ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ/ Μπερούκας Γιάννης

 

Στα μάτια της
ο κόσμος γυμνός
υγρά τα τζάμια της νύχτας
απόκρυφη εξομολόγηση
και ενταφιασμένα όνειρα
τη μνήμη φεγγίζουν.
Περασμένης φωνής
αντίλαλος
μικρά περάσματα
στο φως ξυπνά
κατάφορτη ελπίδες η νύχτα
ευτυχίας προάγγελος.
Στην ομορφιά
της φαντασίωσης
παρήγορη παράκρουση
το μάταιο.
Στη νύχτα που θάλπει ελπίδες
ας μην ξημερώσει ακόμα.

ΠΑΛΙΑ ΦΙΓΟΥΡΑ / Μπερούκας Γιάννης

 

Σμιλεμένη ομορφιά
το σκοτεινιασμένο πρόσωπο
και σ’ ένα ερωτηματικό αφωνίας
μια μαρτυρία ανάμνησης.
Η μυρωδιά της νύχτας
πάνω σε μια παλιά φιγούρα
που σε πλησιάζει
και χάνεις τα λόγια σου.
Χωρίς ένα τέλος οι σκέψεις
άναρθροι ήχοι ανατινάζονται
σ’ ένα υπόγειο πέρασμα
που τον φόβο σέρνει
μιας παλιάς εγκατάλειψης.
Σ’ έναν συναγερμό αισθήσεων
η αλήθεια που σπαράζει
και στων χαμένων τη λάμψη
δώρο αποχωρισμού
τα κίτρινα φύλλα που θυμάμαι.

ΑΝΑΜΝΗΣΗ / Μπερούκας Γιάννης

 

Ανέπαφη ακόμη
μέσα στης νιότης την αμφίεση
του θέρους μικρή θημωνιά,
δόλωμα μαρμαρωμένο γυμνό
στην ερημιά του λευκού της κήπου.
Μικρή πεταλούδα σε διψασμένο σώμα
πρωτόπλαστη Ελένη,
στην αρχή μιας εποχής αγκιστρωμένη
και στου πλοηγού της τον γρίφο.
Άοπλη ταξίδεψε στη σιωπή
της άκρατης ηδονής
και στου οργασμού τις κραυγές,
μικρό κύμα τώρα σκορπίζει
στη γαλήνη της ακροθαλασσιάς,
εκεί που ο ήλιος τυφλώνει τα όνειρα
και ταξιδεύει τον έρωτα
στη μοναξιά μιας ανάμνησης.

Μόνη στ' αστέρια / Γιάννης Μπερούκας

Σ' έναν ελεύθερο ρόλο, χωρίς σκηνοθέτη

τα σύνορα της παραίσθησης πέρασε

κι άνοιξε έναν δρόμο

που μόνο αυτή φαντάστηκε.

Με τα φτερά της κομμένα

μονάχη την είδα

σκυφτή μέσα στην μπέρτα της

την άλλη όψη να μιμείται

και ακόμη ν' αγαπά σωπαίνοντας.

Σ' έναν ελεύθερο ρόλο

πιστή στην ειλικρίνεια της ψυχής

και μέσα σε εικόνες

από έναν άγνωστο κόσμο,

ρημαγμένη χάθηκε ως την άκρη του τέλους.

Ντυμένη την αγωνία μου

την φαντάστηκα

να μ' αγκαλιάζει και μαζί μου να βυθίζεται

μέσα σε μια δοκιμασία σιωπής,

την ώρα που ένα τεράστιο

χωρίς δείκτες ρολόι,

άνοιγε διάπλατα τις πύλες τ' ουρανού

κι άρχιζε πάλι

να μετρά τις ώρες από την αρχή.

Γιάννης Μπερούκας

Συλλογή- Ακροβάτες της επόμενης μέρας

Βακχικόν εκδόσεις

Σε λίγο / Μπερούκας Γιάννης

Η ζωή μας, λες και βγήκε

από μύθους και παραμύθια,

απαρατήρητη κυλάει στο χώμα

και κάθε μέρα βουλιάζει μέσα

στην απομάκρυνση.

Στο τραπέζι της Κυριακής

άδειες καρέκλες

οι δρόμοι μας κρυμμένοι

στις ακακίες της ομίχλης

κι ό,τι έμεινε πίσω μας

δυο δάκτυλα ήλιος

και κάποια αξόδευτα χρόνια.

Στο αναπόφευκτο μετράμε αντίστροφα

και μ' ένα σύννεφο στα πόδια

κάθε μέρα περνάμε

τις πύλες της αποκάλυψης.

Οι μέρες που ανοίγουν μπροστά μας

αδιάκριτα καθορίζουν τη ζωή μας

και το φυσιολογικό που μας άγγιζε,

σε λίγο μπορεί να γίνει το ασυνήθιστο.

Πρέπει να μάθουμε να φεύγουμε

πρέπει να μάθουμε να απορρίπτουμε

και με σωστές ασκήσεις αναπνοής

κάποια στιγμή θα ξεφύγουμε

από αυτή την αιώνια νάρκωση.

Γιάννης Μπερούκας

Συλλογή- Το μωβ των βράχων-

Εκδόσεις -Οδός Πανός

Γιάννης Μπερούκας : 3 ποιήματα

 

Θα σου πουν

Με το μαύρο του κόσμου

στο πρόσωπο

θα σου πουν ότι χάθηκες

μ' ένα χρώμα θα δέσουν τα μάτια σου

θα σε πάρουν μαζί τους

με φορτία αγάπης στα χέρια

σ' ένα πένθιμο δείπνο

θα δειπνήσουν μαζί σου

θα σου πουν ότι χάθηκες.

Λίγη λάμψη στα λερά σου κουρέλια

θα θυμίζουν τον ήλιο

στα μαλλιά βαθυκόκκινα άνθη

θα μιλάνε με ψεύτικα λόγια

θα σου πουν ότι χάθηκες

ερημιά θα σου φέρει ο άνεμος

κι ό,τι πέρα από σένα υπάρχει.

Με λουλούδια θα ράνουν το σώμα σου

χαραγμένη επιτύμβια στήλη

θα θυμίζει τα χρόνια που άφησες

τη ζωή σε δυο κόσμους παράταιρους

στις λευκές χαραμάδες ανάμεσα.

Θα σου πουν ότι χάθηκες.

Γιάννης Μπερούκας

Συλλογή- Ακροβάτες της επόμενης μέρας -

Εκδόσεις Βακχικόν

**

ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ

Υπάρχουν ορισμένες γραμμές

που, αν από απελπισία τις περάσεις,

μπορεί να γίνεις κι εσύ

ένα περιφερόμενο παραμύθι.

Υπάρχουν όμως κι αληθινά παραμύθια

σιωπηλοί μάρτυρες ναυαγίων

που νυχτερινές αστραπές τα φωτίζουν

και με όμορφες λέξεις ντυμένα

βγαίνουν τις νύχτες και ψάχνουν.

**

Δίανθος

Στην αρχή ήταν η λάμψη

πάνω στο διάφανο σώμα

που από τους ώμους της

ανέβηκε στο πρόσωπο,

οιωνός καταδίκης, υποταγή

στην τελειότητα του εθισμού.

Η θάλασσα έλιωνε στα χείλη της

λευκό φιλί σιωπής

σαν το φως που σέρνεται

κρυμμένο στο κουφάρι της νύχτας.

Ο άνεμος προσπέρασε μια βροχή

που δεν ήρθε ποτέ

κι ένα γυμνό καλοκαίρι

έλιωνε αποξηραμένες πίκρες

καθώς αντάμωνε

τη λαχανιασμένη ανάσα της.

Ήταν το τέλος κι η αρχή μαζί

το χάραμα μέσα στο σούρουπο

η πανσέληνος λευκή δορά

στο στήθος μου μονόδρομος

οι δρόμοι όλοι της ψυχής μου.

Γιάννης Μπερούκας

Συλλογή-Διάφανη παραίσθηση-

Εκδόσεις- Οδός Πανός

Μια μέρα ακόμα / Γιάννης Μπερούκας

Σ' ένα σφίξιμο της παλάμης
λίγα ψίχουλα
από τα λάφυρα της νύχτας
η ανατολή σου που ακόμη
διασχίζει το σώμα μου.
Σ' ένα υποδόριο τρέμουλο
απομεσήμερου ψιχάλα
το καλοκαίρι που μεγαλώνει
μαζί με σένα,
σε διπλές ασπρόμαυρες νύχτες
ο δρόμος που στενεύει
στη μοναξιά της ίδιας διαδρομής.
Μια περιστροφή σ' έναν υπαινιγμό ζωής
σ' ένα φόβο κρυμμένο
κάθε φορά που κάτι πεθαίνει
κάθε φορά που τις πληγές σου αγγίζω
για να μετρήσω τον πόνο μου.
Σ' ένα χαμηλωμένο φεγγάρι
μέσα χάνομαι
στην απουσία σου
που ερημώνει τις μέρες
στο ξημέρωμα
που γεννά τις στιγμές σου.

Από τη νέα συλλογή(Διάφανη παραίσθηση)
Εκδόσεις- Οδός Πανός

Γυναίκα/ Μπερούκας Γιάννης

Αμφίδρομη τροχιά μες στους αιώνες
ισορροπία στο κενό και μες στο χρόνο
τα πάντα γέννησες
του πόθου ονείρατα ξυπνάς
σαν χάνεσαι στο δρόμο
και της ζωής τα κρίματα, εσύ φανέρωσες.

Κι αν στη ζωή σ’ αδίκησαν
και σου 'κλεισαν το δρόμο
έγινες μάνα και φωλιά
μικρού παιδιού η αγκαλιά
κι απ' της ζωής το μερτικό
πήρες όλο τον πόνο.

Η νύχτα που σε γέννησε
γυναίκα μ' άσπρη φορεσιά
σ’ έκρυψε στο σκοτάδι
γυναίκα, λύπη και χαρά
όλου του κόσμου η ομορφιά
σαν βγαίνεις κάθε βράδυ.

Μέσα στα βάθη της ζωής
στη μνήμη σβήστηκες
μα εσύ μνήμες χαρίζεις
απ' την πυρά γεννήθηκες
και μες στη νύχτα κρύφτηκες
τ’ αστέρια να φωτίζεις.

Γιάννης Μπερούκας

Συλλογή - Βένετο

Εκδόσεις Όστρια

Νύσιο πεδίο / Μπερούκας Γιάννης

Στην πιο μαύρη νύχτα
ένα όπλο στον κρόταφο,
ένας αργοπορημένος δισταγμός
και μια παράφωνη σιωπή
στο βωμό ενός παράταιρου έρωτα.
Αυγής το πρώτο ναυάγιο
η αλήθεια με τη μάσκα της λύπης
αδειάζει όλα τα όνειρα
στον πιο μεγάλο φόβο
και στο θρήνο
της μαραμένης γης.
Κι ό,τι κρατάς για το τέλος
ένα ξένο σώμα
σε ξεχασμένες διαδρομές
κι ό,τι χάνεται ξαναγυρίζει
με το μύρο της θάλασσας
κι ό,τι πεθαίνει ξαναγεννιέται
σαν το λουλούδι που ανθίζει
γιατί ακόμα πιστεύει στην άνοιξη.

Γιάννης Μπερούκας

Συλλογή (Το μωβ των βράχων)

Εκδόσεις Οδός Πανός

Περνούν οι μέρες / Γιάννης Μπερούκας

Στον πολύχρωμο χώρο σου
ανατέλλω στο μαύρο,
στην υγρή σου ανάσα
χαραγμένη η γραμμή της ζωής
μονοπάτι χαμένο.
Στη μυρωμένη σου αύρα
την αμήχανη ανάβω ζωή μου
και σε σχήματα λόγου περιφέρομαι.
Στο ημερολόγιο της ψυχής
θαμμένος βαθιά
αμετανόητος πόνος
επιμένει .
Στον απολογισμό της ματαιότητας
αμφίθυμα αναμοχλεύω συναισθήματα
κι όταν οι νύχτες
σε νεκρές πολιτείες βαραίνουν
σε παρελθόντα χρόνο μεταμορφώνομαι.
Ο κόσμος αρχίζει και πάλι.

Γιάννης Μπερούκας

Συλλογή -Νύχτας απόσπασμα

Εκδόσεις Οδός Πανός

Οι ευτυχισμένοι / Γιάννης Μπερούκας

Πάνω στης νιότης το μετάξι
σιωπηλά προσωπεία,
χέρια που αναδύονται απ' τη θάλασσα
και στο πρώτο κιόλας μονοπάτι
όλες οι αλήθειες της οδύνης.
Λίγα δάκρυα σ' ένα χαμόγελο
και τα καλοκαίρια τελειώνουν,
τώρα πια που δεν έμεινε
τίποτα ν' αγαπήσεις,
τώρα που τα βλέμματα
αλλάζουν δρόμο κι ο άνεμος
κάθε βράδυ ουρλιάζει στις ρωγμές μας.
Θα βρεθούμε όλοι στο ίδιο νερό
όταν το ποτάμι θα γκρεμίσει τις όχθες του,
έρημες νύχτες η ποινή μας,
οι καμπάνες θα κλέβουν τους ήχους μας
κι εσύ μια σκιά του δικού μου εαυτού.
Στον έσχατο θρήνο
θα τυλιχτούμε όλοι μ' ένα στίχο αγάπης
και τριγύρω οι ευτυχισμένοι
θα μας κοιτούν μέσα απ' το φως
με μάτια κρυμμένα στο σκοτάδι.

Γιάννης Μπερούκας
Συλλογή (Το μωβ των βράχων)
Εκδόσεις οδός Πανός

Περνούν οι μέρες / Γιάννης Μπερούκας

Στον πολύχρωμο χώρο σου
ανατέλλω στο μαύρο,
στην υγρή σου ανάσα
χαραγμένη η γραμμή της ζωής
μονοπάτι χαμένο.
Στη μυρωμένη σου αύρα
την αμήχανη ανάβω ζωή μου
και σε σχήματα λόγου περιφέρομαι.
Στο ημερολόγιο της ψυχής
θαμμένος βαθιά
αμετανόητος πόνος
επιμένει .
Στον απολογισμό της ματαιότητας
αμφίθυμα αναμοχλεύω συναισθήματα
κι όταν οι νύχτες
σε νεκρές πολιτείες βαραίνουν
σε παρελθόντα χρόνο μεταμορφώνομαι.
Ο κόσμος αρχίζει και πάλι.

Συλλογή -Νύχτας απόσπασμα

Εκδόσεις Οδός Πανός

Το δέκατο τρίτο φεγγάρι /Γιάννης Μπερούκας

Η φλόγα τρεμοπαίζοντας στο γυαλί
μετρούσε την αγωνία της μέχρι να σβήσει
και καθώς οι σκέψεις σκόρπιζαν τριγύρω
εσύ πέταξες μέσα στο σκοτεινό σου βλέμμα.

Στη θύμηση σου έμειναν λίγες νότες
πιασμένες στα τρύπια δίκτυα της μοναξιάς
που αθώρητες έγδερναν την ψυχή μου
περιμένοντας το δέκατο τρίτο φεγγάρι.

Κλειστό κοχύλι η χαρά που σιμώνει και χάνεται.
Τυφλός ο μάντης που θα ερμηνεύσει το χρησμό
διαβάζοντας τους ψιθύρους της νύχτας καθώς
θα υπνοβατεί στην αυγουστιάτικη πανσέληνο.

Τώρα, χωρίς αποσκευές ταξιδεύω στους δρόμους
μετρώντας κλειστά παράθυρα
και θυμάμαι τότε που ζούσα απ' τη ζωή σου
τότε που ήσουνα δική μου.

Λευκές μέρες

Ένα φύλλο έπεσε στο χώμα
και το καλοκαίρι ξεψύχησε.
Ένα χαμόγελο χάθηκε, αφήνοντας
πίσω του μια κουκίδα μνήμης
που γέμισε το άδειο δωμάτιο.
Μια γυναίκα χαμογέλασε στη θλίψη
και δολοφόνησε τη ζωή της με λευκές μέρες.
Ένα ταξίδι τελείωσε.
Εξαγοράστηκε με όνειρα η ζωή
που ωριμάζοντας μεγάλωσε τις αποστάσεις.
Ένα φύλλο έπεσε στο χώμα.
Στο περίγραμμα μου μεταγγίζω
τη νοσταλγία σου και καθώς
ανιχνεύω βαθιά την ψυχή μου
κάθε φορά που θυμάμαι
σε βρίσκω μπροστά μου.
Ανώφελη η αναμονή κι η νύχτα
με γεύση πικρής σοκολάτας.
Ένα φύλλο έπεσε στο χώμα.
Ποιος νοιάστηκε.

Γιάννης Μπερούκας

Πέρασες

Ονειρεύτηκα ότι ήμουνα μόνος
και σε ζήτησα.
Δάκρυα φύτεψα σε μια φωτογραφία σου
και ημέρεψα την ανάσα μου
πάνω στα ψηλά σου τακούνια.
Η νύχτα πύκνωσε
κι η ομορφιά σου γεμάτη αγκάθια
απογοητεύει τώρα τις μέρες μου
που ξεδιπλώνουν μάταιες ώρες.
Στην πετρωμένη μου μνήμη
σ' ένα μακρόσυρτο χορό
μάταια αγναντεύω
την αθανασία των στιγμών σου.
Στου κόσμου την άκρη ζωγραφίζω
αποξενωμένα πρόσωπα
ενώ μέσα μου σταλάζει ο ήλιος
αλησμόνητες μέρες.
Οι μαντατοφόροι της μοίρας
πήραν μορφή στις σκιές
που σ' έκλεισαν μέσα τους.
Καταφύγιο η ομορφιά σου
τώρα που φτερουγίζει ο κόσμος γύρω μου,
τώρα που ψάχνω πάλι τη ζωή
που κάποτε μαζί σου περίσσευε.

Γιάννης Μπερούκας

Βένετο: Ποιητική Συλλογή του Γιάννη μπερούκα σπό τις εκδόσεις Όστρια/ 2016 (ένα ποίημα)

Κι όλα τα βράδια

Είκοσι χρόνια και μια στιγμή
αυτό ήταν όλο
και μια αλήθεια που ποτέ δεν είπαμε.
Καράβι σ' άγονη γραμμή
μέσα στο κύμα
μπροστά μας βράχια που δεν είδαμε.

Κι όλα τα βράδια, αυτά που θα'ρθουν
θα τριγυρνάμε μοναχοί στα όνειρα μας,
θα είναι βράδια που τ' αδιέξοδα
θα σβήσουν τα φεγγάρια της καρδιά μας.

Στ' άσπρο πουκάμισο μαύρος λεκές
θα σε θυμίζει
κι η νοσταλγία θα κυλάει μέσα στο αίμα.
Τ' αστέρια πήρανε φωτιά
και στάχτη γίνανε
τίποτα τώρα δεν είναι σαν και σένα.

Σβήνει τα φώτα η γειτονιά
κλειστά παράθυρα
και τα σεντόνια παγωμένα στο κρεβάτι.
Μια μουσική ψιθυριστά
που λέει γλυκόλογα
άδεια η ζωή χωρίς συνεπιβάτη.

ένα αντίο δε φτάνει / Γιάννης Μπερούκας

Λόγια σπαρμένα , πεταμένα από δω και από κει
είναι τ΄αντίο που δεν έχεις δεχτεί
μεσ’ την ψυχή σου κάτι έχει βαλτώσει
κάτι σου λέει πως δεν έχει τελειώσει

Ένα αντίο δε χωρίζει τη ζωή στα δύο
ποιος δεν είπε ποτέ στη ζωή ένα αντίο
η αγάπη θα μένει δυνατή θα θεριεύει
η αγάπη σε παίρνει στα ουράνια σε φέρνει
η αγάπη δε σβήνει, τη ζωή σου κλέβει

Δε φτάνει ένα αντίο την αγάπη να τελειώσει
δε μπορεί ένα αντίο ένα τέλος να δώσει
οι αγάπες περνάνε τη ζωή μας ορίζουν
οι αγάπες δε σβήνουν και πάλι ανθίζουν


μπορείτε να το ακούσετε: https://www.youtube.com/watch?v=nMMUOBRBgVo

Για μια στιγμή / Μπερούκας Γιάννης

Σε σκοτεινούς διαδρόμους μεσ’ τ’ ονειρό μου μπήκα
και το πρωί σαν ξύπνησα δίπλα μου δε σε βρήκα
λιμάνια, τρένα και σταθμούς θα κλείσω να μη φύγεις
και μια ζωή γιά μια στιγμή δε γίνεται να σβήνεις

Γιά μια στιγμή που ξόδεψα σ’ ένα φιλί παράνομο
μιά αγκαλιά στο τίποτα που σκόρπισε στον άνεμο
σε πλήγωσα και η αυγή νύχτα μου ξημερώνει
κάποια στιγμή ζαλίζεσαι και η ζωή θολώνει

Μην κάνεις βήμα πουθενά και πίσω σου μ’ αφήσεις
σκέψου πως είμαστε παλιά την πόρτα πριν να κλείσεις
η πίκρα δε γιατρεύεται το χωρισμό σα νιώσεις
κάτσε και σκέψου μια στιγμή ίσως το μετανοιώσεις


μπορείτε να το ακούσετε: https://www.youtube.com/watch?v=3mxe8hALSiE

Γιάννης Μπερούκας (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Γιάννης Μπερούκας γεννήθηκε στο Αίγιο. Σπούδασε οικονομικά στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Eργάζεται ως οικονομολόγος. Ασχολείται με την πεζογραφία και την ποίηση. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με το μυθιστόρημα: "Μοίρα γραμμένη" το 2015 από τις εκδόσεις Ιωλκός. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και βρίσκονται σε σχετικές σελίδες του διαδικτύου. 

Έργα του:

Ποίηση: Βένετο από τις εκδόσεις Όστρια: 2016

Μυθιστόρημα: Μοίρα Γραμμένη από τις εκδόσεις Ιωλκός: 2015

Σχέση ζωής

Δεν είναι μεγάλο αυτό που ψάχνω
ούτε ουράνιο, είναι απλό, καθημερινό
γι' αυτό και δεν είναι σπάνιο.
Χωρίζεις κι' όλα σου φαίνονται φτωχότερα
όλα τελειώνουν, μα σε λίγο όλα πάλι αρχίζουν
κι εσύ δε συμβιβάζεσαι με τα λιγότερα.

Τι σου αφήνει μια σχέση ζωής
που νόμιζες πως θα κρατήσει για πάντα.
Βλέπεις πως τίποτα δεν είναι δικό σου.
Κανένας δε σου χαρίζει την ευτυχία,
εσύ μόνο τη χαρίζεις στον εαυτό σου.

Σχέση ζωής , σε μια σχέση που ψάχνεις,
μια μεγαλύτερη ευτυχία απ' αυτή της ζωής.
Τίποτα δε σου χαρίζεται, εσύ το κερδίζεις.
Κι αν όλα τώρα γύρω σου είναι γιορτινά,
ίσως και να μην κρατήσουν για πάντα,
γιατί τα μεγάλα δεν είναι πάντα αληθινά.

Γιάννης Μπερούκας