[Κάποιοι πληγώνονται]Πελεκούδα Γρηγορία

 Κάποιοι πληγώνονται

από αγάπη ακατανόητη

και άλλοι από ευτυχία

γράφοντας ατέλειωτα

ποιήματα

και κάποιοι πετάνε

σε αιώνια αναζήτηση

να την βρουν στο σύμπαν.

Γλιστρούν αόρατοι

σε ουρανό γεμάτο είδωλα

σε χρόνο που πέρασε

εξαφανίζεται πεθαίνει

ανακυκλώνεται

στο τώρα χάνεται.

Καθώς ένα άστρο

ταξιδεύει με ταχύτητα

στο φως οριζόντια

μέχρι το φως να θαμπώσει

στο δικό μου παρόν

της ύπαρξης το φεγγάρι

μετράει τους αναχωρητές

του συστήματος

αυτούς που αντιστέκονται.

Όχι μόνο δεν σιωπούν

αλλά υπερασπίζονται

την εμπέδωση αυτού

του βάρβαρου συστήματος

είτε γιατί προέρχονται

από τα σπλάχνα του

είτε γατί υπηρετούν

την άρχουσα ελίτ.

Εγώ ανήκω σ΄αυτούς

που αντιστέκονται

ένας απλός κομπάρσος

εκεί που μόνο ένα δένδρο έμεινε

και χάθηκε το δάσος,

το θέμα δεν είναι να αναζητήσεις

καινούργιο τοπίο

αλλά να έχεις καινούργια μάτια.

Έφυγα...

Γρηγορία Πελεκούδα

Στιγμές ζωής / Πελεκούδα Γρηγορία

Στου καιρού τα γυρίσματα

σου γράφω ακατάπαυστα

για τις στιγμές να διψάς

για λευτεριά στα όνειρα.

Μορφή αγέρωχη

οι θεοί σε διάλεξαν το χώμα

να πατήσεις

να βρίσκεις χρώματα

και θωριά ανυπότακτη

τις νύχτες με τις σκιές να παίζεις

στις καμπύλες της γης.

Με διχαλόβεργες να πιάνεις

στον αέρα πουλιά

έχουν φωνή τα τάματα

όταν μιλούν για φεγγάρια

και ήλιους στην αντανάκλαση

του άυλου κόσμου.

Να θαρρείς πως η αντάρα

και η γαλήνη ζωής πάνε μαζί

στη σπορά του φόβου

μόνο η όραση αφέθηκε ελεύθερη

κάτω απ΄τα κλειστά βλέφαρα

να ιστορεί,

να ψάχνει την τελειότητα

σε θύελλα της ανάσας την άπνοια.

Γρηγορία Πελεκούδα

Χτυπώ με κρότο τα φτερά / Πελεκούδα Γρηγορία

Περικλεισμένη σε περιπέτεια

παράλογη,

αναπηδώντας σε θόλους

μεσημβρινούς,

ω πως αντηχεί ο χρυσωμένος

στρόβιλος,

στη μέση σε νησί ακίνητο

άλλα ανθίζουν και άλλα πετούν

στου ουρανού το μεγαλείο.

Μάτια πετούν τα βέλη τους

η καρδιά ανασαίνει σε χαμόγελο

η νοσταλγία μεγαλώνει

κι αυτή με σπρώχνει στου νερού

το πλάγιασμα που αντιφεγγίζετε

ο ουρανός ο πολυτραγουδισμένος

κι εγώ σαν το φτερό στον άνεμο

που πάω; Γιατί γλιστράω,'

Κι αυτό που ξαναρχίζει

μήπως είναι ο έρωτας

ή η ευσπλαχνία του για να συρθώ

στα καυτά καλοκαίρια του,

αιώνες από έρωτα να λάμπει η ευτυχία

σαν χειροπέδες να βροντούν στα χέρια μου

οι ευτυχίες,

το παν να μην χαθεί

ενωμένο με το τίποτα.

Γρηγορία Πελεκούδα

ΧΑΙΡΕΤΏ ΣΕ ΚΟΣΜΕ / Πελεκούδα Γρηγορία

< Οι Εχθροί μας προσδιορίζουν>

( Νίτσε )

Κατά που να τραβήξουμε;

Όταν αρνούμαστε να φυτέψουμε

στις καρδιές μας λουλούδια

γιατί μας έχουν χειραγωγήσει

μήπως ήρθε η ώρα το δικό μας

μέλλον να καθορίσουμε;

Σταματήστε τις μίζερες στιγμές

και τολμήστε για αλλαγές

στον εαυτόν σας ανοίκετε

ήρθε η εποχή να αντιδρασετε

κι ας έχετε χαθεί.

Στον παροξυσμό των προφητειών

περιμένοντας την έλευση...

<<θεού Κύριε φυλακήν το στόματί μου>>

Μες στους χειμώνες μας

έρχεται άγγελος και μας τραγουδάει

μαζί μας ονειρεύεται

είναι αυτός που μας στέλνει

παρηγοριάς χαμόγελα

στις δύσκολες εποχές,

αγαπάτε αλλήλους μας λέει

πριν καταρρεύσουν τα πάντα...

Γρηγορία Πελεκούδα

Γρηγορία Πελεκούδα : Τα όνειρα μας φεύγουν και επιστρέφουν...

 

Μες στην καρδιά του χειμώνα

 

Το άρωμα της γαλήνης

περνώντας σκορπάς

αίσθημα που ο χρόνος

δεν φθείρει

ούτε η απόσταση

ούτε ο ύστερος χαιρετισμός

προς τον κόσμο αυτόν,

της ουτοπίας.

 

Τα όνειρα μας φεύγουν

και επιστρέφουν

όταν θα δίνουν οι αισθήσεις

του πιο γλυκού φιλιού

την αλαφράδα αρώματος

της γαλήνης,

Μιμόζα αγάπη μου.

 

Άραγε αυτός είναι ο έρωτας;

 

Γνωρίζω πια πως

για να σ΄αγαπήσω πρέπει

να ανατμήσω το πνεύμα μου

όπως ο ζωγράφος

και ο γλύπτης ανατέμνουν

το σώμα,

για την τέλεια έκφραση

στο έργο τους,

με τον έρωτα θα ξαναγεννηθώ

για να βρουν τα ηλιοβασιλέματα

το νόημά τους.

 

**

Στροβιλίζω τα λόγια

 

Με τα σημάδια που άφησαν

οι απλωμένες απουσίες

στου ουρανού τις παλάμες

βρεθήκαμε στην ψηλότερη

κορφή της θυσίας.

 

Σκιά που στέκεσαι ακίνητη

μην κοιμηθείς,

στις τραχιές πέτρες

ετούτος ο χρόνος τι κι αν

σιώπησε,

τι κι αν το μέσα σου αιμορραγεί

και η χαρά στη θλίψη κατοικεί.

 

Κι απόψε στον ανασασμό των άστρων

θα ΄ρθουν απρόσκλητες οι λέξεις

να σου θυμίσουν,

πως πάντα θα υπάρχει ένα χέρι

απλωμένο, ένα χέρι στη θέαση

του κόσμου.

 

Που αγκαλιάζει το σύμπαν

κι όλο τον μικρόκοσμο

που στον χρόνο τρέχει να μάθει

τι κρύβεται πίσω από τις επιφάνειες,

χρυσοπράσινο φύλλο σε άβυσσο

στάλαξε φεγγάρια, αστέρια και ηλιους

τα μάτια μας να υψώσουν στο σύμπαν

στίχους σπαθιά.

 

Στίχους εμβατήρια, προσκλητήρια,

στην κορφή είναι η γνώση

σ΄έναν κόσμο που δεν ξέρεις

πως η αγάπη από φως γενιέται

και από ποίηση που το χώμα ρένει

όταν το πατάς να στέκεσαι όρθιος.

"ΥΠΕΡΒΑΣΗ" / Γρηγορία Πελεκούδα

Γράφοντας και παραγράφοντας
άγρυπνες συνήθειες, όπου το φως
πλοηγός της σκέψης επιβάλει
την ευστοχία του λόγου με πλήρη
διαύγεια, δυναμικά αυξάνεται η τέχνη,
μα εμείς καταβυθιζόμαστε στον πυρήνα
της σιωπής μας.
Το δικαίωμα εμφανίζεται ευπρεπώς
καλυμμένο, τι κρίμα που η μνήμη μας χάθηκε;

Τι κρίμα που δεν με θυμάσαι;
έτσι κι εγώ άρχισα να στοιχειοθετώ
τους συλλογισμούς μου με μεγάλες λέξεις
με μικρές, κάνοντας την "Υπέρβαση"
μιας αύξουσας ανελευθερίας,
να βρίσκομαι πια εντός εαυτού,
και εντός ορίων.

Απλά περιμένω την ώθηση.

Για μεγάλες αποφάσεις δεν πρέπει να μιλάς
γιατί αυτή η γενιά δεν έχει το θάρρος
να διασχίσει το Σύμπαν,
μονάχα όποιος έχει το ύψος όσο και ο ουρανός
μπορεί να κάνει την "Υπέρβαση"

Αντικρίσματα / Γρηγορία Πελεκούδα

Μικρή ζωή μεγάλα τα πάθη της
σαν το τρένο που αγκομαχά
και σκούζει γεμάτο βάσανα,
μόνο τις Κυριακές όταν
ακούς τα σήμαντρα στις εκκλησιές
τραγούδι αισιόδοξο πετάς αντίκρυ
να βρεις αγάπης ηλιοτρόπια,
ω πόσο υπέροχη θα ήταν η ζωή
αν, την είχες μέσα σου...

Ψεύτικα λόγια / Γρηγορία Πελεκούδα

Τα σ΄αγαπώ για πάντα
δεν βλέπαμε δεν ακούγαμε
της βροχής, να τρέχουν
από τα μάτια της ωσάν
λεμονανθοί της άνοιξης.

Μόνο θροΐσματα
μες στην καρδιά της
κυλούσαν απ΄τα φυλλώματα
στο παντού και στα πάντα
ως κι οι ουρανοί λευτέρωναν
ύμνους ικεσίας.

Ήρθαν σαν βυζαντινή ορδή
με το λύχνο των άστρων
ω, βλέφαρο του φεγγαριού
ύμνε ανέπαφε κι ο φόβος
φοβάται να ονειρευτή
από τα βόλια αγάπης.

Το αγαπώ τη νανούριζε
μοιρολογώντας,
θα σ΄αγγίζω γυμνή φεγγοβολή
στο φως του ονείρου
φυγάς στο άπειρο να γενεί
τ΄ασίγαστο φτερούγισμα
με όλες της αισθήσεις
του έρωτα που έζησε
το θάνατό του...

Στην πόλη της σιωπής / Πελεκούδα Γρηγορία

Αγκυροβόλιο αιωνιότητας

η προσευχή σου.

Άνθρωπε...

Αυτές οι πέτρες
το ψηφιδωτό της αγάπης
σκέπασαν στην λήθη
της νιότης την ευτυχία,
στην πόλη της ευδαιμονίας
πίσω από τη δύση των φιλιών
το θρόισμα της απουσίας
στο χρόνο εγκατάλειψης
νύχτα γεμάτη δέος άκου,

το λάλημα του αηδονιού
δεητικά πως αγγίζει
τ΄ουρανού τ΄αστροφεγγίσματα
δες πως σπάνε οι φλέβες του
με λυγμικό βηματισμό
στη φλόγα κεριού που τρεμοπαίζει
το αλλά και η τόλμη,
τίποτα να μην σε σταματάει
μας ψιθυρίζει στην περιπλάνηση
στη νοσταλγία του παραδείσου.

Γεμάτος γνώση από το φέγγος
της αστραπής, από τον ήχο της βροντής,
τη λαίλαπα των υδάτων να άπτεσαι
του Αιωνίου.

Γρηγορία Πελεκούδα

Γρηγορία Πελεκούδα: Δύο (2) ποιήματα

Το τελευταίο ταγκό

Κάτι τέτοιες νύχτες
μ΄ένα ποτήρι κενό
μες στους καπνούς
και στη μιζέρια
λες και τα πατήματα
σέρνουν τα άχραντα
όνειρα,
με στοχασμό αναπολούσε
το άλλο του μισό,
τα χέρια του απλώνει
στην αγκαλιά του
να βρεθεί.

Το πάθος δεν τελειώνει εδώ
σκεφτότανε,
κάτι τέτοιες νύχτες
σε πυρπολούν τα όνειρα
σκαρώνοντας σενάρια,
ποιος θα τολμήσει πρώτος
να παραβιάσει τα σύνορα
στο πέρασμα του χρόνου
οι θύμισες το εφικτό
και το ανέφικτο μια τους
ένωνε μια τους χώριζε
και στου πάθος την ανακύκλωση
κάτι του διέφευγε,
όταν μιλούσαν μόνο
με τα μάτια.

**

Το ατέλειωτο παραμύθι

Του έδωσε την καρδιά της
του έδωσε την αγάπη της
το φως της,
γιατί τον αγάπησε βαθιά
κι απέραντα,
ίσως γιατί την μεθούσαν
οι γαλάζιοι μενεξέδες
του αγρού,
ίσως , γιατί οι μοναχικές
νύχτες ήταν ατέλειωτες
μακριά του,
κι ενώ το κύμα έσπαζε
στα πόδια τους γύρισε
και κοίταξε τρυφερά
τα γαλανά μάτια του
και η ψυχή της μυστικός
κωδωνοκρούστης
σήμαινε τις καμπάνες
του όρθρου.
στο γλυκύτατο όραμα
των ουρανίων γάμων.

Μαζί για πάντα

"ΥΠΕΡΒΑΣΗ' / Πελεκούδα Γρηγορία

Όσοι κρατάμε πένα
στα χέρια μας
πάθος ορμητικό
και απείθαρχο
πρέπει να έχουμε,
γιατί τους πολέμους δεν τους
κερδίζει ούτε ο θεός,
το τίποτα τ΄ανύπαρκτο υπάρχει
στον λήθαργο της ύπαρξης,
μόνο έτσι ξεγελάς τον χρόνο
με χέρια δεμένα,
παίζεις με τις λέξεις
της χαρμολύπης το κρυφτό
έτσι βαραίνουν οι μέρες
στο ξάναμμα του νου.
Την "Υπέρβαση κάνε ν΄αδράξεις
τις ώρες, ψυχή ονειροπόλα αν έχεις...

[Κανένας δεν μίλησε] / Γρηγορία Πελεκούδα

Κανένας δεν μίλησε
με ειλικρίνεια για το χάος
και την ερήμωση
όταν σπίτια σηκώνονται
και πέφτουν,
τα φύλλα του φθινόπωρου
προοιωνίζονται
τα επακόλουθα χορεύουν
όταν ρυτιδώνει ο καιρός
μετά έρχεται η πτώση
και η συγνώμη,
άσε το σκοτάδι να έρθει
πάνω σου,
πόθησε να μην γνωρίζεις
το τίποτε,
γιατί το τίποτα είσαι κι εσύ
γνώση.

Φθινοπώρων στιγμές / Γρηγορία Πελεκούδα

Όταν τα πουλιά ξυπνούν
από τη νάρκωση του καλοκαιριού
ταξιδεύουν πετώντας στο χρόνο
και αφηγούνται στα χρώματα,
οι μνήμες έρχονται και φεύγουν
σαν χτύποι ρολογιού
σχηματίζουν κορδέλες, από ήχους
κι έπειτα κουρνιάζουν τιτιβίζοντας
στης ακαμψίας το βλέμμα.

Σήμερα βρέχει, βρέχει αναμνήσεις
να μας θυμίζουν πως υπάρχουμε
η χαρά η τέχνη στην αιωνιότητα
σαν φύλλα φθινόπωρου σκόρπια παντού
κι εμείς μαζί να πετάμε στα σύννεφα
από φθινόπωρο σε χειμώνα.

Ευτυχισμένοι που ζήσαμε
που γνωρίσαμε τοπία αγάπης
κι ας σκορπίσαμε,
τα γλαρωμένα μάτια μας
το όνειρο θα κοιτάζουν την λάμψη
της ομορφιάς,
ω αγάπη από ήλιο πάσχουμε
απ΄αχτίδες φεγγαριού,
από επίγειο παράδεισο που χάσαμε
το αιώνιο κυνηγώντας.

Σκέψεις / Πελεκούδα Γρηγορία

Στο φως του φεγγαριού
και στη σκιά του ήλιου
στης καρδιάς τ΄αραξοβόλι
η καρδιά μου τρομάζει
για μια αγάπη που φαντασιώθηκε
πως ξεπηδά από τον στίχο
με πνεύμα ελεύθερο
αντάρτισσα και σκλάβα
πλημμυρισμένη από οδύνη
να παραμένει ακλόνητη
στις εμμονές της.

Έτσι διάβηκα το όνειρο
και χωράτευα με τα οράματα
μετρώντας όλους τους άντρες
της νιότης μου,
κάποιοι υπόσχονταν να μ΄αγαπούν
κάποιοι γίνανε αγέρηδες
και κατηφόριζαν με δρασκελιές
τη θάλασσα, μα ήταν όνειρο
και λύγισα από το βάρος
των κυμάτων.

Κάψε με φλόγα γιατί το σκότος
με κρατά στα ρωμαλέα μπράτσα του
κι ένα άλλο με κοιτάει λυπημένα
με τα μάτια του,
όταν ξυπνήσεις όλα θα έχουν φύγει
μακριά μου λέει για παρηγοριά,
αλήθεια της λέω
αισθάνθηκες ποτέ μόνη μοναξιά
να με ρωτήσεις αν θέλω;

Γρηγορία Πελεκούδα

Ο δρόμος της ευτυχίας / Πελεκούδα Γρηγορία

Στην αυταπάτη σου κόσμε
αδειάζουν οι κρουνοί
τ΄ουρανού αστραπόβροντα,
σείονται οι αγκαλιές αγγέλων
από αγέννητα όνειρα,
τότε με γέννησες μάνα
στις παύσεις, στο κύμα
στο χώμα, στο πριν στο μετά
ο χρόνος σταμάτησε,
πόσες χαρακιές
θα δουν τα μάτια μου ακόμα;

Μάνα μεγάλωσα
μεγάλωσαν και τα γεγονότα
το νόημα του χρόνου έχασα,
που φορά τη μάσκα της υποκρισίας
και διεκδικεί την υποταγή μας
που πήρε ανεπιτρεπτί
τον δρόμο της ευτυχίας
μιας φούσκας που έσκασε
στην ανοικτή παλάμη μου,
δίνοντάς μου παράσημο
ας με ανταμείψουν επιτέλους...

Τόση κατάντια γύρω μου / Πελεκούδα Γρηγορία

Η βροχή μου αφηγήθηκε
με ασυνήθιστη οικειότητα,
άσε τις αισθήσεις σου
να συντονιστούν
με τον επαναλαμβανόμενο
ήχο των τροχών της τύχης
όταν ρετάρουν τα γρανάζια
απείθαρχα κι εσύ
στη μέση του δρόμου
κάθεσαι, ε κάποια στιγμή
θα σε προσέξουν τα μελλούμενα
για μια συνέχεια δυστυχώς
αναπάντητη...

Η δραπετεύω ή υπομονετικά
περιμένω την σειρά μου
σκέφτηκα, σήκωσα το χέρι μου
κάνοντας σινιάλο στο ταξί
στάσου! Στόπ! και στο αντικαθρέφτισμα
μιας τζαμαρίας είδα στην φάτσα
των περαστικών την απορία
να μείνω ή να γίνω θρύψαλο
νούμερο δυο της κοινωνίας
για ένα μέλλον ακαθόριστο;
Από τον ουρανό κατρακυλούν
οι τελευταίες σταγόνες,
στο πουθενά οι αιώνια μοίρα
των ανθρώπων και η θλίψη τους
σκέφτηκα...

Στον ήχο της σιωπής ο τίποτα σβήνει / Γρηγορία Πελεκούδα

Στον ήχο της σιωπής
ο τίποτα σβήνει.

Μοιάζει με Ανατολή
μα είναι η δύση αυτή
που υπερβαίνει τα όρια,
ανήσυχοι και διψασμένοι
όπου τα πάντα υπάρχουν
ως τετελεσμένα πορεύονται
οι απογυμνωμένοι,
ένα τραγούδι έρχεται
στα γαλανά της νερά
μα πάλι βυθίστηκε
ο ήχος στο βυθό της,
ω άνθρωπε φόρεσε
έστω για μια φορά
τις φτερούγες σου
και πέτα, πέτα μακριά
απ΄την κενότητα
των πραγμάτων γιατί
η θάλασσα των ονείρων σου
έχει πολλά ψάρια
της μη-ύπαρξης
με καλυμμένα πρόσωπα.

Λαβωμένες αγάπες / Γρηγορία Πελεκούδα

Για ένα τίποτα την αγάπη
αναζητούσε και την πέταξαν
στην πυρά με λαβωμένες φτερούγιες 
να αιωρείται στο κάθε φύσημα
και μόνο ο αγέρας ψαχούλευε
τις μασχάλες της μυρίζοντας
γιασεμί ξεφτισμένο,
κάθε ξέφτι τυλιγμένο
γύρω από τον ζαρωμένο λαιμό της
κι ένας αποχαιρετισμός στα νιάτα της
στις χούφτες που βάσταγαν
το δάκρυ της.

Στη σπλαχνικότερη νύχτα
που ζύγωνε ν΄ακούσει ήθελε
λαλιές ανθρώπινες,
απ΄ άλλους κόσμους, κι είχε μια ικεσία
το βλέμμα της, η ματαιότητα
δεν δίνει ούτε υποσχέσεις
ούτε χρυσά όνειρα, μόνο τους δείκτες
του χρόνου που γυρίζουν αντίστροφα
ξεχασμένοι ήχοι που την μπέρδευαν
στα κλωνιά που λικνίζονταν
ένας θάνατος κι ένας έρωτας μεγάλος
πως να επαναστατήσει ζώντας
με φαντάσματα;

Σκέψεις σε θολά τοπία / Γρηγορία Πελεκούδα

Τις νύχτιες ώρες τα χέρσα απόκρημνα βράχια
καθρεφτίζονται στα νερά του Αιγαίου
με τ΄αμέτρητα ψάρια που φτερωτά αγωνίζονται
σε ένα αγώνα ταχύπλοο, σε ανύποπτο χρόνο
καταιγίδα σαρώνει το τοπίο στροβιλιστά
παντού φως, μεταξωτοί κύκλοι να με περιζώνουν.

Σ΄αυτή την θάλασσα ταξίδεψα που θα ταξιδευτή το μέλλον
για μια αξιολύπητη να ψάχνω στεριά,
να με καταπίνουν ως πάνω, κάτω, σ΄ανατολή και δύση.
Πάρτε το χαμό μακριά από μένα μόνο τ΄αστέρια
ν΄αφήσετε να πασπαλίζουν αχνά τις λέξεις
που αλατίζουν διακριτικά το τραγούδι μας
στη γη των βράχων, ώσπου να βρω γη ελεύθερη να πατήσω
άνθρωπε, για να φτάσω τις τυφλές ελπίδες
κρατάω γερά την πίστη, να διασχίσω τ΄αδιάβατα κενά.

Κάποιοι το κατάφεραν κλέβοντας τη φλόγα της σκέψης
κάποιοι απέτυχαν στο τέχνασμα της άνεσης,
κάποιοι ξεπέρασαν τα τοίχοι της απομόνωσης,
ήταν οι στοιχειωμένοι της κόλασης χωρίς να νοιάζονται
για τίποτα, απλά με κοιτούσαν παρανοϊκά
ω θλιμμένη μου κατανόηση ολόκληρη γενιά να μη βρίσκει
ένα πάτωμα και ν΄ έχει κολλήσει στ΄απάτητα;

Ζήτημα απόφασης: Παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής της Γρηγορίας Πελεκούδα