ΜΕΘΥΣΤΕ ΜΕ Τ’ ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ 21 / Μικέλης Αντώνης

 

Μετά από την «Άλωση» για τετρακόσια χρόνια,

μια άνοιξη έρχεται λαμπρή και λιώσανε τα χιόνια,

που την ψυχή του Έλληνα βαριά είχαν πλακώσει,

και φθάνει τώρα η στιγμή για να τη λευτερώσει.

Και να, αντάρα και βοή από το καρυοφύλλι,

ο ήλιος λάμπει στα σπαθιά, ανάβει το φυτίλι.

Αντιλαλούνε τα βουνά, οι ρεματιές, λαγκάδια,

γίνονται άλλοι αετοί ή γρήγορα ζαρκάδια.

Κι εκεί στις ράχες των βουνών, οι δάφνες να φυτρώνουν,

και τα κλαδιά ολόδροσα συνέχεια μεγαλώνουν,

οι ρίζες τους ποτίζονται με δάκρυ και με αίμα,

να γίνουν των παλληκαριών της λευτεριάς το στέμμα.

Αγών’ αρχίζουν δύσκολο χωρίς να λογαριάσουν

των Τούρκων όλες τις ορδές, μα ούτε να δειλιάσουν,

χωρίς βοήθεια κανενός μόν’ στο Χριστό ελπίδα,

γυναίκες, άνδρες και παιδιά να σώσουν την πατρίδα.

Ανάβουν τα πυρπολικά κι αντιλαλούν οι λόγγοι,

χορός θανάτου Ζάλογγο, κλαυθμός στο Μεσολόγγι,

Κολοκοτρώνης στον Μοριά, Διάκος στην Αλαμάνα,

Βαλτέτσι και Τριπολιτσιά, παντού της νίκης πλάνα.

Νίκη πετά στα Δολιανά και στης Γραβιάς το Χάνι,

Ομέρ-Βρυώνης ξαφνικά το στράτευμά του χάνει.

Στη Σφακτηρία τελικά κρίνεται ο αγώνας,

και η Ελλάς ελεύθερη για πάντα στους αιώνας.

Με το σπαθί η λεβεντιά, το λάβαρο η ειρήνη,

αντάμ’ αντάμα προχωρούν να βρούνε τη γαλήνη.

Σαν τον αετό η λευτεριά, απλώνει τα φτερά της,

σκεπάζει τα κλεφτόπουλα, σα να ’τανε παιδιά της,

κι επάνω από τα μνήματα κατάλευκη φαντάζει,

και την ειρήνη π’ έρχεται από κοντά της κράζει.

«Αυτούς τους ήρωες θαρρώ δεν πρέπει να ξεχνούμε,

με δάφνες, στέφανα κι ανθούς, για πάντα να τιμούμε,

να μένει η φλόγα άσβεστη μέσα εις την καρδιά μας,

ΔΙΑΘΗΚΗ ΔΟΞΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ να είν’ για τα παιδιά μας».

Η λεβεντιά της κλεφτουριάς, ορόσημο για πάντα,

μεθάει τους φαντάρους μας στο έπος του σαράντα,

κι εκεί στα άγρια βουνά, στου Ρούπελ τα φυλάκια,

να πολεμούνε δυό στρατιές τα λίγα φανταράκια.

Το είπε και ο Παλαμάς σε νιάτα αντρειωμένα,

«μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του είκοσι-ένα».

Κι όλοι μαζί σαν μια ψυχή με τ’ αετίσιο βλέμμα,

μας δίδαξαν, «η ΛΕΥΤΕΡΙΑ πάντα διψά για ΑΙΜΑ»

ΣΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ / Μικέλης Αντώνης

Τον πόνο ρίχνεις βρε ζωή στου ναυτικού τη ράχη,

σαν φεύγει από το πέλαγος και φθάνει στο λιμάνι,

σε άλλο μαύρο πέλαγος αρχίζει άλλη μάχη,

στο πέλαγος το σκοτεινό και του καπνού ντουμάνι.

Στο πέλαγος τούτο της βρωμιάς και της ακολασίας,

θυμάται που ναυάγησε και όρκο είχε κάνει,

ζητώντας την απόλαυση σε ώρα απελπισίας,

τώρα ζητά τη λύτρωση τον πόνο του να γιάνει.

Και να ξεχάσει προσπαθεί ο νους του όσα βγάζει,

της ναυτικής του της ζωής στα διάφορα πελάγη,

στο πέλαγος τ’ ωκεανού π’ ο θάνατος ουρλιάζει,

στο πέλαγος του λιμανιού της ηδονής αρπάγη.

Το αλκοόλ για συντροφιά την νικοτίνη αρπάζει,

πόνος βαρύς της μοναξιάς παντού τον αγκαλιάζει,

σαν τα ποτήρια γρήγορα αδειάζουν και γεμίζουν,

τα χνώτα, η ανασαιμιά, μαύρο καπνό μυρίζουν.

Και προσπαθεί με το ποτό τον πόνο του να πνίξει,

για να γλυκάνει την καρδιά σ’ αυτήν εδώ την άκρη,

στο πέλαγος της λησμονιάς τις πίκρες του να ρίξει,

αρμύρα έχει η θάλασσα αρμύρα και το δάκρυ.

Να νιώσει λίγη ζεστασιά να νιώσει αναγάλλια,

να φθάσει σε χαράς κορφές έστω για λίγο μόνο,

και η ματιά του να σταθεί σε ρόδιν’ ακρογιάλια,

ΧΑΡΕΣ που ξεπληρώνονται μονάχα με τον ΠΟΝΟ.

-------------

Απονομή Γ΄ ΒΡΑΒΕΙΟΥ από τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ

ΟΜΙΛΟ ΚΥΠΡΙΩΝ στον Παγκόσμιο Λογοτ. Διαγωνισμό 2018

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ / Μικέλης Αντώνης

Σαν σβήνει στον ορίζοντα ο τελευταίος φάρος,

και το φεγγάρι καρτερώ για να μου δώσει θάρρος,

απελπισίας συννεφιές, της μαύρης νύχτας γέννα,

και με τον νου μου θέλησα, να ’ρθώ κοντά σε ’σένα.

Μα τα φτερά τα τσάκισαν τ’ ωκεανού τα σκότη,

από κοντά σου μ’ έδιωξαν μας έσβησαν τη νιότη,

συννέφι μαύρο σκέπασε τα άστρα της καρδιάς μας,

λίγες φορές εχάρηκα, σαν άλλους, τα παιδιά μας.

Και κάθε νύχτα προσπαθώ σαν σκιά όπου γυρίζω,

στη γέφυρα, στην κουπαστή, το χάος ατενίζω,

κοιτώ τα μαύρα σύννεφα, μην τύχει κάνα-βράδυ,

και τη μορφή σου ίσως ’δω, κρυμμένη στο σκοτάδι.

Κι αναπολώ φανταστικά το χάδι του παιδιού μου,

της μάνας το χαμόγελο, τη ζέστα του σπιτιού μου,

αυτά που πάντα ολημερίς τα γεύονται οι άλλοι,

τις ομορφάδες της ζωής και μια θερμή αγκάλη.

Τον χρόνο με τις θύμησες θέλω για να σκοτώσω,

και το φιλί στα χείλη σου αναπολώ να δώσω,

πνιγμένο στ’ αρμυρό του γυρισμού το δάκρυ,

αρμύρα που του έριξαν της θάλασσας τα μάκρη.

-----------------

Απονομή ΕΠΑΙΝΟΥ από την ΠΑΝΕΛΛ. ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης το 2016.

Μικέλης Αντώνης (βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε το 1939 στο Ξηροχώρι Ηλείας. Τελείωσε το γυμνάσιο Ζαχάρως το 1957 και τη Σχολή Εμπορικού Ναυτικού ΥΔΡΑΣ το 1960.   Στον Λογοτεχνικό κύκλο εισήλθε δειλά-δειλά το 2014, λαμβάνοντας μέρος σε διάφορους Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς και γίνεται μέλος της ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ και ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΏΝ. Ποιήματά του έχουν βραβευτεί.  

Ποιητικές Συλλογές:

«360 ΘΑΛΑΣΣΙΝΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ» 

ΛΕΡΩΜΑΤΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (Μικέλης Αντώνης)

Στα χρόνια που ταξίδευα στην άπλα της θαλάσσης,
κατράμι, αρμύρα και μπογιές το σώμα μου γεμίσαν,
λιμάνια, νύχτες ’ξωτικές και οι χαρές της πλάσης,
τον έρμο κήπο της καρδιάς με πάθος πλημμυρίσαν.

Και πότιζαν, σαν φύτρωσε των πεθυμιών το δέντρο,
που μες στα φυλλοκάρδια μου απλώνει τα κλωνάρια,
χώνει τις ρίζες του βαθιά εις της καρδιάς το κέντρο,
σαν ψάχνω για τη συντροφιά, στα κόκκινα φανάρια.

Ματών’ η ρίζα την καρδιά φωτιά πετούν τα φύλλα,
και οι καρποί λερωματιές με τίποτα δεν βγαίνουν,
για να τους κόψω προσπαθώ, με πιάνει ανατριχίλα,
και σαν κοπούν σαπίζουνε μα τα σημάδια μένουν.

Στο σώμα τις λερωματιές τις έβγαλα με νέφτι,
μα της καρδιάς δεν βγαίνουνε βαθιά έχουν ριζώσει,
ένα αστέρι ξέκοψε στον ουρανό και πέφτει,
και καρτερώ της λύτρωσης αυγή να ξημερώσει.