Η μάνα του αγνοούμενου / Ρεΐζης Περικλής

Ύστερα τους τέλειωσαν οι λέξεις που πονάνε

βοήθεια ζήτησαν, από τα λεξικά

να βρούνε μια που όλα θα χωράνε

εκεί στο ''Άλφα'' κοίταξαν μπροστά...

Μην κουραστούν τα μάτια τους να ψάχνουν

και να τρομάζουν, τις ελπίδες από νωρίς

έτσι να λένε, είσαι και δεν είσαι

να αναρωτιούνται όλοι, έζησες; ή ζεις...

Και κάλεσαν την πίκρα να διαλέξει

τον πόνο που είδαν, τα μάτια του πολλά

Είπαν στην φρίκη τις μάνες να τρομάξει

σημαδια λέγαν, κι ότι τις πονά

Και ήταν μια που είχε πια ''σαλέψει''

τα μάτια της τα στέγνωσε ο καιρός

φωτογραφία μια, στα χέρια της κρατούσε

μοναχογιός, ετών 17 και αγνοούμενος...

Και κλείσανε ευθύς τα λεξικά τους

ανόητοι που γίναν , όλοι οι σοφοί

μια εικόνα το μυαλό να τριβελίζει

και στο μυαλό μπρούσκο να κερνάει κρασί...

Φωνάξαν τότε, όλες τις μανάδες

φωτογραφίες ζήτησαν και μια χρονιά

πήραν τους δρόμους, στα κανάλια και τις κάναν

τον ''Επιτάφιο'' του Ιούλη που περνά...

Στερέψανε οι λέξεις στο μυαλό μου

και άλλες δεν δανείζει η καρδιά

στην άκρη κάνει, υποκλίνεται μαζί κι η θλίψη

η μάνα του αγνοούμενου περνά...

 Ρεΐζης Περικλής

[Το 22 στη Σμύρνη...] / Ρεΐζης Περικλής

Το 22 στη Σμύρνη...

Απουσία θα πάρει πάλι η ανθρωπιά μας

σκοτώνονται στη Συρία, τα παιδιά των Κούρδων...

Αχτένιστη η ομορφιά και τρομοκρατημένη

απ' τις ερπύστριες των αρμάτων και τις βόμβες...

πάντα αυτά ήταν τα δώρα της ηγεμονίας του Άδικου!!!

Την προδοσία όλοι οι μεγάλοι μαζί την ορίζουν...

Αχτένιστα και φοβισμένα τα πήρε , πάνω ψηλά

πάντα έτσι θα φεύγουν αθώα τα παιδιά

πλερωμή ''ανόσια'' στων ηγετών τα οράματα...

Και μεις αραχτοί στον καναπέ με μια μικρή δόση ανίας

το φονικό να δούμε προσμένουμε στις οθόνες!!!

Άξιος ο μισθός τους!!!μας εκπαίδευσαν καλά τα ΜΜΕ

σχολεία αδιαφορίας, αφάνισαν πρώτα τα συναισθήματά μας

και στο κακό που ζυγώνει...εμείς τα μάτια κλείνουμε!!!

Πάντα ο φοβισμένος ήταν χαμένος από χέρι...

Το 74 ήταν τα παιδιά της Κύπρου ,χτες ήταν της Συρίας

σήμερα τα παιδιά των Κούρδων...με το αίμα των παιδιών

ψηλώνει πάντα το ΄΄κακό και τ' άδικο στον κόσμο''

Και μεις με την ελπίδα πως θα την γλιτώσουμε

πως δεν θα'ρθει ποτε η σειρά των δικών μας παιδιών

δεν ακούμε τους μαντατοφόρους του πολέμου

τυφλός ο Τειρεσίας κουράστηκε μαζί μας...

Πριν το χαμό θριαμβεύει ο Αντίνοος , μα ένα θυμάται!!!

Το 1922 στη Σμύρνη Σύριοι ήταν που με τα πλοία τους σε έσωζαν

όταν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι με τα κοντάκια των όπλων

σου χτυπαγαν τα χεριά για να πέσεις στη θάλασσα!!!

Έτσι να μη φανούμε φτηνοί κι ανιστορητοι...στοιχειώνει η μνήμη...

Περίσσεψε το κρίμα της απουσίας μας,χτες και σήμερα...

άδειασε το μυαλό μας η ''σιωπή των αμνών''!!!

Μόνο ο ήλιος την πικρία των παιδιών και των μανάδων θα νιώσει...

Θα κρυφτεί στο σκοτάδι και μαζί με τις μάνες τον Φαέθοντα!!!

Το δικό του παιδί θα θρηνήσει...

Μια στο πεζό και μια στην ποίηση... 10-10-2019

Ρεΐζης Περικλής

**Το κείμενο δεν είναι κατοχυρωμένο αλλά αφιερωμένο στων αγώνα των Κούρδων**

Στ' αδιάφορα... / Ρεΐζης Περικλής

Και αυτοί οι συνήθεις ύποπτοι
γραφιάδες της οκάς,παλεύουνε με λέξεις
κρεμασμένοι στο τέλος
στην άκρη κάποιου λάθους, θα βρεθούνε...
Εκεί θα ανακαλύπτουνε, τον εαυτό τους
τα ''μικρά τίποτα''ψηλώνανε και δίνανε αξία
συμβιβασμένοι όλοι, κι από μέσα τους το ξέρουν
τα όχι είναι που ορίζουν τη ζωή τους...
Κι μέρες τους, χωρίς σχέδια, στ'αδιάφορα κυλάνε
σαν τα γεμάτα του κρασιού ποτήρια, άχρηστα!!!
ποτέ δεν υψωθηκαν κι ούτε ευχή κατάφεραν να γίνουν
να πιούνε στην υγειά του κάθε λάθους!!!
Κρυφές αλήθειες των ανθρώπων...ποτέ δεν μάθαν
καμιά φορά , συμφέρει και να χάνεις...

Ρεΐζης Περικλής [Τόση βιασύνη]

Τόση βιασύνη
εικόνες όλες θολές
πώς δεν με είδες;
Δίπλα σου οι Ιθάκες
του νου σου, αιχμάλωτες...

Τάσος Ισαάκ -Σολωμός Σολωμού / Ρεΐζης Περικλής

Πάντα οι δειλοί τη σύνεση

σοφία θα ονομάζουν

θα βρούνε λέξεις, όμορφες

για να μας ξεγελάσουν

ΗΑμμόχωστος θα χάνεται

έρμη κι ορφανεμένη

κάποιου παραμυθιού κλωστή

στο χρόνο ξεχασμένη

Της λήθης πίνουμε νερό

κι όλο μιλάμε γι' άλλα

μα Σολωμό και Ισαάκ

εγώ πως να ξεχάσω

Τώρα μιλάμε για Ευρώ

τα δειλινά για μπάλα

η Αμμόχωστος εξόριστη

στων λογικών τη Φάρα...

Το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ λιγόστεψε

όνειρο που ξεφτίζει

λίγοι μείναν παράξενοι

η ματιά τους να δακρύζει

Της Αμμοχωστου γιασεμιά

άρωμα μην σκορπάτε

λείπουνε Τάσος-Σολωμός

ποιος να σας εμυρίσει;

Αυτοί μονάχα θα ζητούν

ιστό για να καπνίσουν

τσιγάρο ανάβουν σέρτικο

και Λεύτεροι χορεύουν...

Το ποιημα είναι αφιερωμένο στην μνήμη του...Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού

[Μαγκια να τσαλακώνεσαι] / Ρεΐζης Περικλής

Μαγκια να τσαλακώνεσαι

Όπου συχνάζουν οι τρελοί

εκεί να πας ,καρδιά μου

την ανθρωπιά, δεν τιμωρούν

χαρά δεν σου χρεώνουν

Πολέμα τους χειμώνες σου

που κουβαλάς στο βλέμμα

ξεσκέπασε το βολικό

που συντηρεί το ψέμα {που ψήλωνε το ψέμα}

Να δίνεις να μοιράζεσαι

μια Άνοιξη όσα (που) έχω

ότι στον κόσμο χάρισα

δικό μου ότι έχω.{αυτό δικό μου έχω}

Μαγκιά να τσαλακώνεσαι

και κάτω να μην πέφτεις {και κάτω λές δεν πέφτω}

να δίνεις στ' όνειρο ζωή {και ψιθυρίζω του καιρού}

να προχωράς, να αντέχεις. {στα δύσκολα αντέχω}

Του πατέρα η γιορτή / Ρεΐζης Περικλής

Πόση αγάπη να χωρέσει
σε μια λεξούλα τόση δα;
Μπαμπά για δες με σε περνάω
μ' άφηνες πάντα, να νικώ...

Σε κάθε σκοτεινιά του νου μου
φτερούγες ήλιου άνοιγες
κρυφό καμάρι στις χαρές μας
τα σκουπιδάκια … έβριζες

Κι αν τώρα δεν μπορείς να τρέξεις
τρέχει η αγάπη πιο μπροστά
τα δυο σου μάτια, να μας βλέπουν
πάντα με βλέμμα παιδικό...

Χρόνια πολλά, κράτα το γέλιο
δεν έχω λόγια, για να πω
η κάθε μέρα, είναι γιορτή σου
τώρα στην κόντρα χάνω εγώ!!!

Δεν είναι αδιάφορος Ιούνης
το χρώμα, του έδωσες εσύ
μια Κυριακή αφιερώσαν
για τη δική σου, τη γιορτή...

[Κάνε όνειρα] / Ρεΐζης Περικλής

Κάνε όνειρα
μια στάλα μνήμη κράτα
σαν απολογισμό...
Έξω απ' τα σίγουρα
ζωή , χαρές σου δίνει!!!

Φραγκοσυριανή Δευτέρα / Ρεΐζης Περικλής

Ίδιες οι μέρες των ανθρώπων
αν δεν ξημέρώνει μέσα τους..
Χωρίς μέρα η κάθε τους μέρα
και στην τιβι και τις πλατείες ένα το θέμα...
τα υπερτιμημένα τίποτα των εκλογών!!!
Μα απ' την επομένη των εκλογών
δεν θα' χουν νίκη να γιορτάσουν!!!
Αυτές που κάποιους δεν τους αφορούσαν...
Ίσως γιατί έκρυβαν πολλή θάλασσα μέσα τους
και η μόνη δυσάρεστη έκπληξη..μια απρόβλεπτη
Φραγκοσυριανή Δεύτερα πήρε τον Στέλιο της εξουσίας της
φαντασίας για να παίξει μαζί με τον Μαρκο
στου ουρανού τις πίστες...