Στο μπαλκόνι / Πέτρου Σταύρος

Κάθομαι πρώτη φορά σε τούτο το μπαλκόνι.

Μέσα στο μαύρο, αντίκρυ απ΄την ανατολή

κάθομαι και δέομαι το μαύρο τούτης της ώρας

κάθομαι και αφουγκράζομαι

τον παλμό και την ανάσα τούτης της πόλης που κοιμάται

και δέομαι την ώρα.

Ω, τι ώρα που είναι αυτή

που βρίσκομαι τόσο κοντά στον ουρανό

αλλά πατάω σε αυτήν εδώ την πόλη,

που δεν με γέννησε, αλλά αποφάσισα πως θα με θρέψει

και δεν ντρέπομαι που θα πλαγιάσω απόψε σε ξενικό κρεβάτι,

και ας τ΄αγνοεί ο αφέντης του.

Δεν κάνω κάτι ανήθικο

– ποίος ξέρει τι είναι το ηθικό;

απλός το ήθος ήρθα να γνωρίσω,

ταπεινά, σε αυτό εδώ το μπαλκόνι

που δεν είναι καν δικό μου

– τι μας ανήκει τελικά;

και δέομαι διαπαντός

Άσπρα Πουκάμισα / Πέτρου Σταύρος

Πνίγομε
και δεν ξέρω αν είναι αντιποιητικό να το λέω,
όμως πνίγομε.
Φταίει αυτό το τελευταίο κουμπί που είναι κλειστό.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα ανοικτά πουκάμισα
Δεν είναι του συρμού όμως.
Δεν εγκρίνεται το αίτημα μου.
Σαν να κουράστηκε απότομα ο Άνθρωπος!
σαν να βαρέθηκε κομμάτι
σαν να γέρασε
σαν να πολυγέρασε
σαν, κτλ.
Δε φοράει πλέον άσπρα ανοικτά πουκάμισα
δεν φοράει τίποτα,
δεν περιμένει τίποτα
δεν ελπίζει τίποτα
δεν, κτλ. κτλ.
Τα έκανε όλα!
Τώρα αναλώνεται σ΄αυτό το «και τα λοιπά»
ναι, ζω στην εποχή και των λοιπών… και των λοιπών… και των λοιπών.
Τι να του πω εγώ; Τι να προσθέσω; Τι να προσφέρω;
Για άσπρα πουκάμισα θα του μιλάω τώρα;
Φτωχά τα λόγια μου για να τον συγκινήσουν.
Αν μπορεί ακόμη να συγκινηθεί.
αν δεν έχει να κάνει κάτι καλύτερο εκείνη την ώρα
αν διαθέτει ακόμα ψυχή – αν δεν την έχει δώσει για απολύμανση
αν δεν, κτλ. κτλ. κτλ.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα.
Μας είδαμε και πού φτάσαμε με τα δικά σας ρούχα.
Χειροκροτήστε μας!
Θαυμάστε τον διαφωτισμό μας – από φώς ηλεκτρικό
άνθρωποι πίσω από δακρυσμένα παράθυρα
λουξούρικων ξενοδοχείων
με τα χέρια στο τζάμι,
άνθρωποι στοιβαγμένοι σε τιμή ευκαιρίας
στα ελαφρώς φθαρμένα,
άνθρωποι πιλάφι
άνθρωποι πουργούρι πιλάφι
κτλ. κτλ. κτλ. κτλ.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα
και αν όχι, αυτό είναι;
Πτωχευμένοι ποιητές να δακρυβρέχουν χαρτιά – μόνοι
ο καθένας μόνος του
ο καθένας στο σπίτι του
ο καθένας στο κρεβάτι του
ο καθένας στο μαξιλάρι του
ο καθένας μέσα στα δάκρυα του;
κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ.
Αποκλείεται!
Κάτι κάνουμε λάθος.
Δεν είναι δυνατόν να είναι αυτό
δεν αρμόζει, δεν αξίζει
δεν, δεν, κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ.

Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα ανοικτά πουκάμισα.

Nada / Πέτρου Σταύρος

Υπήρξα σε διάφορες αποχρώσεις της λύπης
και πάντα υπήρχε χώρος για το πιο έντονο.
Έστεψα τον εαυτό μου με απόλυτη ματαιοδοξία
τον αναγόρευσα σε μεγάλο «Δεν»
καταδικασμένο σε ισόβια κάθαρση – να γράφει.
Ευλόγησα πολύ τα γένια μου – κλαίγοντας
Βιάστηκα κιόλας να γράψω τα ποιήματα μου
όσο είχε ακόμη φώς.
Φοβήθηκα – Φώναξα!
Η κραυγή μου δεν έφτασε πέρα από το υπόγειο μου.
Στενό το παράθυρο για να δω το πλατύ τίποτα
δεν το ανοίγω για να μην μπει μέσα η αλήθεια.
Δεν ήξερα ούτε που να κοιτάξω – γι’αυτό κοίταζα πάντα ψηλά.
Εγώ ούτε πίνω ούτε καπνίζω.
(Τι σόϊ ποιητής είναι αυτός;)
Το βράδυ πάντα με σκοτώνω.
Ξεκινώ απ΄το εστεμμένο μου κεφάλι
το βάζω απέναντι μου δεσπότη
και συνεχίζω με το υπόλοιπο σώμα
μικρά-μικρά κομμάτια στοίχων
και πιο ψιλοκομμένα – λέξεις μου
χαρτοπόλεμος στην πλατιά θάλασσα
του αν
του ίσως
του μπορεί
σε διάφορες αποχρώσεις της λύπης.

Ποίημα Ποιητικής / Σταύρος Πέτρου

[Στον ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη]

«Άνου, καρδιά μου, κι άννοιξε κι αρχίνα νεκαλιώντα,

παραπονήθου σιανά κι αλαφροτραουδώντα»,

Β. Μιχαηλίδης

Και μετά από αυτούς τους στίχους ψάχνουμε ποιήματα ποιητικής;
Τι άλλο είναι η ποίηση;
Ποιές άλλες λέξεις μου έμειναν να χρησιμοποιήσω;
Τι άλλο μου απέμεινε να πω;

Μάταια ψάχνω ρητορικά μέσα και καμώματα
για να εκφραστώ καλύτερα, πιο προσιτά.
Δεν μπορώ να δημιουργήσω καινούργιες λέξεις
γι’αυτό αιτούμαι δάνειο από τις παλιές,
τις προϋπάρχουσες – της δεύτερης χρήσης.
Πελεκάω τις επαναχρησιμοποιημένες λέξεις μου
ελπίζοντας να ζήσουν.
Να μην μου μείνουν μισοτάξιδες.
Μήπως μου τις πληγώσουν
και τις πούνε τετριμμένες.

Συγγνώμη που παραπονιέμαι,
εγώ –απλώς– αλαφροτραουδάω .