Είναι αργά

Είναι αργά ,
Ίσως είναι αργά πια για να γυρίσουμε στο σπίτι ,
Είναι αργά ,
Είναι αργά για να μπούμε στο δωμάτιο ,
Είναι αργά ,
Ίσως είναι αργά πια για να μπούμε κρυφά ,
Οι γονείς στο σπίτι περιμένουν ,
Και εμείς ποτέ μας δεν τους είπαμε ..
Επίπεδο επιφανειακό χάος μοιάζει ο κόσμος ,
Δεν νομίζω πια – δεν υποθέτω – δεν ρωτάω πια ,
Στις ειδήσεις θα πούνε κάτι και για μένα ,
Επίπεδο επιφανειακό χάος ο κόσμος .

Ύλη

Γραμμικές ονειρώξεις ,
Κουρνιασμένες σε ένα συρτάρι,
Υγρασία – σκοτάδι ,
Φέγγει ακόμα εκείνο το στολίδι ,
Αγορασμένο σε ένα παζάρι των τυφλών ,
Αυτοί δεν βλέπουν και όμως ξέρουν ,
Ότι εμείς αγνοούμε ,
τα μάτια τους έχουν ένα χρυσό λυγμό ,
Ένα αναμμένο φως στο σκοτάδι μας .
Και όταν ανθρακοφορεμένες συμβάσεις παραχωρήσουν θλίψεις,
Θα μας γεμίσουν τα όνειρα διαστροφές ,
Και στην ματαιοδοξία ενός γλεντιού ,
Θα υπερχειλίσουμε από αυτοκτονίες αντικειμένων .

31 Αυγούστου

Τριγμοί στο δάπεδο ,
Χρόνος ..
Πως γίνετε να μη με ακουμπάει πια ,
Μα να περνάει από δίπλα μου ,
Κάθε που ξημερώνει ,
Κάθε που νυχτώνει ,
ρολόι ακίνητο για αιώνες ,
εικόνες ακίνητες για αιώνες ,
Σαν φωτογραφίες .

θλίψη

Η θλίψη μου βουτάει από το μπαλκόνι ,
Πέφτει κάτω – μπαίνει στη γη ,
Βγαίνει από αυτή .
Η θλίψη μου βουτάει από το μπαλκόνι ,
Παρανομεί – δεν αντέχει τον εαυτό της ,
Κάνει την νύχτα μέρα .
Η θλίψη μου βουτάει από το μπαλκόνι ,
Σπάει την καρδία της χίλια κομμάτια χειμάρρων μεγάλων ,
Ρίχνει τα αστέρια κάτω – κλέβει το φώς τους –
Αντέχει ,
Δίνει αέρα και ζει ,
Ανασαίνει και ζει .

Το άρωμα

Καλοκαίρι και είναι απρόσωπο το φως ,
Μα δεν είναι μόνο αυτό ,
Όταν θα έρθεις θα έχω αφήσει το κλειδί πάνω στην πόρτα ,
Μην με τρομάξεις ,
Όνειρο θα είσαι και η αύρα θα φυσάει πάνω στα πατζούρια ,
Θα σβήσεις το φως και θα ψιθυρίσεις < <σε αγαπώ>> ,
Καληνύχτα .
Το άρωμα σου θα περιπλανιέται στο κόσμο,
Θα τριγυρνά στους δρόμους τους μεγάλους ,
Στα μικρά σοκάκια της Αθήνας και της Πλάκας ,
Και οι τέσσερεις εποχές θα τείνουν στην ανυπαρξία ,
Συνονθύλευμα εικόνων σου θα ανακατέψει τις σκέψεις μου ,
Και σαν να μην υπήρξαμε ποτέ θα συνεχίσουμε μονάχοι με τις μέρες ,
Με τις νύχτες πλάι μας ,
Να μας βαραίνουν τη ράχη .
Και μέσα σε νερό και λάσπη θα γείρουμε να κοιμηθούμε ,
Και μέσα σε αέρα και σκόνη θα αφήσουμε τις ψυχές μας σε ανάπαυση ,
Και μέσα σε ουρανό ,
Φωτιά και δάκρυα ,
Θα αναρωτηθούμε πως τόση αγάπη έγινε ένα και μετά μισή ,
Σαν άρωμα που εξασθενεί με το χρόνο που περνάει σα το χρόνο μας .