[Μόνος] / Βασιλάτου Ουρανία

Μόνος
Στην έρημο
Στη λάβα του μεσονυχτίου
Στο ψύχος του καταμεσήμερου. 
Μεταγγίζω
Της πυράς τ' αγκάθια
Της ανομβρίας τον πόλεμο.
Υποτροπιάζουσες
Κ' αναίσχυντες εμμονές
Ριζώνουν στα σωθικά.
Αιματηρές απώλειες
Για μιας προσμονής
Για μιας ελπίδας
Βυθισμένος στην κινούμενη άμμο,
Κλέβοντας σταγόνες
Απ' του ουρανού το βήμα,
Στεριώνει τ' έδαφος
Π' απειλεί μ' αφανισμό
Κάθε σπορά του γένους.

ΑΠΕΛΠΙΔΑ / Βασιλάτου Ουρανία

Μάταια αιματηρή προσπάθεια.
Πληγές ξυπνήσαν
κ' ουρλιάζουν.
Ουλές σκιστήκαν,
χρειάζονται ράμματα.
Το δέρμα λησμονεί
κάποιες αλλοτινές θύμισες.
Ιστορίες χαραγμένες
πάνω
στις ρωγμές τους,
μέσα
στ' έγκατά του.
Ηφαίστειο
που για χρόνια
σε λήθαργο βρισκόταν,
βρυχάται με μένος.
Αλλοίμονο
σαν εκραγεί
και σύρει
το Είναι
στην ομιχλώδη λάβα του.

ΜΕ ΜΙΑ ΜΕΛΩΔΙΑ ΡΥΘΜΙΚΗ / Βασιλάτου Ουρανία

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Κι είναι η μελωδία

που παρασύρει σε ταξίδια.

Κι είναι η ίδια 

που βυθίζει τον νου σε σκέψεις

όντας αβοήθητος

στην επιφάνεια να κρατηθείς.

Και είναι ο ρυθμός

που κινεί το σώμα με πάθος.

Και είναι ο ίδιος

που τις χορδές της σάρκας σκίζει

ως ερείπιο θέλοντας 

στην μοναξιά να επιβιώσεις.

Μα είναι και ο θρήνος

που κρύβεται περίτεχνα

μέσα στον ήχο

κι όχι 

πίσω από προσωπείο 

φιλοτέχνημα χαμογελαστό.

ΕΓΩΙΣΜΟΣ / Ουρανία Βασιλάτου

Ανέχεια σε χαρακτηρίζει
να φροντίζεις,
να περιποιείσαι 
να συνυπάρχεις
να κοιτάς κατάματα
να χαρίζεσαι…

Αν τα μάτια
δε στάζουν φλόγες
Αν τα χείλη
δεν λαχταρούν φιλιά
Αν τα χέρια
δεν αποζητούν το κορμί
Αν η καρδιά
δεν είναι έτοιμη να σπάσει
Αν τα κύτταρα
δεν λιώνουν σε κάθε άγγιγμα
Αν η ανάσα
δεν σταματά στ’ άκουσμα της φωνής
Αν το σώμα
δεν σπαρταρά από ηδονή
Αν ο νους
δεν απολαμβάνει την παρουσία

Παράδωσε τη σκυτάλη.
Μην εγκλωβίζεις ψυχές
με τον εγωισμό σου.
Ανάμεσα σε σκιές
πλανιέται μία ύπαρξη
που απλά ΘΕΛΕΙ
όπως το σώμα
νερό και τροφή
για να ζει
και ν’ αναπνέει

με εσένα..

για εσένα..

ΠΡΟΤΙΜΩ ΑΡΓΑ

της Ουρανίας Βασιλάτου

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Αργά
ανεβαίνει στο ταβάνι τ' ουρανού μου
ο καπνός απ' το τσιγάρο
που σιγοκαίει τα σπλάχνα.

Αργά
αναπνοές ζωγραφίζουν το δωμάτιό μου
βραχνές και σιγοκλαίγοντας
στης νύχτας την μοναξιά.

Αργά
αναπολώ μνήμες των παιχνιδιών μου
δίχως δόλο φτιαγμένα
ξύλινα μικρά πλάσματα.

Γρήγορα
εκτοξεύομαι στο αβέβαιο τώρα
στη σιγή του μέλλοντος
θαμώνας του σκότους.

Τ' ΑΝΤΙΟ της Ουρανίας Βασιλάτου Ουρανία

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Γλυκομιλώντας ζύμωσα τη τελευταία συνταγή με σκέψεις.
Επαίνεσα τα υλικά αφού γέμισαν τον λόγο
με μυρωδάτες λέξεις.
Ανθισμένα λουλούδια εναποθέτω
σε ροτόντας τραπέζι,
μ' ευπορίας αξιών εδέσματα
τους καλεσμένους ν' ευφραίνω.

Εναγκαλίζομαι τα όνειρα
που μ' έφεραν σε μονοπάτια να διαβώ
μπροστά σε βράχους σε βίαιη κατολίσθηση.
Πνεύμα αδούλωτο στα κάτεργα
ξενιτεύομαι σε στέρεα πατήματα.
Άναυδοι οι φίλοι π' αποχαιρετώ σήμερα.

Οργανωμένο με σύνεση ταξίδι ξεκινώ.
Στο σάκκο εφόδια τα συναισθήματα
που συνέλεξα στην μέχρι τώρα περιπλάνηση.
Τροφή και ύδωρ μου
έως ότου πλαγιάσουν δίπλα σε μένα
σε θαλασσογραφίας τοπία.

Σε κάποιο αρκτικό απόμερο λιμάνι
κει θα με βρεις.
Να ψαρεύω ψύχος και φλόγα ως δώρο να σας στέλνω.

Και ίσως με τον συριγμό τ' ανέμου
η φωνή μου ν' αλητεύει στις νύχτες σας.

Σ' όλες τις σιωπές
θα πλανιέμαι ανάμεσά τους.

Ουρανία Βασιλάτου: Δύο Ποιήματα

ΡΟΥΛΕΤΑ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Στην κορυφή του τραπεζιού
ο κρουπιέρης έτοιμος 
το παιχνίδι να ξεκινήσει.
Παίχτες ποντάρετε.
Μαύρο ή κόκκινο.
Ζυγά ή μονά.

Γυρίζει από τη μία
ο τροχός.
Σε αντίθετη κατεύθυνση
η μικροσκοπική σφαίρα.
Μέσα σε αυλάκωση
κύκλους φέρει.
Τιμαλφή ανταλλαγμένα
σε μορφή
πλαστικής μάρκας,
μηδαμινής αξίας,
θαρρείς.

Καρφωμένα βλέμματα.
Σημάδια ιδρώτα
στα μέτωπα
στάζουν στην τσόχα.
Ναρκώμενοι,
αναμένετε το αποτέλεσμα.
Πειραγμένο παιχνίδι
ή καθαρή τύχη.
H λευκή μπάλα
βρίσκει τον θρόνο της
σε μία από
τις τριανταεπτά θέσεις.
Ο δείκτης τοποθετημένος
δηλώνει με βροντερή φωνή
το νικητήριο αριθμό.

Πόσες μάρκες χάθηκαν
από ένα απλό γύρισμα;
Πόσοι προσπάθησαν
να περισσώσουν
τα τελευταία απομεινάρια;
Με υπολογισμούς
πόσοι άραγε κέρδισαν;

Γυρίζουν οι μοίρες
με τις κλωστές τους,
μηδιάζουν
μιας κι οι κοινοί
λάθους δρόμους διαλέγουν.

****

ΠΟΝΑΩ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Κλείνω τα αφτιά.
Ακόμη σε ακούω.
Φορώ ωτασπίδες,
μα ο απόηχος
όσων έχουν ειπωθεί
χαραγμένος βαθεία στο νου.
Σε ένταση δυνατή
τραντάζουν τη ψυχή μου.
Πονάνε τα λόγια.
Περπατάω με αυτά
χρόνια τώρα.
Μαχαιριές
που αιμορραγούν.
Ακονισμένες οι λεπίδες.
Πληγές που ξανανοίγουν.
Με πονάς.
Δεν το καταλαβαίνεις.
Με πονάς.
Το στίγμα σου,
μεγαλώνει μέσα μου.
Σε ακούω.
Δε μιλώ.
Μόνο κοιτώ.
Στάλα δάκρυ
δε θα χύσω.

Ουρανία Βασιλάτου

[Με μία πράξη απλή]

Με μία πράξη απλή,
χάιδεψε τον άνθρωπο
δίπλα σου.
Μέ έναν γλυκό λόγο
ζέστανε την ψυχή του.
Περιττά και ανούσια
τα υλικά.
Ό,τι σε ολοκληρώνει
δεν αγγίζεται.



Ουρανία Βασιλάτου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ

~~~~~~~~~~~~~~Βασιλάτου Ουρανία

..............................
δεμένοι με το νήμα της ζωής....
μεθυσμένοι
από το θυμίαμα του πόθου
που σιγοκαίει στην αρχή,
μ' αρχίζει ξάφνου να κοχλάζει
σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί..
τρέμει στα χέρια σου από την ηδονή...
μεταλαμβάνει το γλυκόπιοτο κρασί...
ουσία απαραίτητη για να χτυπά η φλέβα ....
το κορμί ν' αποθεώνεται ...
προσκύνημα στο ιερό σου
.......................................

κι απ' τις ρωγμές των κομματιών,
όπου κοιμηθήκαν σπόροι,
τώρα καρποφορούν κι ανθίζουν..
από το άνθος θρέφεσαι..
τη δύναμή σου παίρνεις....
στα ουρλιαχτά της νύχτας κάθε κάλεσμα,
χορός εντός μου.. πάλλεται η καρδιά..
λιώνει το μέλι του ανθού,
χύνεται μέσα μου παντού...
κάθε σταγόνα γεύομαι,
γιατί είναι δημιούργημα δικό σου.

ΕΠΙΛΟΓΗ

Βασιλάτου Ουρανία

~~~~~~~~~~~~~~~
Το γνώριζα.
Το ένοιωθα.
Μόνο σημάδια
θα άφηνες.
Μέσα μου.
Πάνω μου.

Κι ύστερα
θα 'ρχόταν η στιγμή,
του φευγιού.
Της αλήθειας
που κατάματα
δεν αντέχεις να κοιτάξεις.

Έμεινες
με τις επιλογές σου.
Πέταξες τα θέλω
στα σκουπίδια.
Ξεσκισμένα χαρτιά.
Διάσπαρτες πια λέξεις
χωρίς υπόσταση.

Δίχως ολοκληρωμένο νόημα.
Το διάλεξες.
Το θελες.
Ζήσε μ' αυτό....
κι απόλαυσέ το.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Βασιλάτου Ουρανία

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Αν είναι θάνατο 
να πιω,
γρήγορος να' ναι Θε μου.

Άσε το σώμα
να πονά.
Ειν' ειδικά φτιαγμένο.
Μα τη καρδιά
που ζει το σώμα,
σώσε τη.
Η λύτρωσή της
να΄ναι στιγμιαία.
Τον πόνο
μη νοιώσει η ψυχή.
Και σαν δραπετεύσει
απ' τη σάρκα
με το παράπονο
να σέρνεται
μ' αλυσίδες
που τη κρατάν
στα εγκόσμια.
Δως της φτερά.
Διάπλατα ν' ανοίξει
να πετάξει.
Πίσω να μη κοιτάξει πια.
Σ' όλα τα πελάγη
να ταξιδέψει.
Στη θάλασσα που λαχταρά
και τον καημό της,
διώχνει.

Αν είναι θάνατο
να πιω,
κέρασμα καν το μου, γλυκό.

ΛΥΚΟΣ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Αρχηγός
αγέλης στην κοινωνία σου.
Κυρίαρχος
του πυρήνα της οικογενείας.

Κυνηγός
οπληφόρων ζώων, θνησιμαίων
για να κρατήσεις
ζωντανά τα νεογνά
και τα μέλη της φυλής.
Αξιοθαύμαστος
ακόμη και στους διώκτες σου.
Σκληροτράχηλος και ευφυής.

Χαρακτήρας αξιοζήλευτος
για τους κοινούς θνητούς,
πυγμή,
οργάνωση
εκφραστική συμπεριφορά.

Θα ‘ταν ο κόσμος διαφορετικός
λίγο σε σένα αν μοιάζαμε;

Βασιλάτου Ουρανία

Δύο (2) Ποιήματα της Ουρανίας Βασιλάτου

ΣΑΜΟΥΡΑΪ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σκληρά εκπαιδευμένος
σε τέχνες πολεμικές.
Επίδοξος καλλιτέχνης,
οπλουργός.
Προστάτης τιμής του κυρίου του.
Αφοσιωμένος και υποταγμένος
πλήρως σ’ αυτόν.

Κρατώντας στο χέρι ένα κατάνα,
θρυλικό και εντυπωσιακό,
χύνεται στην μάχη
με θάρρος και ζήλο υπέρμετρο.
Αψηφά τη δική του ζωή.
Αψηφά τον ίδιο τον θάνατο.

Μέσα από τον εξευγενισμένο
κώδικα συμπεριφοράς
που έμαθε πιστά να ακολουθεί,
διδάχθηκε να αφαιρεί την πνοή του,
με τα ίδια του τα χέρια,
μέσα από τελετουργικό
οδυνηρό και βίαιο.

Αυτοκτονία,
αναμάρτητη.
Καλύτερα να προσφερθείς
στον θάνατο
παρά να δεχτείς την ατίμωση.

Τη δύναμή σου να’ χα…

****

ΒΙΟΛΙ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Σύρεται το δοξάρι
πάνω στις χορδές,
σαν δάκρυα που κυλούν
αργά στο πρόσωπο.
Λυγμός, μελωδικός.

Φθόγγοι χρωματικοί
στις φλέβες.
Ωκεάνιος κυματισμός.
Στο εσωτερικό,
η «ψυχή» του
μεταφέρει στη ράχη
τον παραπονεμένο ήχο

ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ

Ουρανία Βασιλάτου

Ξεντύνομαι το δέρμα,
λεύτερη απ' τα ανθρώπινα
να νοιώσω.
Στα ουράνια να φτάσω.
Κει που το μεγαλείο
της γαλήνης κυριεύει.
Φορώ τα παλ χρώματα
του δειλινού.

Απλώνω το χέρι
να πιαστώ
σ' ένα σύννεφο
απάνω του ν' ανέβω.
Σε μαγικό χαλί
θα πλεύσω σε ταξίδια.

Μακρυά
απ' το θόρυβο της πόλης.
Πιο μακρυά
απ' τα επίγεια.

Άλλαξα διεύθυνση.
Δε μένω πια εδω.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΑΪΚΟΥ

                                                                                   της Ουρανίας Βασιλάτου
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Σκοτεινό βέλο
στο πρόσωπο της νύχτας
κρύβει το βλέμμα.

Οι νυχτερίδες
αιωρούνται σαν ίσκιοι
ως φύλακές μου.

Μια κουκουβάγια
μ' ορθάνοιχτα τα μάτια
με ξενυχτάει.

Ο εφιάλτης
όνειρα δεν αγγίζει
δραπέτης φεύγει.

ΑΝΕΜΟΠΟΡΟΣ

 Ουρανία Βασιλάτου

Χαράζεις πορεία.
Τον άνεμο καβαλάς,
άτι σου γίνεται.
Με διεσταλμένες
οφθαλμικές κόρες,
επισκοπείς
λαβυρινθώδη περιβάλλοντα.

Ορμητική βουτιά,
κυνηγετικός μάστορας,
τα νύχια σου σαν αρπάγη
προετοιμάζεις να κλειδώσουν
το ανυποψίαστο
θήραμά σου.

Λάβαρο σε τοίχους
ανθρώπων σε αποζητούν.
Τη πτώση σου,
σε νίκη τους
να μεταφράζουν.

Λαβωμένος
υπεροχή στον πόνο έχεις.
Στωϊκά προσμένεις
τον ουρανό σου
και πάλι να δαμάσεις.

ΔΥΟ ΕΓΩ

 Ουρανία Βασιλάτου

Τ' αστέρια
κρυφτήκανε απόψε.
Θα περπατήσω
τα σοκάκια
παρέα με τα
δύο εγώ μου.
Το ένα που
μελωδικά σιγοτραγουδά.
Τ' άλλο που
κραυγάζει υστερικά.

Τα δυο μισά μου,
εγώ.
Ραμμένα μέσα μου.
Ένα σώμα.
Ποτέ δε
μ' αποχωρίζονται.
Στέκονται μαζί μου,
στο πέρασμα
της νύχτας.

Έπειτα σπίτι
θα γυρίσω.
Να τα βάλω
για ύπνο.
Γαλήνη να βρουν.
Αύριο πάλι
θα τα κουράσω.