ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΓΛΑΣ (Βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1958. Αποφοίτησε από το Ναυτικό Λύκειο.
Από το 1977 ζει στην  Αθήνα και για βιοποριστικούς λόγους κάνει διάφορες εργασίες όπως
 βιομηχανικός εργάτης, ταβερνιάρης και υπάλληλος γραφείου τελετών. Το 1985 μεταβαίνει στην Ιθάκη και εκδίδει την τοπική εφημερίδα "ΑΓΟΝΗ ΓΡΑΜΜΗ" ενώ διορίζεται στο νοσοκομείο. Το 1992 βρίσκεται στη θεσνίκη και το 2004 επιστρέφει στην Ιθάκη. Είναι υπεύθυνος ύλης στο λογοτεχνικό περιοδικό ''Κύμα'', συνεργάζεται με το ραδιόφωνο, περιοδικά και λογοτεχνικά

Ποιητικές Συλλογές:

• 1982:  “ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΦΩΤΑΓΩΓΩΝ” στον “ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ”.
• 1999:  “ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΝΙ” στις εκδόσεις ΕΛΛΕΒΟΡΟΣ (Άργος)
• 2004:   Καντάδες για ένα δαίμονα (Φίλντισι, 2014)

ΑΣΥΛΟ / Δάγλας Γιώργος

Στις άθλιες πόλεις.
Τις μίζερες συνοικίες και τα σαλόνια των ηθοποιών.
Σʼ αυτή τη νύχτα που δεν έχει τέλος.
Απʼ τη χαραμάδα του κόσμου ακούω τους
ήχους του μπουζουκιού
Πιάνω τα χέρια της Αστυπάλαιας.
Βλέπω τα μάτια που πνίγονται.
Αυτό το άσυλο σχιζοφρενών ήταν η κατοικία του
παρελθόντος.
Το αόρατο μουσείο της λήθης.

Τα άλλοθι και τα λόγια
που δεν είπαμε ποτέ
κεντημένα στα κλειστά μας βλέφαρα.

(απʼ την Ποιητική  Συλλογή «Το μαύρο χιόνι» εκδ. Ελλέβορος)

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ / Δάγλας Γιώργος από την ποιητική συλλογή «Η μέρα των φωταγωγών»

Δεν ερχονται στα χερια μου
σφυρια
δεν πιανονται περιστροφα
Στιγμη τη στιγμη
σφιγγομαι στις κουρτινες και τα ξυραφακια
ψαχνοντας έναν ησυχο πλανητη
να πιω καφε χωρις εφημεριδα.
Δεν τρωω πια.

Η ΔΙΚΗ / Γιώργος Δάγλας

.

Πότε θα τελειώσει αυτή η δίκη;
Ο εισαγγελέας κατουράει
στο παλιό λιμάνι
και οι ένορκοι
μπεκρουλιάζουν
στο καρνάγιο, απέναντι
στα σκουριασμένα πλοία.
Η συνήγορος
παίζει αμέριμνη με τα σκυλιά της.
Στην άδεια αίθουσα
του δικαστηρίου
ο κατηγορούμενος συνεχίζει
αμετανόητος την απολογία του.
Στη διπλανή πλατεία
ένα ζευγάρι χωρίζει για πάντα.
Πότε θα τελειώσει αυτή η δίκη;

από την υπό έκδοση συλλογή "Ταριχευτές πουλιών"

Η Ρόζα ήθελε να ξαναχορέψουμε Άλλεν

Η Ρόζα ήθελε να ξαναχορέψουμε Άλλεν.
Όλο το χειμώνα ανακάτευα σκουπίδια
και μάζευα πτώματα
Βρήκα ένα εκατομμύριο μωρά
Και δυο φορές σαμποτάρισα το δίκτυο αποχέτευσης.
Πάει κι η μουσική χάλασε Άλλεν
κάτι ξέρουν αυτοί
δε σ’ αφήνουν ν’ ανασαίνεις τίποτ’ άλλο
από τη μπόχα τους.
Είναι παλαιών αρχών.
Κι εγώ ήθελα Άλλεν
αλλά μέχρι και τα ποιήματά μου κόβουνε στα δύο
όχι δεν κολώνω
μη φυγεις από κει – έρχομαι.

Άσυλο

Στις άθλιες πόλεις.
Τις μίζερες συνοικίες και τα σαλόνια των ηθοποιών.
Σ’ αυτή τη νύχτα που δεν έχει τέλος.
Απ’ τη χαραμάδα του κόσμου ακούω τους
ήχους του μπουζουκιού
Πιάνω τα χέρια της Αστυπάλαιας.
Βλέπω τα μάτια που πνίγονται.
Αυτό το άσυλο σχιζοφρενών ήταν η κατοικία του
παρελθόντος.
Το αόρατο μουσείο της λήθης.

Τα άλλοθι και τα λόγια
που δεν είπαμε ποτέ
κεντημένα στα κλειστά μας βλέφαρα.

η μάνα νύχτα

Πλησίασε να καταθέσει τον πενιχρό της οβολό
στα πέτρινα χέρια των αγνοούμενων.
Εν μέσω αρχαγγέλων κι ανταρτών.
Με φανταχτερό διάδημα και κόκκινο βελούδο.
Οπλισμένη.
Ξυπόλυτη και ξάγρυπνη.
Πλησίασε ευλαβικά η μάνα νύχτα
κρατώντας την ανάσα στην προσμονή
της έκρηξης.
Πλησίασε κι έβαλε το λαιμό της
κάτω απ’ το λεπίδι των γνωστικών.
“Ας έρθουν τώρα”. Είπε.
“Ας έρθουν οι υπάλληλοι. Ας έρθει η πουτάνα η
μέρα.
Από την Ιθάκη ας έρθουν. Κι από την Πέλλα.
Εγώ θα χωθώ, να κοιμηθώ λίγο, εδώ,
στις τσέπες των πουλημένων, των προδομένων,
των σακατεμένων απ’ αγάπη. Ας έρθουν”.
Απομακρύνθηκε. Άφησε πίσω τον τόπο του
κρανίου.
Του κρανίου που σήμαινε:
Έτσι θα δοθείς στην κοινωνία. Ούτε λογοτεχνικά
άλλοθι, ούτε έρωτες θα σε σώσουν. Όπως οι
πρωθύστεροι
και οι μετέπειτα θα συρθείς στη δίνη μου.
Στο προσωπικό μου κενό θ’ αφομοιωθείς.
Απομακρύνθηκε.
Πίσω,
Σαν κομμένη ουρά φιδιού, σφάδαζε το πάθος.

Απεργία πείνας

Δεν ερχονται στα χερια μου
σφυρια
δεν πιανονται περιστροφα
Στιγμη τη στιγμη
σφιγγομαι στις κουρτινες και τα ξυραφακια
ψαχνοντας έναν ησυχο πλανητη
να πιω καφε χωρις εφημεριδα.
Δεν τρωω πια.

(Το δωματιο)

Το δωματιο˙
γεμισ’ αιματα.
Τα κρανια των συντροφων με ματια να τρεχουν
εκδικηση
ερχονται και ζηταν τ’ αδυνατο.
Ο χρονος κατ’ απ’ τη λαμπα
σα λυσσασμενο σκυλι εποπτευει το χωρο
που θα σημειωθουν τα ονοματα
και διπλα τους προσεκτικα
μικροι μαυροι σταυροι.
Δεν υπαρχει πια καιρος για λογοτεχνικες περιγραφες.
Αλλωστε οι φυλακισμενοι κι’ η μητερα
χωρις ορια και χωρις κανενα φοβο
εχουν κιολας ξεκινησει.

(Τις νύχτες)

Τις νύχτες,
που σπάει λίγο ο αέρας,
ένας αγαθός γίγαντας,
με ένα ψάρι στο χέρι
μπαίνει στην κρύπτη μας.
Πιάνει αμέσως δουλειά,
ο κόκκινος σιδεράς
-νταπ-ντουπ-νταπ-
στρογγυλεύει τους κρίκους,
ενώνει την αλυσίδα.
Ο άγνωστος φεύγει.
«Κρατείστε» λέει,
«θα ξανάρθω».
Νταπ-ντουπ, πιο δυνατά,
ο κόκκινος σιδεράς,
ενώνει ξανά την αλυσίδα της αγάπης.

Διακόσιες μέρες βρέχει
στις καρδιές των ανθρώπων.

(Ξαφνικά)

Ξαφνικά,
ένα αφηνιασμένο άλογο
μπήκε στην αίθουσα.
Οι κυρίες ούρλιαξαν,
οι πολυέλαιοι έσπασαν.

Μες στο σκοτάδι,
κάποιος μας φίλησε τρελά.

Όμως,
οι πολυέλαιοι έλαμπαν,
οι κυρίες στροβιλίζονταν σιωπηλά,
και στη μέση ενός όμορφου λιβαδιού
ένα άλογο,
κοιτούσε αδιάκριτα το σούρουπο.