Περίπατος

Αφροδίτη Κυριάκη 

Μια στιγμή

κι αλλιώτικα γύρισε ο καιρός.

Χορταριασμένες θύμησες

υπαγόρευσε

μετατρέποντας την αποτραβηγμένη άμπωτη

σε πλημμυρίδα.

Επέστρεψε ήχους το νερό

-ανείπωτους-

εκπληρώνοντας την υπόσχεση

εκείνης της μέρας

-που βάσταξα στα χέρια μου

όλα τα ξεβρασμένα φύκια

μιας φθινοπωρινής θάλασσας-

και που ακόμα,

το γέλιο της θυμάμαι.

Πόσο ευσπλαχνικά αντήχησε

εντός μου.

Και εκεί

σε εκείνη τη λύτρωση

ορκίστηκα να ζήσω.

Μια λέξη

κι η μέρα αλλιώτικα έτρεξε.

Με ταχύτητες ξέχειλες

ρέει στο παντού,

συρρικνώνοντας ζωή σε λαχανιασμένες αφηγήσεις.

Σ’ απρόβλεπτους ορίζοντες διευρύνομαι,

πεθυμιές ξετυλίγω,

υπερβάλω κι αφήνομαι

μεθυσμένη

στα σπάργανα μιας ανάσας πρωτόφαντης.

Κι εδώ

σε τούτους τους παλμούς

θέλω να ζήσω,

την αιωνιότητα της μέρας

που -απροσδόκητα- με μια φλούδα φεγγάρι

μου χαρίστηκε σε μια στιγμή

ο ουρανός όλος.

Ένδον

Αφροδίτη Κυριάκη 

Αλλιώτικα ξημέρωσε,

αλλιώτικα στο λιόγερμα το φως πλάγιασε

κι άλλα λόγια απόψε

μυστικά

ψιθυρίζει η νύχτα.

Tούτη την ώρα

που απόμερες γίνηκαν οι ανάσες των ανθρώπων,

ο πίσω χρόνος το βημόθυρο

ξεκλειδώνει.

Και να

του χρόνου οι καβαλάρηδες σιμώνουν.

O χρόνος, ο χαμένος κι ο κερδισμένος,

αντάμα καλπάζουν

ανάμεσα από λάφυρα και πληγές,

ασέληνους και πανσέληνους ουρανούς 

Στα δυσπρόσιτα των βλεμμάτων ζυγώνουν,

και με τα νύχια των αλόγων τους

τη χωμάτινη σάρκα χαράζουν,

όλο και πιο βαθιά,

μέχρι να αφουγκραστείς

για ακόμη μια φορά

τους χτύπους,

που σαν σεπτοί ήλιοι Σ' έθρεψαν.

Εκεί που οι λέξεις δεν ηχούν,

δεν φτιάχνουν λόγια,

μα σωπαίνουν...

Οι πιο φλύαρες σιωπές, ένδον.

[Πού να κρύψω τούτη τη μέρα;]

Πού να κρύψω τούτη τη

μέρα;

Αναλλοίωτη,

ακέρια,

ατόφια,

μακριά από τη λήθη

των ρολογιών

κι ας ξέρω

πως έχω φύγει προ πολλού

κι ας ξέρω,

δεν γυρνάμε πίσω.