Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2020

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ / Διγενής Ανδρέας


Συνήθως χάνονται τα πιο ωραία μας χρόνια
από ένα τίποτα ή πολλά τίποτα....
τα περιδιαβαίνουμε σ’ ένα λυκαυγές που κράτησε πολύ.
Ύστερα ερημώνουν από παιδιά οι γειτονιές
κι οι κουβέντες από όμορφες λέξεις.
Λησμονούμε τους δρόμους στο βάθος της νύκτας
και στους παλιούς κήπους ακούμε λυγμούς
από αδιάφορους έρωτες.
Πως να σωθείς από την πραγματικότητα
όταν δεν είσαι πια παιδί;
Σκέψεις που τριγυρνούν σε στιγμές που δεν έζησα.
Ίσως να μη μου φθάνει μια ζωή για να θυμηθώ
....τους χαμένους ταξιδιώτες που ψάχνουν τον προορισμό τους
....τα ναυάγια που στολίζουν τις απόμακρες θάλασσες
....τα μισογκρεμισμένα σπίτια που έμπαζαν από παντού την
παγωνιά !
Κάποια στιγμή, ένα τραγούδι μακρινό της νύκτας,
μια ακαθόριστη μυρωδιά από κάποιο λουλούδι,
ένα απαλό άγγιγμα, ένα τρυφερό χάδι, ίσως ένα φιλί,
προσπαθήσουν να με σώσουν από την παράνοια.
Το βρεγμένο αδιάβροχο που κρέμεται πίσω από την πόρτα,
είναι η απόδειξη της άχαρης βραδινής βόλτας,
στην βροχή από ξεχασμένες σκέψεις !
Άγνωστες, ανεξήγητες καταστάσεις,
στέκουν εκεί σαν αινίγματα....
Σε τέτοια σκοτάδια είναι αδύνατον να κοιμηθώ,
με προδίδουν τόσες πλάνες που μ’ έχουν όλοι ξεχάσει....
Βυθιζόμουν στην νοσταλγία ενός κόσμου ....αλλού !
Πάνω στο τραπέζι του σαλονιού,
δίπλα στο κερί που η φλόγα του γέρνει στο ακατόρθωτο,
άφησα ένα τρυφερό γράμμα για κανέναν....
Έτσι, για να θυμίζει πως κάποτε έζησα εδώ.

Τετράδιο: Ποιητική Συλλογή του Γιάννη Πουλόπουλου που κυκλοφόρησε το έτος 1971


Μικρέ διαβάτη που έκανες
την νύχτα σου ημέρα


Μέσα στην νύχτα περπατάς
μόνος και ξεχασμένος
έχεις τα μάτια χαμηλά
η σκέψη σου είναι ψηλά
μοιάζεις σαν λαβωμένος

Μικρέ διαβάτη που έκανες
την νύχτα σου ημέρα
βγάλε την θλίψη απ’ την καρδια
πάρε του ήλιου την θωριά
για να τα βγάλεις πέρα



**


Θα ’θελα να ’χα

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο
Να ’βλεπα ήλιο και ξαστεριά

Να ’χα μονάχα
Μόνο έναν πόνο
Και μια ημέρα όλο πουλιά

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο
Να ’βλεπα ήλιο και ξαστεριά

Να ’χα μονάχα
Μόνο έναν πόνο
Και μια ημέρα όλο πουλιά

Θα ’θελα να ’χα
Δύο αστέρια
Να μη τα βλέπω πια μακριά

Να ’χα δικά μου
Δυο άσπρα χέρια
Και έναν ήλιο στην παγωνιά

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο
Να ’βλεπα ήλιο και ξαστεριά

Να ’χα μονάχα
Μόνο έναν πόνο
Και μια ημέρα όλο πουλιά

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο


**

Πώς να ξεχάσει κανείς την αυγή

Λυσσομανάει ο αγέρας τα φύλλα πέφτουν
παντού συντρίμμια ρημώσαν τη γη
και τα πουλιά ακόμη δε στέκουν
στην ερημιά αυτή τη σκληρή

Πώς να ξεχάσει κανείς την αυγή
μέσα απ’ το χιόνι προβάλει ένα χέρι
ένα γερμένο κεφάλι πιο κει
φιλούσε τη γη

Φριχτή θυμάμαι εκείνη τη νύχτα
οι σφαίρες πέφταν σαν νάταν βροχή
δεν πέφτουν φύλλα κάτω απ’ τα δένδρα
πέφτουν αμέτρητα κορμιά καταγής

Θα ’θελα να ’χα / Γιάννης Πουλόπουλος από την Ποιητική του συλλογή: Τετράδιο

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο
Να ’βλεπα ήλιο και ξαστεριά

Να ’χα μονάχα
Μόνο έναν πόνο
Και μια ημέρα όλο πουλιά

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο
Να ’βλεπα ήλιο και ξαστεριά

Να ’χα μονάχα
Μόνο έναν πόνο
Και μια ημέρα όλο πουλιά

Θα ’θελα να ’χα
Δύο αστέρια
Να μη τα βλέπω πια μακριά

Να ’χα δικά μου
Δυο άσπρα χέρια
Και έναν ήλιο στην παγωνιά

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο
Να ’βλεπα ήλιο και ξαστεριά

Να ’χα μονάχα
Μόνο έναν πόνο
Και μια ημέρα όλο πουλιά

Θα ’θελα να ’χα
Μια αγάπη μόνο

Γιάννης Πουλόπουλος (μικρή αναφορά)

Ο Γιάννης Πουλόπουλος γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1941 στη Καρδαμύλη Μεσσηνίας και απεβίωσε στις  23 Αυγούστου 2020. 'Ηταν Έλληνας τραγουδιστήςσυνθέτηςστιχουργός και ποιητής. 


Ποιητικές Συλλογές

  • Τετράδιο (1971) και 
  • Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας (1983)

Περισσότερα: 

Ματσούκας Σπύρος (μικρό βιογραφικό)



Ό Σπύρος Ματσούλας γεννήθηκε στην Υπάτη το 1873. Η οικογένειά του καταγότανε από τα Τρίκαλα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στη Λαμία, φοιτά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών στη Νομική. Συμμετέχει στον απελευθερωτικό αγώνα του 1986 και γράφοντας ποίηση κρατά σε υψηλό επίπεδο το ηθικό του στρατεύματος. Πραγματοποιεί εράνους υπέρ της πατρίδας ενώ ασκεί παράλληλα και το δικηγορικό του έργο. Το 1910 εκλέγεται βουλευτής της περιφέρειας της Φθιωτιδοφωκίδας. Απεβίωσε το έτο1 1928. Στην κηδεία του εκφώνησε λόγο ο Κωστής Παλαμάς ενώ παρέστη ο πρωθυπουργός Ε.Βενιζέλος. 

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020

10 " Ποιητές που αγάπησα " συναντούν τη ποίηση σε μια σελίδα





  1. Κωνσταντίνος Γεωργίου
  2. Μαρία Γκουτζαμάνη
  3. Σοφία Θεοδοσιάδη
  4. Γιώργος Καραγιάννης
  5. Dhimitri Jani Kokaveshi 
  6. Γιάννος Λαμπής
  7. Λεωνίδας Οικονομίδης
  8. Στρατής Παρέλης
  9. Ευάγγελος Ρουσσάκης
  10. Μαίρη Σουρλή



Κωνσταντίνος Γεωργίου

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ (πόσπασμα)


γάπη μου, στέκομαι μπροστ στν μεγάλο σημένιο καθρέφτη
τ
ς κρεβατοκάμαρας κα βλέπω τ εδωλό σου
ν
μο χαμογελ κρατώντας να χρυσ ρόδι στ χέρια
πο μο τ προσφέρει κετευτικά.
Σ κοιτάζω κστατικς…
λήθεια, πόσο μορφη εσαι ταν σηκώνεσαι π τ κρεβάτι τ πρω
μ’ ατ τ λευκ νυχτικ τ λο κεντήματα π τν μάνα σου,
μ τ στεφανάκι το λιου στ μαλλιά,
μ’ να κλωναράκι λις στ χέρια.
Πάντα σουν μορφη πως κα σ κείνη τν παλι παιδικ φωτογραφία
πο μο ‘δειχνες λλοτε.
Ν ξέρεις τι σο πάει πολ ατ τ χρμα.
Ν τ φορς πάντοτε στος περιπάτους σου τς λιόλουστες Κυριακές.
Τ τσαλακωμένα σεντόνια στ κρεβάτι μικρο μικρο λόφοι
πο κάποτε σεργιανίζαμε μαζ μετρώντας τν κταση τς γάπης μας,
μικρο μικρο λόφοι κατάσπαρτοι μ γαρδένιες κα λεμονοθύμαρα
πο χόρταγα τ μυρίζω ρες πολλές.
νοίγω θόρυβα τν πόρτα το φεγγαριο
κα μπαίνω μέσα στ δωμάτιό σου γι ν σο κάνω συντροφι
πως κα τότε…
Τότε πο τυλίγαμε τν γάπη μας μέσα στ χαρτι
γι
ν σιγουρέψουμε τι δν θ φύγει ποτέ.
Τότε πο
διπλώναμε τν γάπη μας χτ φορς
γι
ν χωρέσει στν τσέπη το φεγγαριο.
Τ
ν πλέκαμε κούραστα σιγ σιγ μ λέξεις συνηθισμένες λλ τόσο δροσερς
σο κα τ νερ μις πηγς πο ξεπηδώντας ρμητικ αλακώνει τ χμα κα
φήνει σημάδι νεξίτηλο μι χαρακι στ μέτωπο τς γς τι πήρξαμε,
σπου ν γίνει να ποτάμι πο κελαηδ λόγια τς γάπης,
μι
ς γάπης νεκτίμητης
μακρι
π τ νοίκειο βλέμμα τν βέβηλων νθρώπων,
μακρι
π τν φθην συναναστροφ το λαλάζοντος πλήθους,
μακρι
π τν σεμνοτυφία νς νάπηρου καθωσπρεπισμο,
μακριά, μακρι

[…]


**
Μαρία Γκουτζαμάνη

Ερωτικές Πνοές
Ερωτικές πνοές που
το κορμί δεν τις
χωρά, ακούσματα
του Σύμπαντος
τυπωμένα πάνω του
εις τους αιώνες.
Γεννήματα παθών και πόθων 
που τυραννούν ηδονικά το νου 
και επιταχύνουν τις
ανάσες των
φθαρτών κυτάρρων.
Θεική μεγαλοπρέπεια
το περασμά τους,
μνημονεύουν το
παρελθόν,
δραπετεύουν
στο παρόν
κυοφορούν με
αγωνία το απρόσμενο ερωτικό μέλλον
Εκφραστές επιθυμιών
που ξεπερνούν
το εφήμερο, το
προδομένο φθαρτό
γήινο στοιχείο που εφάπτεται του κοινού.
Δεν τους πρέπει το κοινό, κι ας είναι απλές.
Δέηση στην απεραντοσύνη τους.
**

Σοφία Θεοδοσιάδη

"Υφάντρες του Αυγούστου"

Στα όρτσα να προλάβουμε
ο υποσχόμενος ετέλεψε
ο Αύγουστος..τ' αγέρι του
π' εχάιδευε τα χείλη ηδονικά
ποιός μάντης να οραματιστεί
και τ' άλλο Καλοκαίρι αν θα προκάνουμε...
οι υφάντρες του Αυγούστου αν μας υφάνουνε τις εμορφάδες της ζωής
τις ζωγραφιές αλλιώς...
καθώς μας λιγοστέψαν τα στημόνια τα μεταξωτά..
τα αδράχτια μας δε γνέθουν...
μα θα θυμάμαι εκεί νοσταλγικά
όμορφα που ήτανε στην κουπαστή
σαν με κρατούσες αγκαλιά
πρελούδια γράφαν θερινά
τα μυρωμένα μας στον έρωτα κορμιά
στην άκρη από τα τσίνορα
οι γελαστές ματιές σου
του μπάτη έμοιαζαν δροσιές
αιθέρας τα φιλιά σου ..


**
Γιώργος Καραγιάννης

Μόνη στο μονοπάτι
Τι κι αν κάποτε μου έλεγες
«η αγάπη να μοιράζεται
και να δοκιμάζεται»;
Εσύ όχι μόνο δεν προσπάθησες,
αλλά συνέχιζες να βαδίζεις
μόνη στο μονοπάτι
και να γκρεμίζεις όλες τις γέφυρες
μη στρίψεις και με βρεις.
Κι απ’ τ’ «αγαπώ» σου
μου ’μεινε
το τελευταίο χάδι σου,
να βγάζει δυο δαγκάνες
να μου πνίγει την ψυχή.


**
 Dhimitri Jani Kokaveshi 

ΑΞΙΕΣ
Τα χρόνια σου
δεν ξέρω
αν μετρούν
αξίες;...
Ν’ αγαπάς!
Στην κυριαρχία του φωτός
αντάλλαγμα
ευεργεσίας αγώνων του!...
Δεν κολυμπάμε.


**

Γιάννος Λαμπής


Βρήκα τελικά το θάρρος να βγω απ’ τα σκοτάδια μου
και ξυπόλητος περπάτησα δρομάκια κακοτράχαλα,
ήθελα να δω τα χρώματα και να γευτώ χυμούς από τα φρούτα
λάθος μονοπάτια όμως πήρα
κι έφτασα σε πόλεις έρημες, χωρίς φωνή,
κοιμήθηκα σε ξενοδοχεία κακόφημα
άπλωσα το χέρι σε φαντάσματα που πέταξαν από κοντά μου σκούζοντας
αρρώστησα σε δωμάτια αποστειρωμένα
με κρύα κι άσπρα πλακάκια στους τοίχους
έκλαψα από πόνο κι απογοήτευση
πάλεψα σφίγγοντας τα δόντια, το κορμί να μη σκορπίσει
με βλέμμα τρομαγμένο ζωγράφισα τη μοναξιά
αλλά πιο πικρά έκλαψα που δεν μπόρεσα να γλυκάνω την πληγή σου
να συμπληρώσω τη λειψή ζωή σου
ν’ ακούσω τα λόγια που μου ψέλλιζε η ψυχής σου,
ντροπιασμένος τώρα, πίσω στα σκοτάδια μου γυρνώ
μιας και τα όνειρα μου δεν μπόρεσα να υπερασπίσω,
θα ήθελα όμως, να είχα τη δύναμη, έστω και μια φορά
να σου φωνάξω δυνατά, πόσο πολύ σ’ αγαπώ
πριν μέσα στο χώμα, για πάντα τα μάτια μου να κλείσω.

**

Λεωνίδας Οικονομίδης

ΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΩΝ ΜΟΙΡΑΙΩΝ

Έρχονται δύσκολοι καιροί
κι εμείς σ' άγριες θάλασσες
πελαγοδρομούμε
το μαύρο κύμα μάς τυλίγει
κι αργά-αργά μάς καταπνίγει
Άβουλοι, δειλοί, μοιραίοι
στη μέση του πελάγους
παλινδρομούμε
κι όλο το καράβι μας γλιστρά
σ' αχαρτογράφητα νερά
Ας αντιδράσουμε λοιπόν
μην περιμένουμε άλλο
μοιρολατρικά
δραστικά ας κινηθούμε
έξω απ’ τη δίνη να βρεθούμε
Έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε
να χάσουμε και τίποτε
πολυτιμότερο
από έναν γκρίζο ουρανό
και ένα άλλοθι φτηνό



**
Στρατής Παρέλης

Φάουλ σε όλα…

Φουλ επεισόδιο ζωής είναι
η ανάσα μας- να δες πώς μιλάω!-
Αταίριαστα για την ηλικία μου και φάουλ
Είμαι σε όλα˙ παράξενα
Αντιλαμβάνομαι τα συμβαίνοντα-
Γεγονότα που αφήνουνε σημάδια παντού- κι οι εποχές
Γυμνώνουν την εκστατική μου οδύνη
Ιδρώνω μέταλλο ψυχής και ούτε που καταλαβαίνουν
Εξαπολύομαι στην γραφή
Απολύομαι από όλα
Διαφανής κι αμέριμνος
Πια, εξοντωμένος από μαρτύρια ανεκλάλητων θρησκειών
Εγώ ο μισοκατεστραμμένος για
τους πολιτισμούς του κόσμου
Δείχνοντας ένα περιώνυμο άστρο
Στον ουρανό
Και νιώθω ότι με φωταγωγείς Αγάπη
Είσαι μια λάμψη που με λούζει έμπνευση
Φουλ επεισόδιο είναι η ανάσα
Μας- και εξακολουθώ σε όλα
Να είμαι φάουλ!


**
Ευάγγελος Ρουσσάκης

Είμαστε στην άκρη
μιας νύχτας
άλεκτοι
σαν αγάπη
που δεν ευοδώθηκε
μα κλείστηκε
σε χιλιάδες λουλούδια
να φέρνει πάντα
την άνοιξη

**
Μαίρη Σουρλή

Αντοχή το έπαθλο μας
Πόσο αργοπορεί το πολυπόθητο αύριο?
Στήνουμε αυτί στον άνεμο
προσμένοντας ένα μικρό κλαδάκι
να θροΐσει την αλλαγή.
Αντίρροπο μοιάζει το “είναι” μας.
Πορευόμαστε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια,
στο πρίσμα των παθών
αναμένουμε μια ανάσα
ουρανού οξυγόνο, μονολογώντας
σε σημαδεμένες σιωπές…
Βιώνουμε ανυπεράσπιστες δυστυχίες
με υποθηκευμένες παρενθέσεις…
Σκιρτήματα ζωής κι αντίδρασης
κάθε κραυγή κρύβει τη ρωγμή της,
κάθε πληγή κι ένα καινούργιο βλέμμα.
Ας καρφώσουμε
ένα τριαντάφυλλο αισιοδοξίας,
υποθηκεύοντας μια δυνατότητα ονείρου
να ξαναβρούμε το πνεύμα της ιστορίας.
Η ελπίδα χαροπαλεύει μα αντέχει
ανοίγοντας δρόμο
στο φως και την ψυχή μας!


Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.