Της ώρας

Στις δεξιώσεις επανένωσης
Φθάνεις πάντα απρόσκλητος
Στην πόρτα ανοίγουνε πληγές
Φορούν τα πορφυρά τους
και το κραγιόνι σου
δ ά τ κ α
ι σ ι τ
Oι σερβιτόροι πλέκουν την κόμη
των αγαλμάτων στο αίθριο
με τεχνοτροπία αρχαίου γνωμικού:
Σφιχτό δεσμό να βασανίζει το κεφάλι
Νοίκιασα ένα κοστούμι
Με την ελπίδα να βρω στις τσέπες
Ένα ξεχασμένο άγγιγμα, τηλέφωνο, λόγο
Συνδιαλέγομαι με την αφρώδη σαμπάνια μου’
Στη βιασύνη μου να τη γοητεύσω
Κόβω το εύθραυστο νήμα που δέσμευε
Τις μεθυστικές φυσαλίδες
Στο χρυσοκίτρινο λαιμό της
Μακριά από εμένα
Φέρνουν την άνοιξη σε νέα χέρσα χωράφια
Μακριά απο εμένα
Όλοι μιλούν για ουρανίσκους
οσό εγώ πεινώ για ουρανούς της ώρας, γεμιστούς

Υστεροπροπατορικό αμάρτημα

Δάγκωσα τη θηλή
Της αμοιβόμενης μητρός
Προτού με γαλουχήσει
Δυο φταρνίσματα σκοτάδι
Και δυο σειρές εκκλησιαστικών καθισμάτων
Βλεφαρίδες σε τάμα
Ασκούμαι γυμνός στις έλξεις
Κρεμάμενος στο μ-ο-ν-ό-ζ-υ-γ-ο
που βίδωσε η προπονήτρια συνείδηση
Ανάμεσα στο αλφα και το μην.
Θυμάμαι την πρωταρχική συμβουλή της:
Όλοι οι δρόμοι οδηγούνε στη ρώμη
Στο διάλειμμα μονάχα αναρωτιέμαι :
Γιατι δε βρέχει αγιασμό
Καθαίρεσαν με αμφιβόλα το βασιλικό ;
Και αν όντως εκπορεύεται
Ποιός εμπορεύεται το Άγιο Πνεύμα, ποιός ;
Με χει μισθώσει η ανησυχία να σε βρω
Αέναε φοροδιαφυγέ
Βρίσκομαι σε καλό δρόμο
Στο δικό σου δρόμο του φωτός
Της υπερφωταγωγημένης
Εταιρείας πιστώσεως σου
Ανόητε,
Νόμισες πως αρκεί
Να δίνεις, να δίνεις ,να δίνεις
Δίχως αποδείξεις ;
Βάσει Συντάγματος
Θεικές πράξεις
Καταδικάζονται
Πλην επιβαρύνονται
Με φόρο προστιθέμενης αξίας

Προσβεβλημένη Διαθήκη

Εγώ ναυπήγησα χάρτινο πλοιάριο
Κατασκεύασμα της παιδικότητας, ανυπόγραφο
Επένδυσα τα τοιχώματα με τον μανδύα των
τραυματικών εμπειριών
λεκιασμένος μεν
υδρόφιλος δε
Είναι καιρός που έχω ρίξει άγκυρα
και αναμένω την ξαφνική μπόρα του θέρους
Σκόπευα να σου κληροδοτήσω ένα ποσό οδύνης
Σε λογαριασμό βελλοφορεμένης όψεως
ανεξέλεγκτα
τοκιζόταν
διατι
όμως
απορρίφθηκε
γράφω μαθήματα
σε συλλεχθέντα χρήματα’
η περγαμηνή έχει σωθεί
θυμάμαι
είχα
δοκιμάσει
να καταγράψω
τα δεινά
Να μισθώνεσαι απ τον βίο
Να επαγγέλεσαι τον άνθρωπο
Και κει, στο περιθώριο μιας φωτογραφικής συλλογής
Που εμφανώς έχεις διαχωρίσει
Ανδριάντες απ ακρωτηριασμένα σώματα
Γράψε πως
Τα πιο δύσκολα έργα
Είναι εκείνα που φιλοτεχνούνται
Με προοπτική την προοπτική
Η τέχνη του να δίνεις την αίσθηση του βάθους
Πως να φαντάζει το βραχύ όμικρον σε μακρό ωμέγα
Πως να μεταλάσσεις τον πόθο σε ποθώ
Το πιο επίπονο έργο
Είναι να εξοικοιώνεσαι με το
Σημείο φυγής

Διαμονή στην Εμ-Μονή

Στο δάσκαλο Δ.Π.

Διδάχτηκα από κατηχήτριες 360 μοιρων,
Καλογερίστικες Κόρες ζωσμένες βλεφαρίδων
Στη μονή των διαστολών και συστολών
Πως να καλλιεργώ το δίκλωνο της τυφλότητος
Πως να ραντίζω με το απόσταγμα του πρώτου
Τους κλινήρεις πόθους κατα τη διάρκεια των
Επεμβάσεων του χρόνου
Και ακόμη
Πως να μπολιάζω το σκουρόχρωμο σπόρο
Στις νεόφυτες αναμνήσεις και στις φυτείες
Των γεγονότων
Δια
του
Η σταύρωσις μου
Απου
Σιολ
όγο
υ
Τα δεσμά μου
Κείνες οι βιρτουόζες
Διάβασαν άλτο την επιγραφή της κατηγορίας μου:
Απών στο έβδομο μάθημα
Διδαχθείσα ύλη:
Αποψίλωσις

Δέησις

Δέομαι περι σου, οδύνη
περι της Αγιοποίησής σου
Διακηρύσσω το δόγμα σου,
πανοικουμενικό
Αποτάσσοντας παραλ
λήλως
τις περι αιρετικότητος κατηγορίες:
ουσία και απουσία μη τεμνόμενες.
Το μαρτυρώ σε αρρένες λεόντων :
Είναι καιρός που έχω αποσχισθεί
Απ το ανώνυμο
Πουλώ στους βεβιασμένους περαστικούς
τις θαυματουργές σου εικόνες
διαφημίζοντας πως
δακρύζουν ακατάπαυστα
φορητές σε σάρκα
αφόρητες για τη σάρκα
Άλλες φορές τις ανταλλάσσω
με διαλυμένους έρωτες
εκτός θερμοκηπίου’ είναι γεγονός πως
ευδοκιμούν όλο το χρόνο
Σουρώνω δάκρυα χωρισμού σε βλεφαρίδες
πλάθοντας με ευλαβικές γροθιές
αντίδωρο της προσφοράς σου
Δέομαι περι σου, οδύνη
Κοινωνώ τη θεία Παρουσία σου