ΤΑΝΑΙΣ (απόσπασμα)

υπήρχες στο διάστημα των λέξεων
στον αστερισμό της λεύκας που ήταν άλλοτε
και ήταν άλλοτε πουρίμ
και ήσουν Εσθήρ παιδί

παιδί και ήσουνα ντυμένη με βασιλική στολή
είχες κορώνα χάρτινη πετούσες κομφετί
κι' έφερνε η νόνα του Αμάν τα δόντια στη γιορτή

Εσθήρ
χωρίς πυξίδα και
παγώνουν τα σώματα
τα μαλλιά σου θα πάρουν το χρώμα των φυκιών
θα κοιμηθώ με την ανάμνησή τους
είπες εσύ
η στερημένη το θυμάρι
η με φυσαλίδες στις σιωπές των οσμών
ενώ από τα μπαλκόνια τ΄ ουρανού
θ΄ ανέμιζαν κόκκινα μπαλόνια και γιρλάντες.

πουρίμ είναι πάλι
και είναι ο Αμάν νεκρός

ντυμένοι όλοι στα βελούδα
με μακιγιάζ πολύ
(λόγοι είναι κοσμικοί)
με γλυκά και ηδύποτα
ψέλνουν το καντίς

Αριθμητική μιας ανάμνησης (απόσπασμα)

                                                            Στη Μπιάνκα Κωνσταντίνη Βεντούρα

Ι


Δεκέμβρης με δρόμους γεμάτους φονικό
με παντζούρια κλειστά.

Τρία τα σημάδια της ισορροπίας
ένα το απλανές βλέμμα
δύο η γραμμή χωρίς κυματισμούς
τρία το ανεπίστρεπτο

Κι' έπειτα τρία τα σημάδια των ήχων
ένα             ο θόρυβος της ακινησίας
γύρω από σώμα ολόγυμνο στο χρέος
δύο            ο ρόγχος στις κοιλότητες
τρία            άναρχα φωνήεντα νοθευμένα από ρω
σύνολο τρία

Ύστερα μιλούμε

για γαλήνη στα λυμφατικά σύννεφα
σ' αντίθεση με τους τυμπανισμούς της διαταραχής

για χάλκινο πρόσωπο που περνά στο κενό
πίσω από ένα κλείστρο

για το λυτό μπρούτζινο κρεβάτι σου

για μια βαλίτσα κλειστή
γεμάτη σιωπές

Κυκλώνιο (απόσπασμα)

Εκείνα τα σύννεφα έκρυβαν τον ήλιο
Και δεν είχε ήλιο το κλάμα των παιδιών
Κανείς
Κανείς δεν ρώταγε
Κανείς δεν κοίταζε τη σάρκα που
Φιλούσε στο στόμα τις καμινάδες
                                                                                                           Καντίς Β
                     Υπεράνω των ύμνων
                     Στο λαμπύρισμα της γλώσσας
                     Αιωρείται το Τίποτα
                     Αιωρείται το Τώρα
                     Ευλογητός που γυμνώθηκε                     
                     Και γυμνός πορεύτηκε
                     Ευλογητός
                     Ο κληρωτός της μοίρας
                     Ας μεγαλύνεται η μνήμη του
                     Ας ευλογείται

Ένα παιδί ονειρεύεται

Ποιοι έκλεισαν  τους οχετούς και πλημμυρίζει ο τόπος
Ποιοι άνοιξαν τις σήραγγες και ρούφηξαν το σώμα
Ποιοι σκόρπισαν στους δρόμους τα ιμάτια;
                             
Διάβαζε τους στίχους
Η μητέρα με κρατούσε από το χέρι
Τότε κάποιος σήκωσε το μαχαίρι του χωρισμού
To πρωί στο μάθημα φώναξε
Τα  παιδιά άφησαν
ίχνη των ποδιών τους στα όνειρά μου
      
Δίπλα του η Λέα χάραζε με το μολύβι  
Ζωγράφιζε σύννεφα
Σύννεφα με γραμμές     
εκείνος δεν ήταν στις γραμμές της
      
Δεν ήταν    
Πώς μπορεί να διηγηθεί

Ιωσήφ Βεντούρας (βιογραφικό)

Ο ποιητής Ιωσήφ Βεντούρας γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης. Είναι διπλωματούχος μηχανολόγος - ηλεκτρολόγος του Ε.Μ.Π. Από τον Απρίλιο του 2006 διευθύνει το δικτυακό περιοδικό ποίησης "Poetica" (www.poeticanet.com).Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, εβραϊκά και σερβικά.

 

 

(2009)	Κυκλώνιο, Μελάνι
(2006)	Σχόλια σε μαύρο, Γαβριηλίδης
(2001)	Ταναΐς, Γαβριηλίδης
(1998)	Αριθμητική μιας ανάμνησης, Γαβριηλίδης
(1997)	Υγρός κύκλος, Γαβριηλίδης

“Εύα Υβέτ ‘Ηβη…”

Εύα Υβέτ Ήβη και Λευκή
όνειρα ονείρου μου στη γη
καρπός κιτριάς κλαδί μυρτιάς
φύλλα ιτιάς και φοινικιάς
γυρίζατε κύκλο τη γραφή
με τα κεριά σας αναμμένα
Ήταν Σιμχά Τορά ήταν γιορτή
Λευκοί καπνοί είχαν υψωθεί
λείψανα μάτια ρημαγμένα
Γραφή και σύμβολα οι ναοί
στοιχειά που στοίχειωναν κι εμένα

Τ` αγριολούλουδα

Τ` αγριολούλουδα δεν ανθίζουν με προσταγές

ούτε κανείς σπέρνει τη φύτρα τους

ανατρεπτικοί άνεμοι στροβιλίζουν την αυγή

λιχνίζουν γόνο στις οστεοθήκες των αγρών

στον κρόταφο των βράχων.

Τη νύχτα

Οι κηποκόμοι φτύνουν τη δροσιά της γης

φτύνουν την αταξία της.