Μικρόφωνο: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Καναβούρη από τις εκδόσεις Ηριδανός το 1985

Επιστρέφοντας

Αν αφαιρέσουμε από τ' αγάλματα 
αυτό το αβέβαιο λευκό
τι θάχει μείνει;
Αν αφαιρέσουμε από τ' αγάλματα
αυτή την παρουσία τους μέσα στη νύχτα
τι θάχει μείνει;

Θα μείνουμε -λέω- εμείς,
επιστρέφοντας από τοπία κυμάτων ή φύλλων 
σ' ένα μεγάλο δωμάτιο
όπου οι κουρτίνες θα κρέμονται στο φως.
Η μητέρα θα στέκεται στην πόρτα 
μιλώντας με τα μικρά μας ονόματα.
Εγώ θα θέλω ν' αγγίξω πάλι την πληγή σου,
που γιατρεύαμε νύχτες και ημέρες
με πανάρχαια βότανα.
Θα μείνουμε εμείς·
ένα πρόσωπο νέο για φίλους
και εχθρούς.

Υλικά



Ίσως να μη χρειάζεται το πρόσθετο βάρος

της νύχτας πάνω στα φορτωμένα καμιόνια,

ή τα χάλκινα νομίσματα στα χέρια του
νεκρού,

ή ακόμα, η ελαφριά κάμψη της θάλασσας

προς τον νότο.

Ίσως να μη χρειάζεται τίποτα.

Κατά βάθος

Κανένας δε θέλει να φύγει.




Απόπλους

Φεύγει το πλοίο· μακρυά
αόρατο πήδηξε ένα δελφίνι
γαλάζιο μέσ' το γαλάζιο.

Βγάζεις από το μάτι σου 
ένα κομμάτι αιθάλη.

Πας κι έρχεσαι
στον κάτω κόσμο
στον απάνω κόσμο.

Ο ήλιος καρφωμένος στο κατάρτι.
Δεν την είχες θελήσει μια τέτοια πληγή.



Παρομοίωση

Εκείνος ο θρίαμβος γύρισε προς τα μέσα,
όπως το νύχι που χώνεται στο κρέας.

Δεν έχω τίποτα να προσθέσω,
εκτός από μια γριά καθισμένη στο κατώφλι
κι ένα κυπαρίσσι αιωρούμενο
στο βάθος του ορίζοντα. 

παρατήρηση: Στην φωτογραφία ο Ποιητής Κ. Καναβούρης

Νυχτολόγιο χειρός: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Καναβούρη από τις εκδόσεις Καστανιώτη 1990

Νύχτες με βροχή 

Θα σπάσει η πόρτα∙

Η νύχτα θα κυλήσει

Μες στο λευκό σεντόνι∙

Θείες και μακρινά ξαδέλφια

Που γνωρίζαμε από ιστορίες

Από ευχετήριες κάρτες

Από έγχορδα παιδικά Χριστούγεννα

Αυτός ο Άρης με τη γενειάδα

Αυτή η Θελξινόη με τους τρύπιους κροτάφους

Οι συγγενείς απ’ τις κατακτημένες πόλεις

Φτάνουν τις νύχτες με βροχή.

Τα επίχειρα της προοπτικής: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Καναβούρη από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης 2010

Πάλι πλησιάζω την ελευθερία˙

Το χώμα κυματίζει.

Δεν είναι κανένας εδώ.

Θα επιστρέψω πάλι στο κορμί μου.

Αυτό θα πει ελευθερία:

Να φεύγεις για πάντα

Και να επιστρέφεις για πάντα

Εκεί όπου όλα πεθαίνουν ακόμα μια φορά

Μετά τον θάνατο

Με κάτι έργα της στιγμής

Που άλλοι τα είπανε πολέμους

Κι άλλοι νεκροί τα είπαν μουσική.

>>

Αλληλογραφία

Αυτά που γράφεις σε εμποδίζουνε

Να δεις το πρόσωπό σου.

Είναι ψέματα πως κάποιος έβαψε

Την πίσω πλευρά του σκοταδιού

Κι έτσι μπορείς να δεις το πρόσωπό σου γράφοντας.

Τσακισμένο είναι το χέρι που γράφει

Τσακισμένο είναι το φως του σκοταδιού

Στον σκοτεινό καθρέφτη

Ανάπηρα άλογα σκύβουν να πιούνε το νερό

Και δεν κοιτάζουνε∙ τι να κοιτάξουν;

Μαζί τους πίνει κι ο νεκρός

Τι να κοιτάξει;

Ποιά μορφή;

Ποιό μήνυμα σε ποιόν να δώσει;

Πίνει νερό μαύρο μελάνι αίμα

Και λέει σιγά στο ζώο να βιαστεί

Μην πιεί κι άλλο νερό

Όσο κι αν πιεις, του λέει, καθρέφτης δεν υπάρχει

Μας έχουν διώξει από καιρό

Αλλού θα σε γιατρέψω, λέει στο ζώο

Άντε να φύγουμε τώρα

Φεύγουνε, κουτσαίνοντας το άλογο

Κι ο καβαλάρης πεθαμένος

Απ’ το πολύ νερό στις φλέβες του

Απ’ το πολύ μελάνι στους καθρέφτες.

Φεύγουνε κι ακόμα φεύγουνε

Ποιός να το γράψει πως από δω περάσανε.

Ο κόσμος ακόμα χρειάζεται σφαγές και άλλα ποιήματα: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Καναβούρη από τις εκδόσεις : Καστανιώτης το 2005

Όταν το κρύο

Τα ρούχα μου
Έγιναν στάχτη από το κρύο·
Τα χέρια μου
Έγιναν στάχτη από το κορμί σου.
Αδρανές υλικό η στάχτη.
Να θυμηθώ να σου το πω
Την ώρα που θα με καθρεφτίζεις. 

...

Με γαλλικά

Η θεία Αριάδνη

Είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη.

Ήξερε γαλλικά και πιάνο.

Τότε είχε σημασία

Να ξέρεις γαλλικά και πιάνο

Δεν ήταν παίξε γέλασε αστείο

Για να γελάνε οι μικροαστοί

Στις επιθεωρήσεις.

Ύστερα ήρθε η καταστροφή.

Αστοί εκ Κωνσταντινουπόλεως

Γίνανε χωριάτες.

Και η θεία Αριάδνη

Πέρασε την υπόλοιπη ζωή της

Πλένοντας ασπρόρουχα ενός μικρού ξενοδοχείου.

Τώρα που πέθανε η λευκότης

Βλέπω μπροστά μου το κυμάτισμα∙

Τόσα σεντόνια

Τόσα σώματα

Όλα λευκά

Ετοιμασμένα από καιρό

Για τις καινούργιες λέξεις.

Με γαλλικά

Και πιάνο.

...

Κρίμα που δεν μπορέσαμε

Κρίμα που δεν μπορέσαμε

Να είμαστε τόσο ωραίοι άνδρες

Όσο κι οι πατεράδες μας.

Σε μιαν αμμουδιά, σ’ έναν βράχο

Ύστερα από το καλοκαίρι

Πριν από τις εξορίες

Όπου και μια χειρονομία φόβου

Μπορούσε (κι ακόμα μπορεί)

Ν’ ανήκει στα αριστουργήματα.

Κρίμα που δεν το κατορθώσαμε

Εκείνο το αγκάθι του βυθού

Που έγινε πατρίδα.

Κρίμα που δεν μπορέσαμε

Να γίνουμε

Τόσο, μα τόσο, σιωπηλοί.

Έσπασε: Ποιητική Συλλογή του Κώστα Καναβούρη από τις εκδόσεις Μελάνι το 2014 (ελάχιστα αποσπάσματα)

Άδηλο υλικό το ποίημα· σαν το γυαλί.
Σπάζει εκεί που δεν το περιμένεις.

Ο στίχος είναι μια γιορτή
Το ποίημα είναι πένθος.

Εμείς δεν ήμασταν στην αρπαγή, 
Δουλεύαμε έξω· στα ποιήματα

....

Να λες τη σιωπή 
 Με όλο και λιγότερες λέξεις

...

τέτοιο σεπτό κειμήλιο 

 Μπορεί και να ’ναι άνθρωπος.

...

κόνταψε ο ήχος 

Τα μάτια σου ήταν

...

ο σώμα αρχίζει από τα χέρια. 

Και ύστερα δεν τελειώνει πουθενά

...

Αιτία Δεκεμβρίου μια παρομοίωση
Δεν ήσουν εσύ. Δεν ήσουν ποτέ εσύ.

...

Ο στίχος είναι μια γιορτή
Το ποίημα είναι πένθος.

...
Ας είναι λάθος.
Προπαντός αν είναι λάθος.

Να προσέχεις τα ερωτηματικά - στάζουν.

Ανάμεσα στο θαύμα και στο φόβο
Δεν απαντάει κανείς.

Είναι λάθος ο αντίλαλος.
Αλλο κορμί έπρεπε να μου επιστρέψει.

Μες στην πλατεία της κραυγής
Τα σύμφωνα ζητιανεύουν.

Σκόνταψε ο ήχος.
Τα μάτια σου ήταν.

Η πέτρα δεν φαίνεται, είναι.

Εσπασε / Κώστας Καναβούρης

*

Ας είναι λάθος.

Προπαντός αν είναι λάθος.

*

Να προσέχεις τα ερωτηματικά - στάζουν.

*

Ανάμεσα στο θαύμα και στο φόβο

Δεν απαντάει κανείς.

*

Είναι λάθος ο αντίλαλος.

Αλλο κορμί έπρεπε να μου επιστρέψει.

*

Μες στην πλατεία της κραυγής

Τα σύμφωνα ζητιανεύουν.

*

Σκόνταψε ο ήχος.

Τα μάτια σου ήταν.

*

Η πέτρα δεν φαίνεται, είναι.

Αφορισμοί από την έκδοση Εσπασε, Εκδόσεις Μελάνι 2014

Ξόδεμα και ξόδι / Κώστας Καναβούρης

Εχετε δίκιο που δεν με ξέρετε.

Ο,τι χρήματα είχα τα ξόδεψα για μένα,

Τα υπόλοιπα έπρεπε να τα ξοδέψω

Σε κηδείες

Σε λιτανείες

Σε βροχές

Σε θάλασσες

Και σε κάτι απογεύματα όπου κανείς.

Σαν Κυριακής απόγευμα κάτι απογεύματα,

Εχετε δίκιο.

Ο,τι χρώματα είχα τα ξόδεψα ποντάροντας για μένα

Σε κάτι απογεύματα μιας Κυριακής

Που να τη λένε Ντοστογιέφσκι και αορίστως παρατατικό

Και τσάι σαλονιού στην ώρα του ακριβώς

Μιας επανάστασης

Που είναι η ώρα αυτή, σφαγή,

Επί σκοπόν και πυρ.

Εχετε δίκιο.

Ετσι σαν λύπη ξόδεψα τα χρήματα της Ιωνίας

Τις σερμαγιές της Αλεξάνδρειας

Και τ' άγια δισκοπότηρα της μακρινής Συρίας

Που στάζαν μέθη του χαμού και ήτανε για μένα.

Ολόκληρη γυναίκα ξέφυγε

Οπως ξεφεύγουν τ' αποστάγματα των μαθηματικών

Και των νεκρών παιδιών της πιο μικρής μας Αρκτου.

Εχετε δίκιο που δεν με ξέρετε.

Ποιος να γνωρίσει ποιον σε κάτι εκατόμβες

Μέσα στα καταγώγια και στους πολέμους

Και μέσα σ' ό,τι περίσσεψε σε άσωτες θρησκείες.

Εχετε δίκιο.

Το λέει και το Σύνταγμα

Το λέει και ο Μπολιβάρ

Το λέει κι ο Αθανάσιος Διάκος

Το λέει κι ο Λόρδος Μπάυρον

Σε Σχολική Παράσταση Πορνείου:

Το ξόδεμα είναι το ξόδι

Πώς να γνωρίσεις τον νεκρό;

Ενας φτωχός της ύπαρξης

Κι οι άλλοι να του βάζουνε πουλιά

Και χρήματα μέσα στις τσέπες

Αδημονώντας όμως μη και το τέλος δεν συμβεί

Μη και το σώμα μαθευτεί πως δεν υπήρξε

Σε όλους τους λειμώνες της σφαγής.

Μονάχα εγώ / Κώστας Καναβούρης

Το πρόσωπό σου είναι πια ολόιδιο

Με το πρόσωπό σου.

Από τώρα και ύστερα

Κανένας δεν θα μπορέσει να βρει

Από πού τρέχει το αίμα

Που διαβρώνει τις πιο ωραίες μας ελπίδες.

Από τώρα και ύστερα

Μόνο εγώ θα γνωρίζω

Τη μυστική πληγή

Που ένωσε το πρόσωπό σου

Με το πρόσωπό σου.

Το σκοτεινό σου πρόσωπο

Το φως του κόσμου αυτού

Που άλλος δεν είναι.

Από τώρα και ύστερα

Μονάχα εγώ θα ξέρω τα τρυφερά γυαλιά

Και τα σκληρά μπαμπάκια

Φυτείες ολόκληρες με το ιώδιο του άλλου κόσμου.

Το φίδι που γελούσε / Κώστας Καναβούρης

Είδα στον ύπνο μου ένα φίδι που γελούσε.

Φίδι πραγματικό: γελούσε.

Μη φανταστείς συμβολισμούς και τα τοιαύτα- όχι.

Ενα φίδι που γελούσε.

Δεν θυμάμαι το μήκος του

Θυμάμαι μόνο ότι το δέρμα του

Είχε πάρει το χρώμα των επίπλων

Σαν αντιδάνειο της μνήμης που είχαν τα έπιπλα

Το σπίτι, ο κόσμος και η σταγόνα

Που έσταζε διαρκώς μέσα στον ύπνο μου,

Από τον θάνατο του πατέρα μου και ύστερα.

Ηξερα αμέσως ότι το φίδι που γελούσε

Ο ήχους του γέλιου του

Αυτός ο ήχος που εξαφανιζόταν όπως το φίδι

Μέσα στην ομοηχία των συριγμών

Ηταν η πραγματικότητα- δεν κοιμόμουν

Απλώς ο ύπνος μου ήταν πραγματικός,

Σαν όνειρο γεμάτο φίδια.