Στέλιος Γεράνης «Τα μικρά μου θαύματα».Β΄ Κρατικό Βραβείο ποίησης έτους 1975

Στέλιος Γεράνης «Τα μικρά μου θαύματα».Β΄ Κρατικό Βραβείο ποίησης έτους 1975

ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ / Στέλιος Γεράνης

Κοπίασα-

είπε ο Θεός στους πρωτόπλαστους,

κοπίασα πολύ την ψυχή σας να ντύσω.

Κάλεσα σοφούς ενδυματολόγους

απ’ όλους τους Γαλαξίες-

όχι για ‘κείνο το «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν»

αλλά για τον άλλο διάκοσμο

τον πιο πίσω απ’ την αυλαία.

Το «κατ’ εικόνα» ήταν η σκηνοθεσία μου,

ενώ το άλλο σας ένδυμα

ήταν μεράκι πολύ ακριβό

-κι ας μην κατάφερα να σας ντύσω

ΣΠΟΥΔΗ / Στέλιος Γεράνης

Έμαθα τώρα να ταξιδεύω σε δύσκολες θάλασσες,

να βαδίζω γυμνός κι αλησμόνητος

και να γεμίζω τους δρόμους

να χαράζω ευθείες να περάσει το φως,

να σταματώ ξαφνικά στο νησί σου

με τα μάτια μου στ’  ανοιχτά και στ’ απέραντα

-εκεί που η Ποίηση τινάζεται

σαν απρόσμενη αστραπή

και καρφώνεται σαν πυράκανθος

στα μαλλιά σου

Έμαθα τώρα να ταξιδεύω

Έμαθα τώρα να ταξιδεύω σε δύσκολες
Θάλασσες.
Να βαδίζω γυμνός κι αλησμόνητος
και να γεμίζω τους δρόμους.
Ν΄ ανοίγω ευθείες να περάσει το φως
να σταματώ, ξαφνικά, στο Νησί σου
με τα μάτια μου στ΄ άνοιχτά
και στ΄απέραντα

Εκεί που η ποίηση
τινάζεται σαν απρόσμενη αστραπή
και καρφώνεται
σαν πυράκανθος
στα μαλλιά σου.

Ομολογία ενοχής

Χωρὶς νὰ ὑπάρχει στὰ χαρτιὰ μιὰ καταδίκη εἰς θάνατον
περιπλανῶμαι σὰν φυγόδικος ἀπὸ τὴν πρώτη μου στιγμή. Ὅλοι μοῦ λὲν πὼς εἶμαι ἀθῶος
γιατί σπανίως ἐννοοῦν τὰ πάμπολλά μου ἐγκλήματα.
Πὼς εἶμαι δήμιος, ἀσφαλῶς, δὲν τὸ πιστεύουν.
Μὰ ἐγὼ φοβᾶμαι. Γιατί• καλῶς γνωρίζω
πόσες ὡραῖες μου πράξεις καρατόμησα•
πόσες φορὲς κλάδεψα τοὺς βλαστοὺς μου•
πόσες φορὲς συναντήθηκα μὲ τὸν ἄλλο μου δαίμονα
κ’ ἔστριψα
στὴ μικρὴ
σκοτεινὴ
πάροδο.
Ὅλοι μοῦ λὲν πὼς εἶμαι ἀθῶος
γιατί δὲ βλέπουν
τὰ κρεμασμένα
στοὺς τοίχους
ὁμοιώματα•
τὰ συνετὰ καὶ δίκαια ἔργα μου δὲ βλέπουν
ἔτσι καθὼς περνοῦν σκυφτὰ
τὶς πύλες τῶν φερέτρων μου.
Ὅταν χτυπάει ὁ ἄνεμος τὴν πόρτα μου
τρομάζω: Τώρα —λέω— ἔρχονται νὰ μὲ συλλάβουν•
ἔρχονται νὰ μὲ ὑποχρεώσουν καὶ πάλι ν’ ἀρνηθῶ•
νὰ πῶ: Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπο.
Αὐτὸν ποὺ ἐντός μου κατοικεῖ
δὲν τὸν γνωρίζω.
Ὅλοι μου λὲν πὼς εἶμαι ἀθῶος
καὶ πὼς μπορῶ ἡσύχως ν’ ἀναπαύομαι•
νὰ περπατῶ ἀνενόχλητος στοὺς δρόμους•
γιὰ τοὺς κοινοὺς κακούργους μὲ ἀπέχθεια νὰ μιλῶ
καὶ ν’ ἀποσύρομαι χωρὶς
τὴν ἐντροπὴ τοῦ ἐνόχου.
Μὰ ἐγὼ δὲν ἀναπαύομαι. Τὶς νύχτες
μὲ κυκλώνουν οἱ σκιές. Ἄγρια φαντάσματα
καραδοκοῦν πίσω ἀπ’ τὶς πόρτες μου.
Καὶ δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι ὁ διαυγής•
ὁ καθαρὸς καὶ ἀμόλυντος δὲν εἶμαι•
κι ἂς μὴν ὑπάρχει στὰ χαρτιὰ
μιά καταδίκη
εἰς θάνατον.