δηλητήριο

Σας παρακαλούμε πιστές νοσοκόμες
Ξεριζώστε τους σωλήνες απ' τους ασκούς των πνευμόνων
Τις φλεβικές γράμμες απ' τα μεγάλα αγγεία των σωμάτων μας
Τις ψυχές μας από τα ηλεκτρικά σήματα των μόνιτόρ σας
Βγάλτε τις σιελ μπλούζες σας και χορέψτε μας

Χορέψτε το χορό των επτά πέπλων
Ξεδιπλώνοντας τα ρετάλια της γάζας από τα πλούσια στήθια σας
Κι αφήστε μας να σας βυζάξουμε σαν τις μάνες μας

Αποκεφαλίστε μας πιστές νοσοκόμες
Κρεμώντας τα κεφάλια μας στις στήλες των ορών
Μέχρι να στραγγίζουν απ' το αίμα τους
Ράψτε τα μάτια και στα στόματά μας
Με βαμβάκι που κλώσσατε στα μακριά σας δάκτυλα
με τα κόκκινα νύχια

Τις νύχτες εκείνες
που ο εραστής σας βεβήλωσε τα βελούδινά σας πρόσωπα
με την αστραφτερή λεπίδα των ονείρων σας
Και παραχώστε στις οπές των ταλαιπωρημένων σας σωμάτων
Βαμβάκια μορφίνης
Αφού
Απ' όλα τα εγκόσμια που διανύουμε
Φοβόμαστε μόνο
Τα σκουλήκια του χώματος που διεισδύουν
Στο μονοπάτι της αιώνιας ζωής.

(Το Τραγούδι των Βαρέως Πασχόντων)

Και έμαθα να κατρακυλώ
Όλο και πιο γρήγορα
Γεμίζοντας σκούρες μελανιές
Σαν τα βαριά χώματα ενός βιομηχανικού δειλινού

Ω κήποι με τα ζωντανά αγάλματα
Και τα φρεάτια της νύχτας
Που μέσα μας ελοχεύουν τα μάτια δύο κτηνών

Ω εθνικές οδοί με τις λευκές λωρίδες
Και τα κίτρινα φώτα πορείας
Που πάντα σας οδοιπορούν δύο πεθαμένοι

Ω μεγάλες γέφυρες με τα στηθαία
Και τους συρμάτινους πυλώνες σας
Που από κάτω σας κυλούν δυο ποτάμια αίματος

Τωρα πια απλώνομαι σαν το βαθύ σκοτάδι
Σκεπάζοντας τα μάτια μας με πένθος
Και βαριά πληγωμένος
Κρεμασμένος στ' αγκίστρια της μνήμης
Που σβαρνίζουν την αθανασία
Ξεψυχώ

Στη Γλώσσα του (απόσπασμα)

Εγώ ειμί το φως το αληθινό,

Ο επιτοίχιος διακόπτης του μυαλού σας

Η αρσενική γωνία ενός ορθογώνιου τριγώνου

Η άμμος της πιο υγρής αβύσσου

Ο που μυρίζεται με αίμα των σωμάτων

Το ποιήμα του Εγώ

Καταληφθέν από το Αυτό

Ανάστροφα διπλώνεται στη στενή τσέπη του παντελονιού μου

Απεκδύομαι ορατών και αοράτων

Μεταίχμιο της νύχτας

Crack of the dawn

Μ' ένα στιλέτο δεκαεφτά εκατοστών

Κατέβηκα την πόλη ως το δέλτα της

Σχήματα από διαβήτη σε λευκά χαρτιά

Η αρχιτεκτονική μιας πόλης που ποτέ δεν υπήρξε

Μα είχε ναούς και μέγαρα

Λιμάνια και σταθμούς αποβίβασης

Οικοδομές και χαμόσπιτα

Σαν συλλογίζομαι ότι τόσο νέος τα έδωσα όλα

Σαν συλλογίζομαι ότι μου αρκεί ένα στιλέτο

Για να καταλάβω μια ολάκερη πολιτεία

Σαν συλλογίζομαι την πέτρα που σφίγγω στο αριστερό μου χέρι

Έτοιμος να πελεκήσω το πρώτο κρανίο που θα υποκλιθεί

Ω του θαύματος φυσάει αέρας απ' την κοιλάδα των κτηνών

Και οι ράγες του πιο φανταστικού τρένου φυτρώνουν με κατεύθυνση

Την πολιτεία που ποτέ δεν έχει υπάρξει

Μα σας βεβαιώνω πως κάτοικός της είμαι

Πολιτογραφημένος

Με δελτίο αστυνομικής ταυτότητας

Και διαβατήριο για τη διέλευση των συνόρων

Με γείσα καπέλων ψάθινων κι αθλητικών

Με παντελόνια που τα βράδια ξηλώνονται από ηδονή κι απελπισία

Απροσδιόριστος στον κόσμο

Απλανής μ' ανθρώπινη φωνή και δάκρυ

Στους λίθινους δρόμους

Μεταστοιχειωμένος εξ αμαρτίας προγονικής

Ατιμωτής γονέων, αδελφών και οίκου

Ως κυβερνήτης διατάζω

Σε διατάζω Τοκογλύφε

"Επέστρεψε το σμάλτο των σωμάτων που κατέθεσα

Τα αθώνα όνειρα δυο κοριτσιών που έγδαρα

Την υγρασία του ανθρώπινου προσώπου που στράγγιξα

Τον πόνο μου".

Σε διατάζω Δικαστή

"Εκτέλεσε τη διαθήκη, εκποιώντας την κληρονομιάς της εγγλέζικης τρούφας

Αυτής που φύλαξα για το πιο σημαντικό βράδυ της ζωής μου

Τρούφα σαμπάνια σοκολάτα από την πλατεία Picadilly

Δαγκωμένη απ' τα χείλια του image rose".

Σε διατάζω Δήμαρχε

"Πλαστογράφησε την ημερομηνία γέννησής μου

Αναθεώρησε το μητρώο αρρένων στο οποίο είμαι εγγεγραμμένος

Μετάφερε την οικογενειακή μου μερίδα στην πόλη που ποτέ δε θα υπάρξει

Και φώτισε με lumiere intense τους δημόσιους δρόμους της".

Σε διατάζω Θεέ

"Κατέβασέ με από τη ράχη του κτήνους που κουβάλησα

Σήμερα το πρωί, στα δόντια του σφηνωμένη, η παιδική μου ηλικία

Τ' απόγευμα της νιότης μου η μνήμη

Κι η νύχτα τρώγει την καμπούρα της ύπαρξής μου".

Κι ακούστηκε ο βρυχηθμός απ' το στόμα του λιονταριού

Που φυλάει το λιμάνι του

Κι ας μην ήταν ο Τοκογλύφος, ο Δικαστής, ο Δήμαρχος, ο Θεός

Κι ας μην ήταν η ζωή και η ζωή και η ζωή

Κι ας μην ήταν ούτε ένα αστέρι στο σκοτεινό ταβάνι του δωματίου

Κι ας μην ήταν τίποτα για σας
Για μένα

Για σένα

Ήταν μια ζωή συνοπτική και γεμάτη

Σαν τα επίκαιρα των κινηματογραφικών αιθουσών

Μια ψευδαίσθηση της γυναίκας

Που ξυπνά τον άντρα μες στη Φύση της

Όσο για το όνειρο, αυτό είναι παντού

Φυγαδευμένο σκοτεινό

Λιωμένο στις ράγες του τρένου που οδηγούν στην πολιτεία

Που ποτέ δεν υπήρξε

Αντιόχου Γιάννης (βιογραφικό)

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μεγάλωσε και ζει στον Πειραιά. Είναι κάτοχος MBA και ΜSc της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με εξειδίκευση τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά δημοσιεύοντας ποιήματα, δοκίμια και μεταφράσεις (ΑΝΤΙ, Index, Ποίηση, Δέκατα, Δέλεαρ, Μανδραγόρας, Poetix κ.ά.).

Ποιητικές συλλογές

• Ανήλικης νυκτός παρίστιον δέρμα, Γαβριηλίδης 2003
• Romeo and Juliet, Δέλεαρ 2004
• Στη γλώσσα του, Γαβριηλίδης 2005
• Curriculum vitae, Μελάνι 2006
• Εισπνοές, Ίκαρος 2009

Μεταφράσεις

• Τεντ Χιουζ, Γράμματα γενεθλίων, Μελάνι 2005
• Βόλφγκανγκ Χέσνερ, Άννα Αχμάτοβα Η θυελλώδης ζωή μιας μεγάλης ποιήτριας (μαζί με την Ανίτα Συριοπούλου), Μελάνι 2007
• Άννα Αχμάτοβα, Ποιήματα, Μικρή Άρκτος 2008
• Η θηριώδης μούσα, Επιλογή από το έργο επτά αυτόχειρων Αμερικανών ποιητών, Μικρή Άρκτος 2008

Παραισθησιογόνο

Και καταστέλλοντας σώμα και επιθυμία
σημαδεύουμε τα πρόσωπά μας με βάσανα
γράφοντας με μαύρα μολύβια τις κόρες των ματιών μας
κι ότι απομένει
μια σκούρα αποπλάνηση
ένα ανήμερο βλέμμα
που στοχεύει και εκπυρσοκροτεί τραυματίζοντας
—ενίοτε θανάσιμα—
το πρώτο οικείο βλέμμα που ηθελημένα θα διεισδύσει
και συ
μην έχοντας δοκιμάσει
εδώ και σαράντα περίπου χρόνια
την αίσθηση του γαλάζιου φορέματος ενός κοριτσιού
που ολόγυμνο σαν το καλοκαίρι
θα τυλίξει τα πόδια του γύρω από τα δικά σου
δεν δίνεις σημασία
μόνο καπνίζεις το βαρύ σου τσιγάρο
λαμπηδόνα νικοτίνης φέγγοντας
ένα μέτρο γύρω όλο κι όλο
ταξιδιώτης του μακρινού δρόμου που έχεις διαλέξει
σκύβοντας από το βάρος
αποκάμνοντας από την κόπωση
ώσπου γίνεσαι ένα με τη γη
σέρνεσαι μες στο κενό
με τι νερό
τι στεναχώρια
σκίζοντας το στόμα να φτιάξεις χαμόγελο
να το προσφέρεις
Κι η κάμαρά σου είναι άδεια
Ψυχή δεν υπάρχει
Ούτε η ψυχή σου
μόνο «τραύμα» αρθρώνεις προσπαθώντας
και ουρλιάζεις «πονάω»
την ώρα που σε τσιμπά
το σιδερένιο έντομο της ανάμνησης
και ο Θεός σταυρώνει στον θόλο του σπιτιού σου
ουρανό το γαλάζιο φόρεμα του κοριτσιού
χτυπώντας με το σφυρί του τέκτονα
ένα καρφί στην σάρκα διεισδύοντας
και το αριστερό της στήθος
φεγγάρι πέτρινο
πλαγιάζει στη θέση της καρδιάς σου δύοντας
Και πάντα θα γράφεις
όσο έχεις τα δάχτυλά σου μες στο κεφάλι της
του ύδατος στιχάκια να ξεδιψάς
κρατώντάς την
σφίγγοντάς την
ρουφώντάς την αργά
εωσότου σωθεί το βαρύ τσιγάρο σου
που σε ταξιδεύει.

Όλη μου η ζωή μικρές στιγμές,,,,,

Όλη μου η ζωή μικρές στιγμές

Ξεριζωμένες του συνειδητού κλεφτές φωτογραφίες

Το σπίτι

Η πόλις

Η ζωή

Οι φίλοι

Ένα τραγούδι έρωτος

Η κάμαρη που μας εμπεριέχει

Κάθομαι και ατενίζω ορθές ματιές

συσχετισμένες νοητές

ανόητες

Τόσο πολλές οι λύπες

Σώματα ζωντανά πεύκων

περίτεχνα σμιλεμένα ξύλινα σαρκία εποχικών διαδρομών

περιδιαβαίνουν εμπρόσθεν του παραθύρου μου

Σταματημένος

Όλη μου τη ζωή αναμένοντας

κάτι κατά το πλείστον ηδονικό

όπως μικρά σφιγμένα στήθη λεμονιού

μες στ' άσπρο νυχτικό σου

και αναπνοές κοφτές πνιχτές

γινωμένες κραυγές ερωτικές

ελθούσης

παρελθούσης νιότης

Κι αν ακόμη τούτη η ζωή απέμεινε

αυτή μοιάζει ατελεύτητη

κι ο χρόνος αιώνιος

δια παντός νυκτός πλανόδιος

μυστικός κι ανυπόφορος

διυλίζεται σημαντικός

μέσα σε μικρές στιγμές

προσωπικής και δεικτικής αντωνυμίας

ανωνυμίας

αμύθητης αξίας

Σταματημένος

Όλη μου τη ζωή δακτυλοσκοπώντας

μέσα σε κερια αναμμένα

εντύπωμα της πάλλουσας ψυχής

Σταματημένος

Άνθρωποι της πρώτης εφηβείας

Αναμεμειγμένοι χυμοί πρωτόγονοι

ποτίζουν με ιχώ τον κήπο της ζωής μου

Ανοίγω την ομπρέλα μου

Βροχή που πλησιάζει

Μικρές στιγμές σταγόνες

Δίχως να ξέρω

πως ετούτη η ζωή

στεριώνεται με εσφαγμένου πετεινού το αίμα

Θεμέλια χέρια

Πόδια ψηλά και τριχωμένα

Εκμαγεία χαμόγελων

και μουσικές φυσημένες

των δεκαπέντε ετών

Μικρές στιγμές

Όλη μου τη ζωή σταματημένος.

ανελκυστήρας

Μια κλίση είναι της ζωής
που κάθε στιγμή ξοδεύεται
και μένει μία άλλη
μια συστολή αναπνοής
ένας ανελκυστήρας εύφθαρτος
καρφωμένος και κρεμασμένος
στην αριστερή παλάμη του Θεού
με τροχαλίες που τρίζουν
σαν τους οξειδωμένους χαλκάδες μιας κούνιας
κλυδωνίζοντας το φάντασμα της παιδικής ηλικίας
—και γίνεται στ’ όνειρο:
οι δυο λιπαρές κι ασημένιες κοτσίδες μιας μαριονέττας
να είναι δυο ξεφτισμένα συρματόσχοινα,
που σπινθηρίζουν αιωρούμενα
σε ένα σκληρό μαξιλάρι
όπου η Ύπαρξη γερασμένη
αποκαμωμένη κατακλίθηκε
εντυπώνοντας την πείρα της—
Κι όλο τεντώνομαι στις μύτες των ποδιών
αριθμώντας από μνήμης τις στάσεις που έχω κάνει
στοιβάζοντας το ένα μετά το άλλο
τα κουτιά με τα νεκρά πουλιά του Σαχτούρη
την τσίχλα και τον κορυδαλλό της Ντίκινσον
θυσιάζοντας κάθε μάταιο Τόπο
για να ξεγελάσω
για να κρατηθώ
και να μη συντριβώ
απ’ το υπέρβαρο φορτίο
των λέξεων και των ανιστόρητων λόγων
που ρούφηξα σαν τον Κατακλυσμό
εδώ και τόσο καιρό
αναμένοντας το θαύμα
ενός ιδιωτικού Παράδεισου
Εγκιβωτισμένος πια στην όρθια κάσα μου
από τις πλαϊνές τρύπες της ξύλινης καμπίνας
βγάζω τους δείκτες των δαχτύλων μου
με τα μακριά βρόμικα νύχια
που μακραίνοντας έστριψαν,
γρανιτένια από την πολυκαιρία
και χώθηκαν μέσα στη σάρκα μου
ματώνοντας τα κομβία των στάσεων
προδίδοντας τις αντιστοιχίες
μιας προσωπικής Ιώβειας κλίμακας
Και ανεβαίνω μέχρι εκεί που έμαθα να ανεβαίνω
ωστόσο
τάχιστα
επιστρέφω
—μ’ αυτό το αίσθημα της ναυτίας
αναμασώντας την ξινίλα και τη στυφότητα της ζωής
στους αισθητήρες της γλώσσας—
και πάλι στο ισόγειο
και πάλι στην πλάνη
Ό,τι ακολουθεί
είναι εύκολο κι απλό
αφού μαθαίνεις
να ανεβαίνεις
να κατεβαίνεις
πάνω κάτω
πάνω κάτω
πάνω κάτω
κι εδώ που τα λέμε
στα τριάντα εννιά σου
το έχεις πάρει πια απόφαση
πως η ζωή σου
είναι ένας εύφθαρτος ανελκυστήρας
ανεβαίνοντας
κατεβαίνοντας
ωστόσο
τάχιστα
επιστρέφεις
στα συντρίμμια του συναισθήματός σου
Και ερήμήν σου
δύναται να σ’ εγκλωβίζει σε κάθε επίπεδο
αντιστοιχίζοντας την κλίμακα
ποντάροντας να μηδενίσει
τα ψηφία της ζωής σου
ούτως ώστε
τάχιστα
να σε επιστρέψει
και πάλι στην αρχή
και στο τέλος σου.

(Μικρές στιγμές)

Μεσημβρινού ρεμβασμού

Πυρήνας ηλιοτροπίου

Βλέφαρα μεισόκλειστα

Σε κόγχες κρανίου αρσενικού

Επιστρατευμένη αφαίρεση

Του πως σταματάς ν' αγγίξεις με τα χείλη

Μ' ανάσα να κάψεις

Τους λαξεμένους οφθαλμούς

Κι όταν το σώμα απομακρύνεται

Κι όρθιο σφίγγει τους μυς των ποδιών

Ένα μοβ πένθιμο σε πιάνει

Απ' των ναών τις μαραμένες βιολέτες

Κι ένα χρυσό φωτός διαθλασμένου

Σε καθρέφτες που δίγλωσση γυναίκα

Τους μαστούς της ηδυπαθώς ανασηκώνει

Δαχτύλου νοηματική πρόσκληση

Τη γλώσσα να παίξεις στην άλω του δεξιού βυζιού

Του αριστερού η σπείρα της γεύσης

Καθοδικό μονοπάτι

Την αγνοώ

Μέρες άδειες προσμονής

Απολεσμένες αστρικές συνουσίες

Από την έρημο του Σείριου

Τα φορτωμένα καραβάνια

Ρωγμές δηλητηριασμένων ανέμων

Στις πεθαμένες λεωφόρους κουβαλούν

Αστέγνωτοι άγγελοι

Νωποί άγιοι

Στο θόλο τ' ουρανού αγκιστρωμένοι

Διυλίζουν της ικεσίας το ύδωρ

Υδρογόνο

Οξυγόνο

Μόρια φωτός απελευθερωμένα

Χαράζουν τη ζωή με τόση ιεροσύνη

Ανάλαφρα κρατώντας στα δυο μας χέρια

Τα περιεχόμενα του βίου μας

Αντιμεταθέτουμε κεφάλαια

Ανασυντάσσουμε παραγράφους

Σημειώνουμε στο περιθώριο

Μιας άλλης διάστασης τα γεγονότα

Αυτά που ο χρόνος δεν εγγίζει

Στου ανυπόστατου σοφού την ανάγνωση

Διόλου δεν ανησυχώ

Μετρώ ακόμη τις εποχές

Ως η μέλισσα

Επαναληπτικά κάθε ανοίξεως

Αρχή και τέλος

-Ωτακουστής του λάμδα και του ρω

Μελίρρυτα από το μέλι-

Αναγγέλει πτερύγων διάφανων

ο βόμβος.

PROZAC

Αποκεφαλιστής
ανθισμένων ονείρων με στήμονες νεκροκεφαλές
ως συνήθως ευφυής
ελέγχοντας αυστηρά τα επίπεδα της σεροτονίνης
αυξομειώνοντας τις δόσεις του Prozac
ξαπλώνεις κάτω από το μονότονο ήχο της βροχής
μουρμουρίζοντας το Exit music for a Film των Radiohead
Και ζώντας κατ’ επανάληψη
ό, τι δεν έχει πια αξία
και άνευ σημασίας είναι εδραιωμένο ως συναίσθημα
κάνοντας τον σκύλο του Παβλόφ
να σαλιάζει στη θέα ενός πλαστικού οστού
που οι ακονισμένοι του κυνόδοντες
έχουν ρημάξει,
δεν κατανοείς την αλλαγή
Ο κόσμος έχει μετακινηθεί
ξεθάψανε τους νεκρούς σου
συγχώρεσες τον εαυτό σου
και ξανάκανες τα ίδια λάθη

Κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά σου
τους σάπιους μίσχους μιας ανθοδέσμης
που ξεχάστηκε χρόνια τώρα στο νερό
άπλωσες τον ρύπο
εμπιστευτικά
μυστικά
διαγράφοντας την ανάμνηση του γεγονότος
Στα δάχτυλά σου
μεγάλωσαν τα νύχια
και γαντζώθηκε η κόπωση
γιατί,
το να διαβάζεις ένα βιβλίο με τόσο μικρά γράμματα
πνιγμένο στις λεπτομέρειες
τοποθετώντας το χέρι σου κάθε φορά στο κατάλληλο σημείο
σε αποκάμει
φορτώνοντάς σου τη βαθιά θλίψη
όσων χαμένων κουβαλά κανείς
ένα δόντι, ένα καστανό μάτι, ένα φιλί
μια δύσοσμη αναπνοή, μια αγκαλιά,
τη δομή ενός κρυστάλλινου δακρύου
καθώς προσεκτικά το κουβαλάς
χρόνια τώρα
για να το χύσεις
το πολύτιμό σου
σ’ εκείνη τη μία και μόνη στιγμή
που κατρακυλώντας από τα μάγουλα
καμπανιστό θα διαλυθεί στο λευκό μου μάρμαρο.