------------------- Όλα για την ιδέα ---------------- / Φιλιππάκης Γιάννης

Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκστρατευτές της ιδέας.

Καθένας για την δική του.

Ακόμη και την ιδέα για τον εαυτό του.

Μερικοί δεν είχαν ιδέα που μπλέχτηκαν.

Δεν ήξεραν τι τους συνέβη από τις ιδέες των άλλων.

Άλλοι πάλι που διαφώνησαν με τις ιδέες των άλλων ,

είχαν την ιδέα να ενωθούν.

Πολλοί ακολούθησαν μπερδεύοντας το ιδεατό με το ιδανικό γι αυτούς και την ιδέα με την πραγματικότητα.

Οι ιχνηλάτες όλοι είχαν την ιδέα για νέες διαδρομές και μονοπάτια.

Άλλοι ακολούθησαν να μάθουν που οδηγεί η ιδέα της ιδέας.

Όπως ένας πελαργός που τυχαία πλανάρισε ακολουθώντας

το ανοδικό ''θερμό'' ρεύμα της πορείας.

Του ήρθε η ιδέα να δει από κοντά τους αναζητητές,κουβαλούσε

κι αυτός στο ράμφος μια ''φασκιωμένη'' νέα ιδέα.

Όλο και πλήθαιναν !

-Ιδεατός στρατός είπε ο χαφιές του Βασιλιά.

- Ιδανικός απαντά ο γελωτοποιός δίπλα του,

λες να κινδυνεύει το Βασίλειο από μια ιδέα ?

-Μπα ούτε πολεμική σημαία,ούτε λάβαρα θρησκευτικά έχουν !

- Μα πληθαίνουν επιμένει ο χαφιές,να κάνουμε ερωτήσεις !

Τ ακούει ο εκ δεξιών τους ''τύπος'' με τα τατού των εκτοξευτήρων λουλουδιών και με ρωτά.

- Τι ιδέα έχεις για την θρησκεία και την αγάπη ?

- Το ίδιο είναι απαντώ, Πίστη χρειάζονται σαν την επανάσταση.

Δεν το εννόησε σαν ειρηνιστής..

- Περίεργες ιδέες έχει ο ''μπροστάρης'' μονολόγησε....

- Μην τον ξαναρωτήσεις λέει κάποιος άλλος, είναι συναισθηματικός ''τύπος'',ιδέα δεν έχει. Μόνος του μπήκε μπροστά κι όλο μιλά για την αγάπη και την ιδέα της.

Το συναίσθημα με την ιδέα έμπλεξε,άσε που λέει πως δεν φοβάται την ιδέα του θανάτου.

-Ε τότε ας τον αφήσουμε μπροστά,εγώ φοβάμαι ! λογιστής είμαι,είπε αυτός με τον φορητό υπολογιστή τραπέζης εξωτερικού.

-Δηλαδή ο λογικός της παρέας ! ακούστηκε σε δεύτερο πλάγιο τόνο σε ''συ(σι)ύφεση απ τον μοναχό με τα σαντάλια και το λιβανιστήρι,που κρυβόταν στο πλήθος.

-- Εε !! Πλησιάζουμε την Ατλαντίδα !!! αυτός με το χωνί ουρλιάζει,

μπροστάρη έχεις το ραβδί που γεννά πλεούμενα ?

Φτου να πάρει, μα τα ποιήματα μόνο κουβαλάς ? και ρίμα δεν έχουν ! Άντε βρες ,κατέβασε μια ιδέα τώρα !!!!

Την βρήκα εύκολα.

-Ας φουσκώσουμε τα στήθια μας με υπερηφάνεια για τις ιδέες μας,φώναξα.

Όλοι μαζί το επιχείρησαν. Σαν γερανοί στην σειρά απογειώθηκαν

για την απέναντι ωκεάνια όχθη.

Η πινακίδα της τροχαίας έγραφε :

Προς ''ιδανική πολιτεία'',μόνο με οδηγό

την αγάπη και την δικαιοσύνη

θα φτάσετε !!!!!!

------------------ Στον Αντρέ Μπρετόν --------------- / Γιάννης Φιλιππάκης

 Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες η 4η ποιητική συλλογή του με τίτλο

΄΄ Νυχτογράφημα ΄΄

από τις εκδ. ΔΡΟΜΩΝ . Σας παρουσιάζουμε ένα αδημοσίευτο ποίημα

αφιερωμένο στον μεγάλο ποιητή και επαναστάτη Andre Breton .

------------------ Στον Αντρέ Μπρετόν ---------------

Άσπρο το χαρτί

μαύρο το μελάνι ,πράσινη των λογισμών σου

η ελπίδα , Αντρέα.

Ανθοχώραφο μοναδικό οι σελίδες σου,

<< ένα χωράφι γιασεμιών ,>>

καθώς λες.

Η ελπίδα Αντρέα ,

με μάτια πύρινα , χείλη από χαμόγελο αγάλματος ,

όλα από εσένα .

Αυτός ο Ποιητής !

διαφορετικός , αλλόκοτος ,

επαναστάτης ,τρυφερός ,

άναρχος ...

Του έρωτα υμνητής

και της ελευθερίας ,

πάνω απ΄ την αλήθεια

και στης αλήθειας το κέντρο .

Αρχιτέκτων στου υπερρεαλισμού

το μέλαθρον ,

με το Εξκάλιμπερ ,

δια χειρός τραβηγμένο απ΄ τον βράχο της ποίησης

στην καρδιά του κατεστημένου,

όπως του Γουλιέλμου Τέλλου το βέλος

στην καρδιά του μήλου .

Αχ , να σου μοιάζαμε !

---------- Πομπηία ----------- / Φιλιππάκης Γιάννης

Άρχισε η Αίτνα να καπνίζει

πριν το μάγμα ξεπροβάλει στο διάσελο,

της απογοήτευσης.

Η Πολιτεία μου, Πομπηία απόψε,

ο ουρανός νεφέλωμα πυροκλαστικό

στην αυγή της αλήθειας.

Ίσως αύριο, καμένα οστά ονείρων στα ερείπια,

για τους αρχαιολόγους.

Ίσως, μισοκαμένοι σκελετοί αγάπης,

σφιχταγκαλιασμένοι ακόμα.

Σημασία καμιά αν πυροδότησε το άκαυτο

ο γιος της λύκαινας

ή του πολέμου.

Σημασία καμιά

αν υπάρχουν ιεροψάλτες άγγελοι.

Στ΄ ουρανού το τρύπιο κατάστρωμα

οι απώλειες γράφτηκαν,

άφαντος ο καπετάνιος.

Χωρίς πυξίδα η κιβωτός,

δεν βρήκαν κλαράκι ελαίας,

άφαντα και τα περιστέρια.

Αναβλήθηκε για αιώνες η Ανάσταση...

Μα να ! η πρώτη χελιδόνα

που ψάχνει ψαλίδι εγκαινίων.

Μάλλον,από ψηλά, πάνω απ τ άκαυτα νέφη

σε είδε ν΄άρχεσαι

ντυμένη νεοσσούς.

<< Αγάπη ή ειρήνη >>

συνώνυμα,

τιτίβισαν

οι ματωμένοι Άγγελοι.

------------ ΑΡΚΤΙΚΗ ----------- / Φιλιππάκης Γιάννης

Είναι η ώρα

που χωρίς φανάρια η πόλη

και του πολικού τα ρολόγια

το ολόλευκο δείχνουν.

Πουθενά βλάστηση,

μόνον κάτι ανοίγματα

και ξιφοφόροι δελφίνια

να διασταυρώνουν τον έρωτα.

Παγόβουνα τείχη

στων καιρών τον ορίζοντα

κι ένας μοναχικός θηρευτής,

της αγάπης ουτοπίες

να στήνει παγίδες.

Είπε λιμάνια να χτίσει

νά’ ρθει με μπάρκο η άνοιξη,

μα χώμα πού να’ βρει…

Κρύο παντού

απ’ της ψυχής τις γεννήτριες.

Μόνο κάτι χαλίκια ολοστρόγγυλα,

δουλεμένα στην κατηφόρα των δακρύων.

Άξονα νοητέ

λίγο πιο κει στάσου

να αλλάξουν οι καιροί,

να φυτρώσουν της δικαιοσύνης οπωροφόρα,

να ευτυχίσουν οι ανθοκόμοι του ήλιου,

να γεννηθούν τα χαμογελαστά των αγγέλων

αύριο…

Χωρίς Πατρίδα / Φιλιππάκης Γιάννης

 Βράβευση  του ποιητή Γιάννη Φιλιππάκη από το NΟSSIDE , στον 35ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης με το βραβείο PREMIO NOSSIDE MENZIONE PARTICOLARE

"Χωρίς Πατρίδα"

(σε μετάφραση Σοφίας Σκλείδα)

• --------------------- Χωρίς Πατρίδα --------------------

Μορφές που βούλιαξαν, αύτανδρα όνειρα

στα κοιμητήρια.

Πώς να θυμηθεί η σιωπή τόσα ονόματα !

Άλλοι με το στόμα κλειστό στου διψασμένου την απόγνωση,

αλμυρό το νερό !

Μάτια κενά στου προορισμού το στίγμα ...

Λησμονιά ξεριζωμένων, χωρίς πατρίδα,

σχισμένα σωσίβια, άφαντα τα ναυαγοσωστικά .

- Είχες μια μάνα χθες,

είχες ένα γιό χθες !

Ανάσταση λένε οι γραφές, μα μούσκεμα τα σπίρτα πριν το ναυάγιο

και οι ψυχές.

Στης λειτουργίας την μέση , δεν ήρθε το Φως.

Αναπαράσταση τώρα ! Με σταυρούς και λόφους νερένιους.

Χωρίς οβολό ο βαρκάρης...

Σώθηκαν μερικοί ,αλατισμένοι κι αυτοί

από των εθνών τους Ανθρωποφάγους.

Σχέδια έκαναν Κύριε ,σχέδια είχαν .

Τώρα στην χαμένη πατρίδα, μαυρομάντηλες μάνες,

βούρκωσαν τα ωδικά και οι σειρήνες.

Σκελέτωσαν οι οβίδες τα δέντρα της άνοιξης

και των ψυχών .

Το καντήλι της ειρήνης ανάψτε απόψε ,

με άκαυτα φτερά περιστεριών

στο θλιμμένο ουρανό

να φτάσει η προσευχή.

Ίσως, υπάρχουν άνθρωποι στα εγκαίνια

της νέας Πατρίδας ...

Γιάννης Φιλιππάκης

Ioannis Filippakis

(Creta-Grecia)

Traduzione

“Senza Patria”

Ombre che affondarono, sogni aggregati

nei cimiteri.

Come può il silenzio ricordare tanti nomi!

Alcuni uomini con la bocca chiusa alla disperazione della sete,

l'acqua salata!

Occhi vuoti alla destinazione dello stigma ...

Dimenticanza di sradicati, senzatetto,

giubbotti di salvataggio strappati, le scialuppe di salvataggio mancanti.

Hai avuto una madre ieri,

ieri hai avuto un figlio!

Le Scritture parlano di Risurrezione, ma i fiammiferi e le anime sono bagnati prima del naufragio.

Durante la messa, la Luce non è arrivata.

Rappresentazione ora! Con le croci e le colline acquose.

Senza moneta il barcaiolo ...

Alcuni furono salvati, anche loro salati

dagli antropofaghi delle nazioni.

Avevano fatto dei piani, Signore mio, avevano dei piani.

Ora nella patria perduta, madri con veli neri,

Gli uccelli eloquenti e le sirene piansero.

Le bombe hanno incurvato gli alberi primaverili

e le anime.

Accendete la candela della pace stanotte,

con le ali refrattari delle colombe

per raggiungere la preghiera

il cielo triste.

Forse ci sono umanisti all'inaugurazione

della nuova Patria ...

Ioannis Filippakis

(Grecia)

Μετάφραση Σοφία Σκλείδα

Χαρταετός ( AQUILONE ) / Γιάννης Φιλιππάκης

Δεν τραγουδώ,μήτε κλαίω απόψε.
Φταίει,ίσως,που χαρταετός
για τον ήλιο πετώ
με την ουρά τυλιγμένη
στων καιρών την ομίχλη,
με την γνώση λειψή,
πώς να χτίσω χαρούμενα αύριο.
Απρίληδες πώς να φυτέψω
στων βομβών τα ερείπια.
Πώς αγάπης κολιέ να φορέσω
στου μαχαιριού την κόψη
και στο λαιμό της ασιτίας.
Πώς του θανάτου τις πύλες να κλείσω
με κληματαριές αστεριών
και αναστάσιμους ήχους.
Αχ,να μπορούσα
αγάπης έμβρυα να φυτεύω
στης αδικίας τη μήτρα.
Αχ,να μπορούσα
στα καμπαναριά της απώλειας
να σκουριάσω το πένθιμο.
Αχ,από την θρυμματισμένη αρμονία
και του ανέμου το αίμα
να ξεκαρφώσω τα βέλη.
Αχ,ειρηνόπτερα περιστέρια μου,
βοηθήστε στον ήλιο να φτάσω
και μαζί να προλάβουμε Φως φορτωμένοι
την αυριανή ανατολή των ανθρώπων
και το ξύπνημα ίσως απ το λήθαργο
της ελπίδας τού αύριο...

Από την ποιητική συλλογή  " Αθρυμμάτιστοι κόσμοι '' εκδ. Δρόμων.
Γιάννης Φιλιππάκης

Γιάννης Φιλιππάκης: Τρία (3) Ποιήματα

Από την  ποιητική συλλογή  '' Αθρυμμάτιστοι κόσμοι '' εκδ. Δρόμων

Στου νου την στρατόσφαιρα 

Σιωπή χάρτινη
καρπός φθινοπώρου,
χωρίς φιλιών γεύση.
Άλλων καλοκαιριών πάθος
αρχαίων εγκαταλείψεων.
Ποιος θα τρυγήσει τα τριαντάφυλλα,
ποιος τους βασιλικώνες θα ποτίσει,
ίσως ένα δάκρυ ονείρου ολόγλυκο
μετά την κάθαρση,
πόσιμο.
Αποχαιρετά ο στεναγμός
ταμάτων εικόνες,
σε ροδοδάφνες το μυστικό του
μπολιάζει.
Τα παράθυρα καρφώνει η σκέψη
της επιθυμίας μη φανούν τα στήθη.
Εκεί στου νου την στρατόσφαιρα
η φαντασίωση κλειστών πια κρίνων,
κάδρο.
Κι αυτό το κορίτσι,
νερό να ξεδιψούν οι άγγελοι .
Ανταύγειες από ηχώ ερχομού
γητεύουν το σήμερα,
προτού θωριά γίνει
το χθες...

**

Θηρία στην Συρία 

Τριγυρίζει ο θάνατος
με ανάσα πύρινη
σε δρόμους χωμάτινους.
Μαυρομάντηλες μάνες τρέχουν
το στερνοπαίδι να σώσουν,
τις ερπύστριες αγνοούν
των τεράτων.
Οι κήποι στις οβίδες
παραδόθηκαν.
Μονάχα σιωπή,
βούρκωσαν τα ωδικά
και οι σειρήνες.
Σχέδια κάνουν Κύριε
σχέδια είχαν,
έσπασαν οι ώρες
τα ρολόγια τους.
Των ατσάλινων πουλιών
προς βορά οι φωλιές τους,
τα δέντρα σκελέτωσαν
και τις ψυχές.
Ήδη μια μέρα, ήδη μια νύχτα
και οι σταυροί δεν φτάνουν,
ούτε τα φέρετρα.
Το καντήλι της ειρήνης
ανάψτε απόψε.
Με άκαυτα φτερά περιστεριών
στον θλιμμένο ουρανό
να φτάσει η προσευχή.

***

 Μεγάλη τύχη 

Συλλογισμού ώρες ,
σιωπή δίχως θόρυβο.
Πολύχρωμη πεταλουδίζει η μνήμη,
μια σε γερακίσιους ουρανούς
με των ματιών της το χρώμα
μια σε εναγκαλισμούς ναυαγών
στα μπράτσα της νύχτας .
Πού να είναι τούτη την ώρα
που ο ποιητής ψαχουλεύει
τα γράμματα.
Ποιο ηλιοβασίλεμα σε γραμμή ορίζοντα ,
φιλί ουρανού και θάλασσας ,
καυτό φιλί της μέρας στη νύχτα ?
Κι όταν του καφέ οι ιχνογραφίες
και της αυταπάτης το ξεφύλλισμα,
τα μυστικά τους φανέρωσαν,
ώριμα τα σταφύλια του νου
για τρύγο .
Μην ακούτε πως γερνάει η γη,
τα ημερολόγια τις μέρες ξέχασαν
όταν ο έρωτας πλάγιασε
ανύσταχτος.
Λέει τ όνομα της
και το Φως ηχεί
σαν τα λόγια των πρωτόπλαστων
που έμαθαν το Α στης νεογέννητης αγάπης
την γλώσσα.
Πόσα της επιθυμίας κουτιά στοιβαγμένα
η ανταπόδοση άνοιξε ,
πόσο νερό απ τα χείλη της ?
Κι αυτά τα σμαράγδια της εξόρυξης ...
Τι μεγάλη τύχη
ένα κατακόκκινο
τριαντάφυλλου στόμα
να λέει καληνύχτα,σ αγαπώ .
Αχ, όνειρο
μη με ξυπνάς ...

ΕΣΥ ΧΡΟΝΕ / Γιάννης Φιλιππάκης

Ήρεμος,αδιάφορος και απαθής...
Εσύ που διαστέλλεις της ψυχής
τους Ευκλείδειους χώρους.
Εσύ που λυγίζεις το όραμα
και την αγάπη μικραίνεις,
καθώς ο Προκρούστης γιγαντώνει
το άδικο.
Ας λογομαχούν Θεοί και σοφοί
για το Ρει και της ιστορίας τον Ρου !
Τα χείλη των ανθρώπων καμπύλωσε
να λάμψει του ήλιου χαμόγελο,
από το απειροστό σου κβάντο
να γεννηθεί της αγάπης το άπειρο.
Εσύ που λιώνεις τους πάγους
και Ατλαντίδες καταποντίζεις,
που δίνεις μιλιά να ρωτούν οι γοργόνες
<<Αν ζει το Μέγα >>.
Μην αφήνεις τους ποιητές ολομόναχους
να γράφουν με γάντι φεγγαριού
και να κωπηλατούν στης δικαιοσύνης τις φλέβες.
Στα ορθάνοιχτα χέρια μας
κομμάτια ουρανού ελεύθερα,
να ιδρύσουμε αποικίες του ήλιου
χωρίς φυλακές της ιδέας των άστρων,
χωρίς στόματα φόβου κλειστά,
χωρίς κάλπικους τήβεννους δικαστών
και κισσούς που πνίγουν την όραση ...
Με του Ομήρου τα ματια,
γύρνα πίσω
να δεις την χώρα μου
που για μια χούφτα ήλιου
κορφολογεί τα σύννεφα .

Α΄ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ που διοργάνωσε η ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ με θέμα: Ο κόσμος μας στη θεωρία του χρόνου (παρελθόν - παρόν = μέλλον) 

ΕΣΥ ΧΡΟΝΕ / Γιάννης Φιλιππάκης

Ήρεμος,αδιάφορος και απαθής...
Εσύ που διαστέλλεις της ψυχής
τους Ευκλείδειους χώρους.
Εσύ που λυγίζεις το όραμα
και την αγάπη μικραίνεις,
καθώς ο Προκρούστης γιγαντώνει
το άδικο.
Ας λογομαχούν Θεοί και σοφοί
για το Ρει και της ιστορίας τον Ρου !
Τα χείλη των ανθρώπων καμπύλωσε
να λάμψει του ήλιου χαμόγελο,
από το απειροστό σου κβάντο
να γεννηθεί της αγάπης το άπειρο.
Εσύ που λιώνεις τους πάγους
και Ατλαντίδες καταποντίζεις,
που δίνεις μιλιά να ρωτούν οι γοργόνες
<<Αν ζει το Μέγα >>.
Μην αφήνεις τους ποιητές ολομόναχους
να γράφουν με γάντι φεγγαριού
και να κωπηλατούν στης δικαιοσύνης τις φλέβες.
Στα ορθάνοιχτα χέρια μας
κομμάτια ουρανού ελεύθερα,
να ιδρύσουμε αποικίες του ήλιου
χωρίς φυλακές της ιδέας των άστρων,
χωρίς στόματα φόβου κλειστά,
χωρίς κάλπικους τήβεννους δικαστών
και κισσούς που πνίγουν την όραση ...
Με του Ομήρου τα ματια,
γύρνα πίσω
να δεις την χώρα μου
που για μια χούφτα ήλιου
κορφολογεί τα σύννεφα .

α΄ βραβείο στον 8ο παγκόσμιο θεματικό ποιητικό διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού με θέμα : Θεωρία του χρόνου,παρελθόν,παρόν,μέλλον.