Ευτυχία Καπαρδέλη (βιογραφικό σημείωμα)

 Η Ευτυχία Καπαρδέλη γεννήθηκε στην Αθήνα και να ζει  στη  Πάτρα

Γράφει ποίηση, ιστορίες ,διηγήματα,  χαι-κου, δοκίμια, μυθιστορήματα. Ασχολείται και με την ζωγραφική

Συμμετάσχει σε χορωδίες σαν  πρίμο σοπράνο Έχει σπουδάσει  δημοσιογραφία AKEM (Αθηναϊκό κέντρο επαγγελματικής εκπαίδευσης). Έχει συμμετάσχει σε πολλά σεμινάρια εκπαίδευσης ,ξέρει H / Y 7 προγράμματα, αγγλικά και ιταλικά, κλασική κιθάρα Ήταν οδηγός στο σώμα της Ελλήνων προσκόπων  Είναι εθελοντής στην πυροσβεστική  και συμμετάσχει σε εθελοντικά προγράμματα Σαν ακροατής φοιτητής παρακολούθησε  το 2004 το τμήμα φιλολογίας  του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει πολλές επιβραβεύσεις  σε Πανελλήνιες διαγωνισμούς πρώτα, δεύτερα, τρίτα βραβεία, επαίνους και τιμητικές διακρίσεις Το 2008  πήρε το δεύτερο βραβείο σε ανέκδοτη ποιητική συλλογή από τον σύλλογο Παρνασσό Έχει εκδώσει  16 βιβλία  και έχουν βραβευθεί σχεδόν όλα Υπάρχει σε πολλές ανθολογίες εσωτερικού και εξωτερικού . Eγινε συντάκτρια  της Ανθολογίας στην  Ινδική Ακαδημία http://worldpeaceacademy.blogspot.com/2010/10/poets-for-world-peace.html  Οι  πρώτες ποιητικές συλλογές   είναι το Εκμυστηρεύσεις και φως  Έχει μια ενότητα στο  πανεπιστήμιο της Κύπρου  στον Ελληνικό πολιτισμό  Είναι μέλος στην world poets society .H επίσημη ιστοσελίδα είναι http://world-poets.blogspot . com /  Είναι μέλος στην IWA (internasional writers ) με πρόεδρο την  Teresinka Pereira  Είναι μέλος των POETAS DEL MUNDO από την Ελλάδα

ΧΑΙ-ΚΟΥ: ΕΡΩΤΑΣ της Ευτυχίας Καπαρδέλη

Δροσερός λωτός που μεγάλωσε στο χώμα

βλέφαρα τον κοιτούν ερωτικά

***

Κρίνα πλεγμένα στους Νάρκισσους

ερωτικά φιλιά

***

Ο αγνός ουρανός

τον καλό άνεμο κατακτά

***

Ρόδο δίχρωμο

στης αγάπης το δίχτυ πιασμένο

***

Υάκινθος ανθίζει πορφυρός

η ψυχή  τον έρωτα παρασέρνει

***

Σε απαλή γαλήνη το σώμα

αφήνω μικρή μου Θεά 

***

Πυρσοί , βαμμένα μελιστάλαχτα χείλη ερωτικά 

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

Το σπίτι μου έχτισα με
γαλάζιες πέτρες αστέρια
που στην γη έπεσαν
και η θάλασσα ακίνητη
σε ένα χέρι παιδικό
φυλακισμένη μένει
σε έναν ορίζοντα
λευκή πινελιά την
Αγάπη στην καρδιά

 σμιλεύει

Οι δρόμοι έγιναν σύννεφα
που διψούν για βροχή και το
μελίσσι που ζητά τον καρπό
στων λουλουδιών το μεθύσι

Είναι καιρός

 να μοιράσουμε νέο φως
να ξεριζώσουμε θυμούς
με φιλιά και δάκρυα γλυκά
να μοιράσουμε τις στιγμές

που τις ώρες κυνηγούν

και  τα δεσμά του χρόνου

μεγαλώνουν

Είναι καιρός για την αμοιβή
χύνεται ο νους στον
αμίλητο αιώνα σαν ώριμος
πόθος σαν καρπερό φιλί

ΜΥΡΟ ΠΟΡΦΥΡΟ

Ω!!! ο νους δεν προφταίνει

Πριν οι αχτίνες του Ήλιου

ροδίσουν τον ορίζοντα

στου φωτός το φίλημα

σε εκείνον τον μακροχρόνιο

ύπνο

Του αιώνιου χωρισμού

Στων άστρων το ψιθύρισμα

Ολομόναχη καρδιά, εσύ

***

Και εγώ στην θλίψη

τον πόνο

στου πλήθους τα δεσμά

στους ύμνους και τον

χορό των ωρών

ερημίτης της γης

αμίλητος περνώ

Στο σπαραγμό των γιασεμιών

στην μοίρα των ανθρώπων

εσυ άγνωρο μύρο πορφυρό

ΕΡΩΤΑΣ

Χύθηκε το άρωμα

η μέλισσα της ηδονής ,σπαρταρά

στων κρίνων την σπορά

***

Γερμένος στην αγκαλιά σου

στον σπαραχτικό ύμνο

των φιλιών σου

αποκοιμιέμαι γλυκά

***

Ω! θεά της ομορφιάς

Ιέρεια της λευκότητας

στης αγάπης την ηδονή

των ενστίκτων

μυστικοί ναοί

***

Και  εκείνος ο ψίθυρος   ... πόθος

στο ευλύγιστο σώμα

στο αναστέναγμα, στο πάλεμα

 στης  αγάπης την  οδύνη 

ΕΝΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

 της Ευτυχίας Καπαρδέλη 

Ο σπόρος της σιωπής 
ενώνει τον Ουρανό 
με την γη
Φθινόπωρο και χάθηκαν 
σε εκείνο το πέπλο 
της βροχής οι αστερισμοί 
***
Στις βρεγμένες πέτρες
ολόγυμνη η αλήθεια 
αμίλητη ,άχρονη ,αιώνια
ο φόβος, η λύπη ,η ενοχή 
ξερά φύλλα 
***
Στον ίσκιο του βουνού 
τα ανοιχτά τριαντάφυλλα 
στα βρόχινα φιλιά 
δεν έχουν πέρασμα 
αφήνουν μόνα, στην ακίνητη 
μοίρα ,τα πέταλα στο χώμα

***
Το μονοπάτι ...φθάνει 
στις παλιές μέρες 
η ομίχλη κάθε μέρα 
τον ουρανό σβήνει 
έχασα τον δρόμο του Καλοκαιριού

ουράνια δαχτυλίδια έγιναν

οι απόκρυφοι λογισμοί

Ω! ΑΓΑΠΗ

 της Ευτυχίας Καπαρδέλη 

Σκόρπια βλέμματα

στην πλανόδια ομορφιά

των κρίνων

και σε εκείνα τα πουλιά

που περιμένουν να χρωματίσουν

οι ηλιαχτίδες τα βαριά

βρεγμένα φτερά τους

***

Τα μεγάλα  μυστικά

στην γυμνή πέτρα

η μοίρα, ο πόνος ,η χαρά

μοναχικά κάρπισαν

***

Ω!  γαλήνη  απλωμένη  στην

θάλασσα και στην στεριά

τα φιλιά σου δροσερά και φλύαρα

στα μαλλιά σου απλωμένα

****

Χαμένη από τον κόσμο

μέσα σε κομμάτια ουρανού

με διπλή δύναμη  με διπλή

θέληση μεγάλωσα

και όταν όλα σώπασαν

στις φυλλωσιές της καρδιάς

μιας μέρας  η αγάπη σου

με σημάδεψε βαθιά

ΧΡΟΝΙΑ

Κομμάτια του Χειμώνα
παντού σκόρπια
σε αυτή την περιπλάνηση 
ένα Ρόδο με πληγώνει ακόμα 

Στο φιλί και στην συνάντηση
στην κατάκοπη πράξη και θέληση
στο αμέριμνο της ψυχής τραγούδι
στην καρδιά του Χειμώνα 
να απλώσω λουλούδια 
σε γυμνά κλωνια 
να γλυκάνω τα χρόνια 

Όταν λιώσουν τα χιόνια 
τότε καινούργιες μέρες 
θα μας ενώσουν 
τις κρυφές ελπίδες μας 
να σώσουν

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΙ ΜΟΥ

της  Ευτυχίας Καπαρδέλη

Τον κόσμο ποιος ορίζει
.....το ακοίμητο πουλάκι 
στις φωλιές του αέρα 
τον έρωτα κερνά 
με πόνο και καημό 
μέσα στον κήπο 
με φως και χάρη 
μικρό μου τριανταφυλάκι 
πηγή της ομορφιάς
στα νέα κάλλη 
φιλήματα γλυκά

****
Να ξενυχτήσω κοντά σου 
σπλαχνικά 
να γλυκαίνει η καρδιά 
και αν ματωθώ και πληγωθώ 
της ψυχής μου αστεράκι 
στην ροδόξανθη αυγή 
θα σε φιλώ

Μην θυμώνεις

Μην θυμώνεις
τρύπες βαθιές οι λέξεις
στο διάδρομο η βουή
μεγαλώνει
Μην θυμώνεις
το μυστικό μας στις άκοπες
σελίδες των βιβλίων
μένει ακόμη.

Άγνωστα πρόσωπα μας
κοιτούν από του σπιτιού
την κλειδαρότρυπα
μα εμείς πάντα αφήναμε
την πόρτα ανοιχτή.

Τα ρούχα μας ριγμένα
πάντα στην καρέκλα
μας γύμνωσε ο
κόσμος αθόρυβα
με ανεξήγητες σιωπηλές
φωνές.

Ένα Φθινόπωρο

Ο σπόρος της σιωπής
ενώνει τον Ουρανό
με την γη
Φθινόπωρο και χάθηκαν
σε εκείνο το πέπλο
της βροχής οι αστερισμοί

Στις βρεγμένες πέτρες
ολόγυμνη η αλήθεια
αμίλητη ,άχρονη ,αιώνια
ο φόβος, η λύπη ,η ενοχή
ξερά φύλλα

Στον ίσκιο του βουνού
τα ανοιχτά τριαντάφυλλα
στα βρόχινα φιλιά
δεν έχουν πέρασμα
αφήνουν μόνα, στην ακίνητη
μοίρα ,τα πέταλα στο χώμα

Το μονοπάτι …φθάνει
στις παλιές μέρες
η ομίχλη κάθε μέρα
τον ουρανό σβήνει
έχασα τον δρόμο του Καλοκαιριού

ουράνια δαχτυλίδια έγιναν

οι απόκρυφοι λογισμοί