όπως η μουσική

Κι η νύχτα πολυόμματη,
πολύφθογγη, στεφανωμένη
μ' όλα τ' άστρα της —

εδώ υπάρχουν όλα
όσα γεννιούνται και πεθαίνουν
όσα επιστρέφουν στη σιωπή
στο λόγο που κρατάει το μυστικό του
καθώς οι σκιές γυρνούν και το σκοτάδι
δεν είναι παρά η αρχή
μιας τρομερής διαφάνειας
ένας κόσμος που βυθίζεται
μέσα στο τελευταίο θάμβος
την ώρα που το φως λιγοθυμά
κι όλα ξαναγυρίζουν στην πηγή τους
σωπαίνει ο άνεμος στα δέντρα
σωπαίνει ο κόσμος, ο βαθύς ουρανός,
είναι μεστή από λέξεις η σιωπή τους
μεστή από χυμούς είναι κι η νύχτα
εδώ υπάρχουν όλα κι όλα φανερώνουν
τη μοναδική τους αλήθεια.

Σε χρόνο μέλλοντα

Κάποτε θα ξυπνήσουμε
χωρίς ουρανό·
μια μαύρη τρύπα θα χάσκει
πάνω απ’ τα κεφάλια μας

ο ήλιος θα ‘ναι μια πληγή
αιμορραγούσα στα κατώφλια
ο θλιβερός νεκρός που σέρνει
ο κουφάρι του στους δρόμους
τα δέντρα θάνατος πουλιών
οι θάλασσες στεγνές κηλίδες

μέσα στους καταρράχτες της σιωπής
θ’ αναστενάζει ο τυφλός
δραπέτης με τις χειροπέδες.

Καθένας με το θάνατό του...

Καθένας με το θάνατό του... Καθένας με το θάνατό του ονειρεύεται. Kράτησα λίγη απ’ την ανάσα σου και τη σιωπή ρυτίδα των χειλιών σου αλλά εσύ δεν έχεις πρόσωπο και σώμα το κάθε βράδυ λιγοστεύεις σαν μια λέξη που ράγισε τον άνεμο χωρίς επιστροφή. Eδώ καθένας ζει το θάνατό του την κάθε μέρα κρύβοντας τα χέρια του την κάθε νύχτα με τη μουσική και τα σκοτάδια. Όμως σε γνώρισα στο φως πριν από χρόνια γνώρισα τη φωνή σου και το γέλιο σου να φέγγει ανάμεσα σε λέξεις που καπνίζουν. Έπειτα πέρασες στη φλέβα.

O θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου

O θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα ‘ναι μια άδεια λέξη.
Κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω, αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε και εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα
O θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου
Θα’ ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.

Kαθένας με το θάνατό του ονειρεύεται

Kαθένας με το θάνατό του ονειρεύεται.

Kράτησα λίγη απ’ την ανάσα σου
και τη σιωπή ρυτίδα των χειλιών σου
αλλά εσύ δεν έχεις πρόσωπο και σώμα
το κάθε βράδυ λιγοστεύεις σαν μια λέξη
που ράγισε τον άνεμο χωρίς επιστροφή.

Eδώ καθένας ζει το θάνατό του
την κάθε μέρα κρύβοντας τα χέρια του
την κάθε νύχτα με τη μουσική
και τα σκοτάδια.

Όμως σε γνώρισα στο φως πριν από χρόνια
γνώρισα τη φωνή σου και το γέλιο σου
να φέγγει ανάμεσα σε λέξεις που καπνίζουν.

Έπειτα πέρασες στη φλέβα.