[Έτσι δραπέτευσα από αυτό τον κόσμο..]

 το παρακάτω ποίημα το άκουσα σε κάποια τηλεποπτική εκπομπή όπου δεν αναγνώστηκε το όνομα του ποιητή. Το δημοσιεύω με την πεποίθηση ότι κάποιος από τους αναγνώστες να γνωρίζει

Απόμακρος, απόκρημνος, ο νεφεληγερέτης της ψυχής μου 
σε πεδιάδες πράσινες κοιμάται · βλάστηση οργιώδης τα όνειρά του. 
Στο χώρο τους εισβάλλω, μικρή μέλισσα, να ενοχλήσω τη σιωπή 
να αποκομίσω -ανυπεράσπιστη- την ευωδιά των κίτρων 
μέσα από κήπους Εσπερίδων. Απόμακρος. Απόκρημνος. 

Έτσι δραπέτευσα από αυτό τον κόσμο

Με τα μισά μου όνειρα ατελεύτητα

Καπνός μια αναλαμπή και χάθηκα

όμως το σώμα παραμένει εδώ

ουρανόπεμπτο

μυστηριωδώς κυκλοφορεί στους δρόμους

κι ερωτεύεται.

Είναι στιγμές που κουρασμένο πια

τινάζεται σαν χαίτη αλόγου, σαν ελάφι

που δεν παραδέχεται την δίψα του

ωραιοπαθές κοιμάται με μόνη παρηγόρια τις πληγές του

Φαρμακωμένη Απεργία (ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1933ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΛΟΥΚΑ)

Βάρκας Γρυπάρης και Πυλάς έγιναν συμμορία
και στείλαν χωροφύλακες έξω απ' την εργασία.
Εργάτες αποφάσισαν όλοι συγκεντρωμένοι
να πάνε να ζητήσουνε τα χρήματα οι καημένοι.
Και πήραν τις γυναίκες τους και τα φτωχά παιδιά τους
ίσως τους ελυπόντουσαν να πάρουν τα λεφτά τους.

Μα μόλις ήρθαν οι φτωχοί σε ζώνη ματωμένη
ήταν οι χωροφύλακες όλοι ακροβολισμένοι.
Ο Υπομοίραρχος Πύλος ΑΛΤ : δύο φορές φωνάζει
κι αμέσως το περίστροφο από τη θήκη βγάζει.
Τότε οι τίμιοι αυτοί εργάτες τυραγνισμένοι
εσήκωσαν τα χέρια τους απάνω οι καημένοι
Και λέγουνε εις τον Πυλό πάμε για τα λεφτά μας
τέσσερις μήνες μας χρωστάν πεινάνε τα παιδιά μας.

Τότε ο Υπομοίραρχος με λύσσα τους φωνάζει
όλους τους χωροφύλακες και πυρ τους διατάζει
Και βγάζει το πιστόλι του τρία φυσίγγια ρίχνει
και τότε οι χωροφύλακες αρχίσανε και κείνοι.
Πέφτει η πρώτη μπαταριά δέκα κορμιά σφαδάζουν
και με καημό στα χείλη τους κακούργους τους φωνάζουν.
Ο αστυνόμος Αλατζάς του Αλιβερίου φθάνει,
ερχότανε κρυφά - κρυφά στης Βρύσης το ρουμάνι.
Αφού λοιπόν πλησίασε, πίσω και αυτός τους λέγει
άδειασε το πιστόλι του, σηκώνεται και φεύγει.

Έσωσαν τα φυσίγγια τους οι χωροφύλακες
και με τον υποκόπανο αρχίζουν να κτυπούνε.
Τότε ακούστει μια φωνή από μαραμένο στόμα.
Κακούργοι δεν χορτάσατε παρά χτυπάτε ακόμα,
Κι άλλη φωνή ακούστηκε με πόνο με λαχτάρα,
ήτουνε ένας νεαρός που τον λεν Μπαχάρα.
Αυτός τους λέγει, φύγετε κ' εμείς αν θα σωθούμε
εσάς και αυτούς τους αίτιους θα τους εκδικηθούμε.

Έγινε μάχη θλιβερή, μάχη φαρμακωμένη
ποτέ δεν το περίμεναν οι εργάτες οι καημένοι.
Καμπάνα του Αγίου Λουκά βαρούσε πενθισμένα
γιατί είκοσι εργάτες της είχαν πνιγεί στο αίμα.

Ο ποιητής ο Όμηρος απ' την οδό Σταδίου.
Το όνομα του λέγεται, Νικόλαος Β. Αντωνίου

(γραμμένο από εργαζόμενο του λιγνιτωρυχείου κατά την περίοδο εκείνη)


Τον Αύγουστο του 1933 οι εργάτες, διεκδικώντας τα χρήματα που τους οφείλονταν, πραγματοποίησαν πορεία μαζί με τις οικογένειές τους από τον Άγιο Λουκά προς τα γραφεία της εταιρείας στον Μπρινιά, όπου τους περίμεναν αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες, κάνοντας χρήση των όπλων, τραυμάτισαν αρκετούς από τους διαδηλωτές.

(Όταν γεννιέμαι)

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος 

Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος 

Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος 

Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος 

Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος 

Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος 

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε 

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ 

Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός 

Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος 

Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε 

Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος 

Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος 

Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι 

Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο...

ένα  ποίημα που έχει γράψει ένα παιδί από την Αφρική.

προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006

Μην με φωνάζεις ξένο

Επειδή άλλη μάνα με γέννησε

και σ' άλλη γλώσσα άκουσες εσύ

τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια...

μη με φωνάζεις «ξένο»

το ψωμί σου δε διαφέρει απ' το δικό μου

το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,

σαν τη φωτιά καίει

και η δική μου φωτιά.

Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»;

Επειδή σ' άλλους δρόμους βρέθηκα

και σ άλλο λαό γεννήθηκα

και άλλες θάλασσες γνώρισα

και απ'; αλλού σάλπαρα;

Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο

η ίδια εξάντληση

στην πλάτη μας βαραίνει,

αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό

μέσ' απ' του χρόνου τα σκοτάδια

από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί

κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει

όσοι διχάζουν

και σκοτώνουν το φτωχό,

αυτοί που κλέβουν

και μοιράζουν ψέμματα,

αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς

και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας

όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη

τη σκληρή: «ξένος».

λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη

που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.

Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός

σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»

αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,

πιο πέρα απ' το μίσος

ας φθάσει η ματιά σου,

ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.

Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ

Όχι, δεν είμαι «ξένος»!

 

Οὐράνια τόξα μετὰ τὴ βροχή

Ὄ,τι κι ἂν περνᾷς,
ὅσο κι ἂν πονᾷς,
λαμπρὸς ἥλιος θὰ βγῇ
μετὰ ἀπ᾿ τὴ βροχή.

 Ἴσως νὰ σκοντάψεις,
μπορεῖ καὶ νὰ πέσεις,
ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς πάντα προσμένει,
τὴν κλήση σου ν᾿ άκούσει.

Κάθε καρδιοχτύπι τὸ ξέρει,
καὶ κάθε δάκρυ τὸ βλέπει,
μιὰ λέξη ἀπ᾿ τὰ χείλη Του,
τὸν κάθε φόβο πραΰνει.

 Οἱ θρῆνοι σου ἴσως κρατήσουν
γιὰ ὅλη τούτη τὴ νύχτα,
μὰ ξάφνου διαλύονται
σὰν θὰ ροδίσει ἡ αὐγή.

 Περιμένει ὁ Σωτήρας
ἐκεῖ, κάπου ψηλά,
νὰ σοῦ δωρίσει τὴν χάρη Του,
κι ἀγάπη νὰ σοῦ στείλει.

 Ὄ,τι κι ἂν περνᾷς,
ὅσο κι ἂν πονᾷς,
οὐράνιο τόξο θὰ βγῇ
μετὰ ἀπὸ τὴ βροχή.

Πατρικὴ νουθεσία

Τὸ ἄκουσε πρὸ ὀγδόντα ἐτῶν στὴ Μάνδρα Ἀττικῆς ὁ Γεώργιος Ἀλεξίου σὲ μικρὴ ἡλικία ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, ποὺ ἔχασε νωρίς, αὐτὸς δέ, τὸ μετέφερε στὸν ὁμώνυμό του ἐγγονό.

Τὰ λόγια τοῦ πατέρα μου μένουν στὴ θύμησή μου, ποὺ κάποτε μοῦ ἔλεγε «ἄκου ἐδῶ παιδί μου: Εἶναι ὁ δρόμος τῆς ζωῆς μακρύς, μὴν ἀποστάσῃς, προχώρει πάντα τίμια, στὸ τέλος του νὰ φθάσῃς. Ποτὲ μὴν ἀπελπίζεσαι ἐμπόδια σὰν εὕρῃς, ὑπάρχει τρόπος νὰ περνᾷς, ἀρκεῖ νὰ τὸν ἐξεύρῃς. Πολλὲς φορὲς θὰ πικραθεῖς, ὧρες κακὲς θὰ ῾ρθοῦνε, μὴ φοβηθῇς τὰ βάσανα, ἔρχονται καὶ περνοῦνε. Ἡ γλῶσσα σου ἀπὸ τὸ νοῦ ποτὲ νὰ μὴν προτρέχῃ, καὶ κάθε πράξις σ᾿ ὁδηγό, τὴν σκέψιν σου νὰ ἔχῃ. Θῦμα θυμοῦ μὴ γίνεσαι, ψύχραιμα πάντα κρῖνε, σκέψεις καὶ πράξεις τοῦ θυμοῦ ἐπιβλαβεῖς θὰ εἶναι.» Τὰ λόγια τοῦ πατέρα μου μένουν στὴ θύμησή μου, κι ὅπως ἐγὼ τὰ ἄκουσα, τὰ λέγω στὸ παιδί μου.

το βρήκα στην σελίδα: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/unknown_paternal_admonition.htm

«Περιγραφή τῆς Χρυσοῤῥόης»

Ἢν γὰρ ἡ κόρη πάντερπνος ἐρωτοφορουµένη,
ἀσύγκριτος τὰς ἡδονάς, τὸ κάλλος ὑπὲρ λόγον,
τὰς χάριτας ὑπὲρ αὐτὴν τὴν τῶν χαρίτων φύσιν.
Βοστρύχους εἶχεν ποταµούς, ἐρωτικοὺς πλοκάµους·
εἶχεν ὁ βόστρυχος αὐγὴν εἰς κεφαλὴν τῆς κόρης,
ἀπέστιλβεν ὑπὲρ χρυσὴν ἀκτίναν τοῦ ἡλίου.
Σῶµα λευκὸν ὑπὲρ αὐτὴν τὴν τοῦ κρυστάλλου φύσιν
ὑπέκλεπτεν τοὺς ὀφθαλµοὺς τοῦ σωµατος ἡ χάρις.
Ἐδόκει γὰρ σὺν τῷ λευκῷ καὶ ῥόδου χάριν ἔχειν.
Ἂν µόνον ἀνενδράνισες, τὸ πρόσωπον ἂν εἶδες,
ἐσείσθης ὅλην τὴν ψυχήν, ὅλην σοῦ τὴν καρδίαν·
ἁπλῶς τὴν κόρην ἀγαλµα τῆς Ἀφροδίτης εἶπες
καὶ πάσης ἄλλης ἡδονῆς ὅσας ὁ νοῦς συµπλέκει.
Τὶ δὲ πολλὰ πολυλογῶ, τὶ δὲ πολλὰ καὶ γράφω·
τάχα πρὸς τὸν καλλωπισµὸν τοῦ σωµατος τῆς κόρης;
Λόγος µικρὸς ἂν ἐξαρκῇ πρὸς τὸ νὰ τὸ δηλώσῃ·
ὅσας ὁ κόσµος ἔφερε γυναίκας εἰς τὸ µέσον
καὶ πρὸ αὐτῆς καὶ µἐτ΄αὐτὴν καὶ τότε ὅσαι ἦσαν
ὡς πρὸς τὰς χάριτας αὐτῆς µιµῶ πρὸς Ἀφροδίτην.

«Ο Θάνατος τοῦ Διγενῆ»

Ὁ Διγενὴς ψυχοµαχεῖ κι ἡ γῆ τόνε τροµάσσει.
Βροντᾶ κι ἀστράφτει ὁ οὐρανὸς καὶ σειέτ᾿ ὁ ἀπάνω κόσµος,
κι ὁ κάτω κόσµος ἄνοιξε καὶ τρίζουν τὰ θεµέλια,
κι ἡ πλάκα τὸν ἀνατριχιᾶ πὼς θὰ τόνε σκεπάσῃ,
πῶς θὰ σκεπάσῃ τὸν ἀϊτὸ τῆς γῆς τὸν ἀντρειωµένο.
Σπίτι δὲν τὸν ἐσκέπαζε, σπήλιο δὲν τὸν ἐχώρει,
τὰ ὄρη ἐδιασκέλιζε, βουνοῦ κορφὲς ἐπήδα,
χαράκια ἀµαδολόγανε καὶ ῥιζιµιὰ ξεκούνιε.
Στὸ βίτσιµά ΄πιανε πουλιά, στὸ πεταµα γεράκια,
Στὸ γλάκιο καὶ στὸ πηδηµα τὰ λάφια καὶ τ΄ἀγριµια.
Ζηλεύγει ὁ Χάρος µἐ χωσιά, µακρὰ τόνε βιγλίζει,
καὶ λάβωσέ του τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή του πῆρε.