το πιάνο κόπασε (απόσπασμα)

ΣΕ ΜΗ ΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ 

Η θάλασσα που ψάχνω 
δεν είναι από νερό φτιαγμένη. 
Δεν μετακινεί κανένα κύμα
ούτε φοβάται τη στεριά. 
Είναι μια θάλασσα κτισμένη
για να πατήσεις- να πετάξεις
εκεί που φεύγουν τα πουλιά


ΦΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ

γράφω 
για τις φασματικές τιμές των πραγμάτων.
Για τα χρώματα εκείνα
που λόγω ανάμειξης- δεν ξεχωρίζουν 
Για τους ήχους εκείνους
που λόγω φύσης - δεν αναγνωρίζονται
Για εκείνο το Απόλυτο το οποίο αποτελεί, 
το ίδιο το Φάσμα.  


..................

ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΑΣΟΣ

Οδηγήθηκε κάποτε σε ένα δάσος

με δένδρα- ιδέες

και πουλιά που δεν πετούσαν.

Ανέπνεε το φως των ματιών της

και ταξίδευε την σιωπή του τόσο

όσο να την ακούσει.

ΣΟΛΙΣΤ

Κανείς δεν πήγε στο κονσέρτο.

Μα ο σολίστ έπαιξε

ως να ήτανε παρούσες, δύο ανθρωπότητες

Το χειροκρότημα ακούστηκε, ακούγεται ακόμα.

Οι αποστάτες του ήχου αυτού

πολύ θα ήθελαν να είναι παρόντες

Κανείς δεν πήγε στο κονσέρτο.

Μα ο σολίστ έπαιξε

……../ στην μια μου χούφτα

κρατούσα – όλα τα χρώματα

και στην άλλη- όλες τις λέξεις

Μου έλειπε η ανάσα σου…..//

ΑΝΤΟΣΕΙΣΜΩ ΣΤΙΣ ΔΟΝΗΣΕΙΣ

Κρατάω,

το περίγραμμα της φωνής σου

και με τα χρώματα των ματιών σου

αναπαριστάνω,

τον αμετακίνητό μου ουρανό.

ΕΤΣΙ

…αν ήξερα το σχήμα του ουρανού

θα σε ζωγράφιζα,

με χρώματα γαλάζια…..


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Πρόχειρα
δεν μπορώ 
να σε θυμάμαι.

ΜΕΤΑΞΥ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΥ,

αναπνοές. 
Μεταξύ εισπνοής και εκπνοής 
εσύ.

ΚΥΚΛΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΕΝΤΡΟ 

Καμιά γεωμετρία δεν υποκλίθηκε, 
γιατί
ο κύκλος που φτιάχναμε
είχε δύο κέντρα.

ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

Ανανεώνω
τις σιωπηρές μου συμβάσεις
διαγράφοντας τον ήχο.
Η σιωπή δεν παραφράζεται
όταν οι έννοιες
έχουν αληθινό βάθος

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Αγκαλιά η νύχτα
με το κερί κρυφοκοιμάται.
Αγυρτεία η συνάντησή της με το φεγγάρι.
Η εγκατάλειψη είναι που φέρνει τον πόνο!
Γράφω για κείνο το φεγγάρι
που δε φάνηκε ποτέ.
Για μια άχρωμη αναμονή.
Κανένα εισιτήριο δεν κόπηκε για μένα.
Μα στο ταξίδι πήγα
έστω και χωρίς αποσκευές.
Καληνύχτα!
Εκείνα τα φύλλα του φθινοπώρου·
ποτέ δεν τα πήρε ο άνεμος…

Ανδρέας Γεωργαλλίδης (βιογραφικά στοιχεία)

O Ανδρέας Γεωργαλλίδης γεννήθηκε το 1975 στη Λευκωσία. Σπούδασε Παιδαγωγικά (Πτυχίο 1998), Ιστορία - Αρχαιολογία (Πτυχίο 2002) και Φιλοσοφία (Μinor Πτυχίο 2002) στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου. Aκολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές (DEA) στο Παρίσι (2002-2003) στο Τμήμα Φιλοσοφίας (Université de Paris I - Panthéon - Sorbonne). Σήμερα είναι υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοφίας στο Ηνωμένο Βασίλειο (University of Sussex).

Εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές

• Αντικείμενες Ημιευθείες (1998),
• Παγωμένο Kενό στους 516º C (2001),
• Κλειδωμένες Θάλασσες (2003),
•  την τετράγλωσση ποιητική συλλογή Όταν Βυθίζεται το Πιάνο (2004) (Ελληνικά – Αγγλικά – Γαλλικά – Γερμανικά)
•  και την οκτάγλωσση ποιητική με τίτλο Χρώματα Απέναντι (Ελληνικά – Αγγλικά – Γαλλικά – Γερμανικά – Ιταλικά – Ισπανικά – Ρώσικα – Τούρκικα).

Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά In focus, Δεξαμενή, Φιλολογική Στέγη, Connaissance Hellénique, Τετράμηνα, Ενδοχώρα, Γκοβόστη, Εμβόλιμον, Philia, Πάροδος, Αιολικά, Γράμματα, Παρέμβαση, Πλανόδιον κ.α. Το έργο του έχει επίσης μεταφραστεί στα Πολωνικά, Βουλγαρικά, Σουηδικά, Φιλανδικά, Αραβικά, Ιρανικά και Κινέζικα.

Σελίδες του διαδικτύου που φιλοξενούν έργα του:

Σελίδα του Στ. Αμπελά http://www.geocities.com/ampelast/andreasgeorgallidis.htm
Περιοδικό ΣΤΑΧΤΕΣ (20 τχ) http://stachtes.stratosfountoulis.com/

Περιοδικό ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΗΣ http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=972

Ποιήματα του Γεωργαλλίδη Ανδρέα

ΠΛΗΝ ΟΣΩΝ ΕΙΠΑ

Υπόλογος
σ’ ένα παιγνίδι
υπό το φως της εισπνοής μου - αναπνέω.
Δυστυχισμένη άποψη
η λογική εικόνα της εικόνας μας.
Πλην - όσων είπα, παρατήρησα.
Παρατήρησα την έκφραση του ύφους.
Τώρα μετρώ επίθετα
που τρέχουν στα συρτάρια.
Καλό υπόλοιπο,
αλλά - μην φεύγεις το χειμώνα.
Τα συρτάρια, είναι ακόμη ανοικτά.
Ο χειμώνας κάνει κρύο.



ΑΦΙΛΟΞΕΝΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ

Προσθέτω, λίγο ουρανό στη σκέψη μου
και ταξιδεύω - εκεί - που με ορίζω.
Κλειδώνομαι στις αφιλόξενες θάλασσες
και παρασέρνω τα κύματα στο ναό της σιωπής.
Πλήθος οι ρόλοι.
Μα το ξέρεις,
υπάρχω όσο δεν συμμετέχω στο μύθο.
Πλήθος οι ρόλοι.
Μα το ξέρω,
ο καλύτερος παρατηρητής
δεν βλέπει μόνο με τα μάτια.


ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ

Αποστέλλω λοιπόν
ένα παράθυρο κενού
στη σιωπή της σιωπής.
Ας προσπαθήσει ο παραλήπτης
να αναγνώσει
τούτη τη λευκή σελίδα
και με υπομονή
να μετρήσει
τις τόσες ανύπαρκτες λέξεις της.


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Έκλεισα τα μάτια μου
και βρέθηκα μπροστά μου.
Κλείστηκα μέσα στα χέρια μου
και εγκλωβίστηκα στην αναπνοή σου
κι ας μην τη γνώρισα ποτέ.
Έκανα να αρνηθώ την πρόσκληση
μα τα πόδια μου
άρχισαν να δηλώνουν κουρασμένα.
Το αίμα μου
αρνήθηκε να συνεχίσει να ικανοποιεί
τις εξισώσεις της κίνησης.
Η συναυλία του λάθους έχει τελειώσει.
Τελικά το ψεύτικο είναι το αληθινό.
Κανένας δεν μου τόπε.


ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

Πριν και μετά το μετά της σιωπής
το φάντασμα του είναι.
Κομμάτια λέξεις – κομμάτια σιωπής
Όλα τα χρώματα μαζί - μαζί και το άχρωμο χρώμα
Παρατηρητής του όλου και του τίποτα
σωπαίνω στο θολό καθρέφτη
να αγγίξω τα πράγματα θολά
να ταυτιστώ μαζί τους
ώστε να δώσω τέλος στην οργή των ερωτήσεων
σκοτώνοντας το φάντασμα του είναι


ΑΙΑΝΤΕΙΟΣ ΓΕΛΩΣ

Κρατήσαμε τις απουσίες μας
γιατί οι παρουσίες μας
συνήθιζαν να απουσιάζουν.
Αιδήμων σιγή και αιάντειος γέλως
η κατάληξη της «παύσης».
Εις εξόφλησιν των χρεών μου
ταλαιπωρώ τη μορφή σου στη σκέψη μου
και επεξεργάζομαι τα συντρίμμια της.
Παύσατε πυρ.

Μάγμα

Το λεπτό σεντόνι
καλύπτει το «παρόν»
και επισκιάζει
όλους τους άλλους χρόνους, υπαρκτούς και μη.
Λες και ζήσαμε κάποτε
και δεν το μάθαμε.
Λες και γελάσαμε παράλληλα
ξεχνώντας το χαμόγελό μας.
Λες και δώσαμε υποσχέσεις
και τώρα δικαζόμαστε.
Αναληθείς και ένοχοι κριθήκαμε
και την αιτία δεν τη μάθαμε ποτέ.
Οι πραγματικότητες υπάρχουν
και οι άνθρωποι
βιώνουν τα καμώματά τους!

ΑΦΙΛΟΞΕΝΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ

Προσθέτω, λίγο ουρανό στη σκέψη μου
και ταξιδεύω - εκεί - που με ορίζω.
Κλειδώνομαι στις αφιλόξενες θάλασσες
και παρασέρνω τα κύματα στο ναό της σιωπής.
Πλήθος οι ρόλοι.
Μα το ξέρεις,
υπάρχω όσο δεν συμμετέχω στο μύθο.
Πλήθος οι ρόλοι.
Μα το ξέρω,
ο καλύτερος παρατηρητής
δεν βλέπει μόνο με τα μάτια.

ΝΑΥΑΓΩ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Στις γειτονιές των ματιών σου
θα σεργιανίσω πάλι το χαμόγελό μου.
Θα ακουμπήσω το φως στο κατώφλι σου
και θα μαζέψω τα χέρια μου
για να σε αγγίξω.
Ύστερα,
θα χαθώ στον ανοιξιάτικο χειμώνα μου
για να μπορώ έτσι
να συμμετέχω
στο τραγούδι της φωνής σου.

ΑΚΟΥΣΜΑΤΑ ΣΙΩΠΗΣ

Ταξιδιώτης,
της ίδιας διαδρομής.
Παρατηρητής,
των ίδιων σημείων.
Χρώματα και σκιές - όλα εκεί, ανέπαφα.
Κι αυτός να κουβαλά,
τα διαφορετικά του μάτια.