Συμβιβασμός

Ένα κορίτσι

κρινοπλασμένο,

δεν με χωνεύει

το ορφανό,

δεν με χωνεύει

αχ! το καημένο,

γιατ' είμαι, λέγει,

μελαχρινό.

Ένα μαχαίρι

πάρε, να σφάζει,

σχίσε το στήθος

και σαν ιδείς

πώς ἡ καρδιά μου

μέσα μου βράζει,

τότε βεβαίως

τότε θα πείς:

«Πρόσωπο που΄χει

μέσα στα στήθη

τέτοιο καμίνι,

θα δυνηθεί,

ωσὰν εμένα

άσπρο να μείνει,

δεν θα μαυρίσει,

δεν θα ψηθεί;

Σαν δεν σ' αρέσει

μαύρος να μείνω,

σβήσε την φλόγα,

και παρευθύς,

ενώ πασχίζεις

άσπρος να γίνω,

και συ κοντά μου

θα ζεσταθείς,

κι' όλους τους άσπρους

θα σιχαθείς!

Έρως και γλυκύσματα

Δεν θέλω χρήματα,

δεν θέλω πλούτο,

είναι μια ψώρα

ελεεινή.

Όσο την ξύνεις

την οργισμένη,

τόσο σε τρώει,

τόσο πονεί.

Δεν ειν’ καλλίτερα

να λείπ’ ἡ ψώρα,

και ἡ φαγούρα

μ’ αυτήν μαζί;

Δεν ειν’ ωραία

κανεὶς να έχει,

όσα αρκούνε

διά να ζεί;

Ο σταυρός του λαιμού της

Εις το λαιμό του

ένα κορίτσι

είχε κρεμάσει ένα σταυρό.

Διατί τάχα

να προσκυνήσω

να τον φιλήσω

να μην μπορώ;

Γιατί ο μαύρος;

Τί φταίω;Μήπως

κι εγώ δεν είμαι

Χριστιανός;

Κι αν κάμω λάθος

εις τα φιλιά μου,

τα χείλη φταίνε

ή ο λαιμός;

Καθένας πρέπει,

σταυρό σαν ίδη,

όπου τον εύρει,

να τον φιλεί,

χωρίς κανένας

να τον φωνάζει,

χωρίς κανένας

να τον καλεί.

Εκείνη που έχει

λαιμό ωραίο

και έχει φόβο

μην φιληθεί,

εις το λαιμό της

σταυρό ποτέ της

ας μη κρεμάσει

πρίν πανδρευθεί.

Είν'αμαρτία

κανένας θρήσκος

απ'το λαιμό της

να μποδισθεί

και το σταυρό της

να μην φιλήσει,

γιατί ο καημένος

να κολασθεί;

[Όταν νιώθω τρεις δεκάρες]

Όταν νιώθω τρεις δεκάρες

μες στην τσέπη μου να τρίζουν,

να χτυπούν να κουδουνίζουν,

πόσον είμαι ευτυχής!

Τότε λέγω: Έλλην είμαι

και ακόμη περιμένω;

Ή εγώ στον τάφο μπαίνω,

ή συ, τούρτα, να χαθείς.

[Δυο μόνον αγαπώ]

Δυο μόνον αγαπώ

σ’ αυτόν τον κόσμο,

έρωτα, φίλοι

μου, και γλυκά,

γι’ αυτά θα ζήσω,

γι’ αυτά πεθαίνω,

τ’ άλλα για μένα

μηδενικά.

[Θέλω την φίλην φθισικήν...]

Θέλω την φίλην φθισικήν, άσωμον, στάκτην, κόνιν,

άνεμον επιθάνατον, φάσμα, αθανασίαν,

αυτήν να έχω αδελφήν και αδελφή μου μόνην,

αλλ’ όχι και νυμφίαν μου, αλλ’ όχι και νυμφίαν.

[...]

Ω, ποία, ποία ηδονή, ω! ηδονή οποία!

αμφότεροι ρεμβάζοντες να βαίνομεν στο μνήμα·

και να συναποθάνωμεν, οποία ευτυχία!

αύτη να κόπτη το εμόν, κ’ εγώ αυτής το νήμα!

Το κάλλος δεν το αγαπώ, δεν αγαπώ το κάλλος,

οπόταν είναι υγιές, οπόταν έχ’ υγείαν·

πας άλλος ας το αγαπά, ας τ’ αγαπά πας άλλος,

τ’ αηδιάζω εντελώς, μοι φέρει αηδίαν.