ΗΡΩΙΚΟ / Κωνσταντινίδης Ντέμης

Εμπρός μικρέ
και πες το ποίημά σου θαρρετά
για την Ελλάδα
που δεν πέθανε ποτέ!
Για τις αλύτρωτες πατρίδες
και το μαρμαρωμένο βασιλιά...

Εμπρός μικρέ
ίσια την πλάτη
στόμφο στη φωνή!
Μην παραλείπεις την αναπνοή...
Κάπου μες στο κοινό
σε καμαρώνει ο άνεργος μπαμπάς σου.

Τυχαιότητα / Ντέμης Κωνσταντινίδης

 

Αυτό που λες τυχαιότητα
είναι στην πραγματικότητα
το μπλεγμένο νήμα της ζωής σου.
Κάθε του κόμπος κι ένας σταθμός.
Σε πάει όλο και πιο μέσα στο λαβύρινθο.
Το υποπτεύεσαι βέβαια
δεν σε περιμένει εκεί κανένα τέρας
άλλο απ' τον μονότονο χτύπο της καρδιάς σου
και της στάλας τον πανάρχαιο ήχο.

Η αφιέρωση / Ντέμης Κωνσταντινίδης

Τζάμπα πήγε η αφιέρωση.
Μείναν άκοπες οι χαρισμένες σελίδες.
Κι ύστερα το βιβλίο πουλήθηκε από τους κληρονόμους
σε παλαιοβιβλιοπωλείο του κέντρου.
Κι άγνωστοι μπορούσαν τώρα να δουν την αφιέρωση.
Κι άγνωστοι να χαϊδέψουν τις άκοπες σελίδες.

Ντέμης Κωνσταντινίδης

Του δέντρου / Ντέμης Κωνσταντινίδης

Το κρασί που περίσσεψε
το έριξα στη ρίζα του δέντρου.
Αυτό απόψε
δεν είναι ένα ποίημα.
Είναι η μακρόσυρτη φωνή του Νick.
Είναι οι ουράνιοι αρπισμοί της κιθάρας του.
Η μέρα που περίσσεψε
και την έριξα στη ρίζα του δέντρου.

20.4.2020

«Οι ψυχές αυτές μένουν απούλητες» – Ποιητική συλλογή του Ντέμη Κωνσταντινίδη

https://www.openbook.gr/oi-psyches-aytes-menoyn-apoylites/

Οι τελευταίοι / Κωνσταντινίδης Ντέμης

Το παράπονο / Ντέμης Κωνσταντινίδης

Πλαταίνει ολοένα το παράπονο,
ογκώνεται στους δρόμους η αγωνία.
Τα αίματα πηχτά κι αμίλητα,
κι εσύ, προφήτη, που παράδερνες,
δεν έχεις τόπο για το βράδυ.
Όμως τα δέντρα, όντας λυγίζουνε,
το παγωμένο φύσημα απαντέχουνε,
για με την πρώτη αχτίδα πάλι έρχουνται
οι φίλοι, τα πουλάκια, στα κλαδιά τους.

Απώλεσα την παρατήρηση του Ντέμη Κωνσταντινίδη

"Στίχοι για υγρούς θανάτους" : Ποιητική Συλλογή του Ντέμη Κωνσταντινίδη που εκδόθηκε το έτος 2019

Κάποτε θα μετρηθούν 

Δεν μέτρησα τους στίχους.
Κάποτε θα μετρηθούν.
Ση μετρική στο τέλος δεν την αποφεύγεις.

Κι αν με ρωτούσες τώρα τι θα προτιμούσα,
κάτι άλλο σίγουρα απ' το μέτρημα.
Πότε έχασε το δρόμο της η νυχτερίδα στο σκοτάδι;


***

Αποτρόπαιο 

Πήρατε έναν ποιητή
τον ντύσατε καθημερινότητα
και τώρα, αλήθεια,
περιμένετε να ζει.

Μα δεν μπορεί
με τη δήθεν αβρότητα
και τους γελοίους τρόπους σας
να ευθυγραμμιστεί.

μπορείτε να την διαβάσετε κατεβάζοντας το σχετικό αρχείο στη σελίδα: https://www.openbook.gr/stichoi-gia-ygroys-thanatoys/

11 ποιήματα του Ντέμη Κωνσταντινίδη

[Ανταλλακτήρια χρυσού]

Ανταλλακτήρια χρυσού κατά μήκος της Εγνατίας
Η ροή των αυτοκινήτων με το σταγονόμετρο
Σε κάθε φανάρι ναρκωμένα παιδιά, άδειες βιτρίνες, ενοικιαστήρια.
Μέρος της ασφάλτου, σ’ αδιάκοπα μονά ζυγά
Εναλλασσόμενα στους χρόνους, χωρίς υπόμνηση ονόματος
Γλιστρώ ανάμεσα στις χαραμάδες.
Είμαι η αιώνια σκόνη των καταθλιπτικών κτιρίων.

Ευλύγιστες μελαγχολίες, Βακχικόν 2014

& Ελεύθερη ψηφιακή έκδοση 2019

Αριστοτέλους

Γεμίσαμε μαύρες σημαίες!
Στριμώχνονται οι άνεργοι
στα πάρκα και στις καφετέριες
σκόρπιες παρέες.
Λοξοκοιτούν υπάρξεις αιθέριες
και αραδιάζουν τα προσόντα τους
ο ένας στον άλλον.
Υπολογίζουν τις προϋπηρεσίες τους
οι μεγαλύτεροι μετρούν τα ένσημά τους
μα δεν τους βγαίνουν.
Ξαναβουτούν στις αγγελίες τους
κουβεντιάζουν
έρχονται κι άλλοι με την ώρα.
Αφηρημένη κάποια γυρνά και τους κοιτά―
τότε, ασυναίσθητα εντελώς, αναστενάζουν!

Ιχθύων λόγος, University Studio Press 2011

Περισπούδαστο

Ζευγαρωμένα φοιτητάκια
σε ταβέρνες
επιστρέφοντας
Σβώλου-Ροτόντα και πιο πάνω
―εκεί που είσαι ήμουνα―
Σβώλου-Ροτόντα και πιο πάνω...

Ο ποιητής αντίθετο του νικητής.

Της μοναξιάς καλή συνέχεια, Φαρφουλάς 2019

2012

Αυτή η πόλη όλο σαπίζει
Αργά αργά αλλά σταθερά
Συθέμελα ως τα βάθη τρίζει
Παλιά φαντάσματα ξυπνά.

Ως και ο ουρανός εδώ μας φτύνει
Τους ζωντανούς δε συμπαθεί
Με ένα τεράστιο μαύρο πέπλο
Έχει τυλίξει τη βροχή.

Καταραμένη υγρασία
Καταβροχθίζεις τους πεζούς
Καταβροχθίζεις τους διαβάτες
Καταβροχθίζεις τους νεκρούς.

Ιχθύων λόγος, University Studio Press 2011

Αγ. Σοφίας

To φαστφουντάδικο που έβγαινες μικρός
είναι κλειστό, παρατημένο εδώ και χρόνια.
Αραιά και πού κάνας περαστικός
στέκεται και κοιτάζει με συμπόνια

τον κοιμισμένο άστεγο εμπρός
αφήνοντας για μια στιγμή τα ψώνια
στο σκαλοπάτι που δρασκέλιζες μικρός
και τώρα το διαβαίνουν τα τελώνια.

Περίπολος για τους εναπομείναντες, 24γράμματα 2016

Κατήφορος

Περιπλανώμενος και σήμερα
δυο γάτες ψάχνουν στα σκουπίδια
διασχίζω όλη την πόλη κάθετα
τα βήματά μου πάντα ίδια.

Περνώ αυστηρά μες απ΄ την Έκθεση
(οικείο κι ασφαλές τοπίο…)
μετρώ περίπτερα φαντάσματα–
κάποτ΄ εδώ νεκροταφείο.

Κι όλα με βγάζουν προς τη θάλασσα
ξυστά στο πάρκο του Ξαρχάκου
ρίχνω ένα ευρώ στο συντριβάνι του
να ΄ναι όπως πριν... αλλά του κάκου!

H ασφαλής ομήγυρη, Αυτοέκδοση 2015

Εξομολόγηση

Πόλη με άστρα
Πάνω από κάστρα
Μελίσσι ανέργων
Έργων παρέργων.
Ριγμένα πλοία
Σε συγχορδία
Στην προκυμαία
Σαν χτες, πιο νέα.
Μα, αιώνια για ‘μένα πόλη!
Και πόλη αιώνια αδικημένη
Μένεις θλιμμένη·
Και πόσο όμορφη…
Μισή γδυτή, μισή ντυμένη.

Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες, University Studio Press 2013 (Β' βραβείο στον Πανελλήνιο διαγωνισμό του Βαφοπούλειου Ιδρύματος για τα 100 χρόνια ελεύθερης Θεσσαλονίκης)

Απεργία

Πολλές φορές την έχω επαναλάβει αυτή τη βόλτα. Περνώ αλλεπάλληλα στενά. Κάποτε βγάζουν σε μεγάλους δρόμους, ανάμεσα από παλίμψηστα πολυκατοικιών. Σήμερα δεν είναι όπως άλλοτε. Πλάκωσε μουντός καιρός. Κλειστά μαγαζιά και γάτες πουθενά στα πεζοδρόμια. Ντουντούκες και πανό στην Εγνατία. Ενώνομαι με το ανθρωποποτάμι. Παχιά κόκκινα γράμματα σε άσπρο φόντο. Στο προσωπικό φόντο της μοναξιάς, κάπου κρεμασμένη η εικόνα σου. Φωνές-συνθήματα δίνουν το ρυθμό σε βήμα αυτόματο. Όμορφα χαμόγελα και πίστη! (αυτό είχα θαυμάσει πρώτο πάνω σου). Νεολαία.

Περίπολος για τους εναπομείναντες, 24γράμματα 2016

Φιλικό

Οι σκύλοι έψαχναν μάταια λίγη σκιά. Η άσφαλτος κόχλαζε. Τα τσιμέντα κόρωναν. Μακριά, στη λεωφόρο, η σειρά των αυτοκινήτων έμοιαζε αργόσυρτο γυάλινο φίδι. Ο Θερμαικός απλωνόταν ατάραχος και δεκτικός στο φως του ήλιου. Μικροί ιριδισμοί μόνο διέκοπταν το υγρό του συνεχές.

Η πόλη είχε πια αδειάσει -δυο τρεις μπαινόβγαιναν στην πολυκατοικία. Απέναντι κάποια το ευχαριστιόταν... Στον τέταρτο ο γέρος πέθανε. Το απόγευμα ακούστηκαν από το γήπεδο πνιχτά κορναρίσματα και ιαχές. Η φτερωτή του κλιματιστικού ρετάριζε απεγνωσμένα. Είχε κατσικωθεί για τα καλά το καλοκαίρι.

Ευλύγιστες μελαγχολίες, Βακχικόν 2014

& Ελεύθερη ψηφιακή έκδοση 2019

[Aνεβαίνοντας ξανά]

Aνεβαίνοντας ξανά τα Πανεπιστήμια
παρατηρώ τον κουρασμένο ίσκιο μου
ξαπλωμένο στις πλάκες του πεζοδρομίου.
Στο τέρμα της Ευαγγελίστριας
κρυμμένο πίσω από τους θάμνους
ένα μνημείο εκτελεσμένων
για να θυμίζει την Αντίσταση.

H ασφαλής ομήγυρη, Αυτοέκδοση 2015

Ενωτικό

Δοκιμασμένοι αριβίστες
Φλερτάρουν με βραχείες λίστες

Σ' αυτό το ξέφραγο περβόλι
Λίγο πολύ, γνωρίζοντ' όλοι...

Σχολές, τιμές, μαστραπαδάκια
Διαγωνισμοί, φουκαραδάκια

Τζιχαντιστές ζωσμένοι ρίμες
Μεγαλοεκδότες εν Αθήναις...

Ταγμένοι δημοσιοσχεσίτες
Σφαγμένοι, θύματα και θύτες

Πύργοι του αίματος, της φρίκης
Σινάφια της Θεσσαλονίκης...

Γραφιάδες, θειάδες και ξαδέρφια
Στα κουδουνάκια και στα ντέφια.

Περίπολος για τους εναπομείναντες, 24γράμματα 2016

Πολύ μακρινό / Ντέμης Κωνσταντινίδης

Παλιώνει το διαμέρισμα
μαζί με την ένοικό του.
Τη βλέπω που βγαίνει στο μπαλκόνι
μετρώντας τους περαστικούς
με μια σιωπηλή
και τόσο ευγενική απελπισία.
Ποτίζει τις γλάστρες της
βρέχει τα γυμνά της πόδια
κι ονειρεύεται ακρογιαλιές
πολύ μακρινές.
Ούτε που φαντάζεται πως το μακρινό
θα το έκανα, τώρα κιόλας, κοντινό.
Μα δεν είναι αυτό.
Ποτίζει τις γλάστρες της
βρέχει τα γυμνά της πόδια
κι ονειρεύεται ακρογιαλιές
προ πολλού χαμένες.

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ : Παρουσίαση του Βιβλίου Ποίησης του Ντέμη Κωνσταντινίδη

Ο πόθος / Κωνσταντινίδης Ντέμης

Σε βρίσκει η πίεση / Κωνσταντινίδης Ντέμης

Νανούρισμα / Κωνσταντινίδης Ντέμης

ποιητική συλλογή ΣΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ του Ντέμη Κωνσταντινίδη, κυκλοφορεί από τα 24 γράμματα,

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ποιητική συλλογή ΣΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ του Ντέμη Κωνσταντινίδη, που κυκλοφορεί από τα 24 γράμματα, περιλαμβάνει τόσο πρώιμα ―σχεδόν εφηβικά― όσο και κατοπινά ποιήματα, κάποια μάλιστα πολύ πρόσφατα, που συγκεντρώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια από διάσπαρτα χειρόγραφα και δημοσιεύσεις. Με αυτήν την έννοια, αποτυπώνει μία πορεία αγωνιώδη και κοπιαστική, όχι όμως χωρίς τις απολαβές της συμφιλίωσης με την εσωτερική φωνή. Όσο κανείς προσέχει (κι όσο αντέχει), θ’ ανακαλύπτει στις σελίδες της, συν τω χρόνω, τον ενοποιητικό παράγοντα του τυχαίου. Προτείνεται, λοιπόν, η μη γραμμική ανάγνωσή της.

http://dyslexiashop.gr/index.php/product/123123/

Kείνες τις μέρες

Είχε βρει αυτός τρόπο
και τα βόλευε:
χρόνια ψάλτης στους Άγιους Πάντες,
ασφαλιστής το επάγγελμα―
είτε αργίες είτε καθημερινές,
το ίδιο πελατολόγιο
να τρομοκρατεί
και να καθησυχάζει.

Μουσικοδιδάσκαλο πια,
οικογενειάρχη,
διορισμένο στη Μ. Εκπαίδευση
―ποτέ δεν έδωσ’ αφορμή,
λόγο κακό δεν είπε για κανένα,
κρεμασμένο τον βρήκανε
κείνες τις μέρες
του Χρηματιστηρίου.

ΣΕΙΡΑ: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ (αρ. σειράς 30)

Τίτλος: Σε κλειστά βιβλία

Συγγραφέας: Ντέμης Κωνσταντινίδης

Επιμέλεια και διόρθωση κειμένου: Μαρία Καπετανάκη

Τόπος και Χρονολογία πρώτης έκδοσης: Αθήνα,  Νοέμβριος 2017

ISBN: 978-618-3022-4-5

Σελίδες: 146

Διάσταση σελίδας: 1 7×24cm

Γραμματοσειρά: Minion Pro, 12’

Χαρτί: Chamois 120gr

Εκδόσεις: 24γράμματα / Γιώργος Δαμιανός

Διευθύνσεις / Κεντρική Διάθεση:

α. Πεντέλης 25α και Αίαντος 2α, Βριλήσσια, 152 35

β. Ηρώων Πολυτεχνείου 8, Αγία Παρασκευή, 153 42

Τηλ.: +30 210 612 70 74, +30 210 600 87 50

Email: info@24grammata.com

Web site / e-shop: www. 24grammata.com

Copyright © 2017 24γράμματα

ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ: Ποιητική Συλλογή του Ντέμη Κωνσταντινίδη.Σε μορφή e-book από τις εκδόσεις 24 γράμματα (απόσπασμα)

Όσοι κοιμούνται 

Όσοι κοιμούνται βαριά 
Κάθε βράδυ κάνουν πρόβα το θάνατο. 
Δεν τους διακόπτουν όνειρα 
Ούτε το αιώνιο άγχος του ξυπνήματος 
Γιατί έχουν κάτι τάχα να προλάβουν.

***

Υπόμνηση 

Γυάλινα χέρια 
Βράχια θα ματώσουν 

Πόδια γυμνά 
Σε ναρκοπέδιο 

Φίλοι χαμένοι 
Χρόνια στα νησιά 

Έρωτες που κανείς 
Δεν περιμένει


***

Πρωινό 

Γράφεται κάπως έτσι η Ιστορία 
Εσύ όμως θες να βαυκαλίζεσαι 

Προσηλωμένος στην αφετηρία 
Ενώ ήδη εντός σου τερματίζεσαι.

***

Tanka 

Mπάλες κανονιών 
Πέφτουν γύρω οι μέρες 
Εκδικούμενες. 
Τέτοια πολιορκία 
Θέλει γερό στομάχι.

***
30km/h 

Στέκουν ακόμη 
Παλιές ιδιοκτησίες 
Οι περιφράξεις. 

Σάκοι τσιμέντο 
Σε αγροτεμάχιο 
Κοκαλωμένοι.


Ολόκληρη η Ποιητική Συλλογή: http://www.24grammata.com/?p=52840

Περίπολος για τους εναπομείναντες/ Ντέμης Κωνσταντινίδης : Παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Περίπολος για τους εναπομείναντες

Ντέμης Κωνσταντινίδης

24γράμματα, Οκτώβρης 2016 (α’ έκδοση)

Αριθμός σελίδων: 64, e-book

ISBN: 978-960-93-8548-0

Η ποιητική συλλογή “Περίπολος για τους εναπομείναντες” κλείνει έναν κύκλο πιστής παρατήρησης, βιωμένων αποσπασμάτων, αλλά, κυρίως, διαρκούς “συνομιλίας” του ποιητικού υποκειμένου με πρότυπα του προσωπικού παρελθόντος.

Είναι η έβδομη συλλογή του δημιουργού, με ποιήματα διαφορετικών μορφών και ύφους, δημοσιευμένα -τα περισσότερα- στο διαδίκτυο, σε φιλόξενες ιστοσελίδες, ιστοτόπους και ηλ. περιοδικά λογοτεχνίας και τέχνης.

Δείγμα γραφής:

Αποκατάσταση

Στις πλατείες ξεχειλίζουν μίση.
Αφού καθαριστούν οι πλάκες, όπου εχθές
Δεκάδες είχαν ξεψυχήσει
Ο Δήμος θα τοποθετήσει
Αγάλματα και παιδικές χαρές.

Η ασφαλής ομήγυρη του Ντέμη Κωνσταντινίδη

Ντέμης Κωνσταντινίδης

σε μορφή: e-book

http://www.docdroid.net/14h6y/-.pdf.html

ΕΦΗΜΕΡΟΠΤΕΡΑ (απόσπασμα)

Χθες κάποιος έσφαξε τον ήλιο˙

Σκορπίστηκαν καυτά γύρω τα σπλάχνα.

Τι φρικτή, Θε μου, κτηνωδία!

Μας άφησε μνημεία παγωμάρας

Αμίλητους, κουβαριασμένους˙

Το πτώμα, η ψυχρή δολοφονία...

Διαμελισμένο μες στο σύμπαν

Κανιβαλίζει φως ο γαλαξίας.

*

Από σκιές ξαγρυπνισμένες σ' αδιέξοδο

-Δρόμος που τον βαδίζεις πάντα μόνος-

Συρμένος και δεν έδωσε σημεία...

*

Στάμπα ιδρώτα στο ύψος του μετώπου

Ξέφτισε το πλατύγυρο καπέλο

Τα τρίγωνα στόμωσαν

Άχρηστο πια και το καρότσι

(Σκήπτρα φθοράς και απουσίας)

Στην επόμενη πάσα, ίσως ερείπια

Δίχως χτιστάδες...

*

Μαύρες τρίχες πυκνές

Σα φύκια σε όρμο σμίγουν

Σ' ανάποδο τρίγωνο.

Όταν για λίγο βρέχει

Βγαίνουν οι μέδουσες

Με τα παράλυτα πλοκάμια τους

Κάτω απ' τις στάλες να χορέψουν...

*

Σίγουρα, κάποιο πνεύμα προγόνου θα ήταν η μαύρη γάτα, που περνούσε κάθε νύχτα το κατώφλι μας. Ξάπλωνε νωχελικά στον κήπο, καμουφλαρισμένη τέλεια μες σε σκούρο φόντο, και μόνο τα δυο μάτια της λαμποκοπούσαν εξ αντανακλάσεως μια φευγαλέα σεληνιακή αχτίδα, καθώς βαθιά, περήφανα παρατηρούσε. Ένιωθε, λες, οικεία τα πρόσωπα, γνώριμες όλες τις γωνίες και τιςεκφράσεις, χωρίς εκπλήξεις τις χειρονομίες, κρυμμένη, ωστόσο, σε απόλυτη ησυχία! Πριν απ' το πρώτο φως, αποχωρούσε όπως ήρθε ελαφροπάτητη, ν' αφήσει χώρο... μία ακόμη μέρα.

*

Συναρμολογημένη από εβραίικα

μνήματα η εκκλησία της γειτονιάς μου

περασμένα με σοβά εξάλφα

άγνωστα σκαλίσματα σβησμένα

στ' αμέτρητα πατήματα των ευσεβών...

*

Ποτισμένοι στ' αλμυρό που φεύγει κύμα

Δεν ξεχωρίζουμε νερό και ουρανό˙

Γδαρμένο δέρμα από τον άνεμο

Δίχως σταματημό να μουρμουράμε στίχους

Πρόχειρης προσευχής σε ναυτικούς θεούς

Μπας και γλιτώσουν τ' ακριβό τομάρι μας

Κι όλο περικυκλώνουνε τα κήτη...

*

Σκονισμένοι δρόμοι

Παραλίες νυχτωμένες

Πέρα στην άσφαλτο

Λίγα τα φώτα

Τα σπίτια βουβά...

Μακριά ακούγονται

Πνιγμένοι οι παφλασμοί

Των σκοτεινών κυμάτων.

Πηγή: file:///C:/Users/User/Downloads/Konstadinidis-demiw%C3%B9s-efimeroptera-24grammat%20a.com-.pdf