Αντιχρονισμός: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Γλυφού/ έτος 2017

Γριές

Κάθε που καμπανίζει
στέκουν σαν λαμπάδες μισοτελειωμένες στα ακρόσπιτα.
Σταυροκοπιούνται και λιβανίζουν το κορμί.
Κι όταν περνά το φέρετρο
κι ο πάτος του ξύνει τις πλάκες με κούραση
μουρμουρίζουν

να μπει βαθιά στο χώμα
καμιά ματιά με χρώμα
στα μέσα σου
καταραμένη γη

Κι ακούς
κλάματα
κλάματα
κλάματα
κι οι γαστρικές σανίδες τους αιμορραγούν.

Όρθιες
σε παραλλήλους
τεντώνουν τις ζάρες τους.

Κι αν ψέλνουν
κι αν φαλτσάρουν
η λύπη τους
μπορεί κι η ατεχνία.

Στοές

Στα μαγειρεία σε γνώρισα
πατέρα
κάτι μεσημέρια
με κρασί και ψιλό.

Τότε μόνο πρόσεξα
την προσμονή στον νέο σου
για κάτι τις μεγάλο.

Σου έγνεψα
σε κέρασα
σε ψήλωσα δυο πόντους.

Κι από τότε αλάφρυναν οι μέρες μου
και βάρυναν οι νύχτες.

Μέλισσες

Με γράμματα ξεκίνησα
με γράμματα τελειώνω.

Μιλάω
και ψιθυρίζεις μέσα μου.

Θυρωρείο

Τρύπωσε υγρασία στις μετωπικές ρυτίδες
στη χλόη των βλεφάρων εξατμίστηκε
κι εσύ να επιμένεις
να μπερδεύεις
τα σπίτια με ανθρώπους,
τούς ανθρώπους με ψυχές.

 
Διάσελο

Οι τόποι που ξενυχτάνε τους νεκρούς
λιώνουν σαν ψυχοκέρια.

Κι οι πρόγονοι
μάτια θαμπά
στηρίζουν ακροπόλεις.

Ενορία
καφενές
κι από παντού η θάλασσα.

Κάθε εποχή.
Κάθε μέρα.
Κάθε ώρα.
Στο μέτρημα λιγότεροι.

Δημήτρης Γλυφός/ Μικρή αναφορά

Ο Δημήτρης Γλυφός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στην Αθήνα.

Ποιητικές Συλλογές:

Λίγο πάγο ακόμα / Εκδόσεις Ιωλκός (2010)
"Παρεστιγμένος" (2015, εκδόσεις Πανοπτικόν) 
Αντιχρονισμός / Εκδόσεις Σμίλη / 2017
Απόηχος / Εκδόσεις Σμίλη/ 2018


περισσότερα για τον Ποιητή: http://dimitrisglyfos.blogspot.com.cy/

Απόηχος: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Γλυφού από τις εκδόσεις Σμίλη / 2018

Δεν έχει λάθος πλευρά
Δεν αναστέναξε χωρίς τόπο
-η πόλη-
Δεν συγχωρέθηκε
π ο τ έ
Από τη μητρική γη
Δεν νύχτωσε
Σε μια και μόνο γωνιά της

Λίγο πάγο ακόμα / Γλυφός Δημήτρης

http://issuu.com/iolkos/docs/glyfos_ligo_pago_iolkos

Στοές / Δημήτρης Γλυφός

Στα μαγειρεία σε γνώρισα
πατέρα
κάτι μεσημέρια
με κρασί και ψιλό.

Τότε μόνο πρόσεξα
την προσμονή στον νέο σου
για κάτι τις μεγάλο.

Σου έγνεψα
σε κέρασα
σε ψήλωσα δυο πόντους.

Κι από τότε αλάφρυναν οι μέρες μου
και βάρυναν οι νύχτες.

Μικρόκοσμοι / Γλυφός Δημήτρης

Λιπαρό μου δέρμα, που σέρνεις κοκάλινες φτέρες σε κάθε γωνιά, ανταποκρίσου σήμερα στον ήχο αυτής της πόλης.
Δείξε στα διακριτά σημεία των ανθρώπων, πώς πρέπει να αποδέχεσαι και πώς να εξοστρακίζεις.
Κι οι δρόμοι σου παράλληλοι με τη λογοκρισία του πλήθους.
Με σιδεριές μέσα σου -σκυρόδεμα- ενσωματώνεσαι στη μέρα.
Σε τζαμαρίες κυκλικές φαντάζεις φέρετρο. Βολεύεις επιφάνειες κι εκεί εκρίνεις μύρο.
Στερείσαι συντήρηση.
Σου λείπει φως.
Δοξολογείς την όξυνση του τεχνητού με σοκολάτα υγείας. Σε ράβδους. Σκήπτρα ετερόκλιτα μ’ αυτά της εξουσίας.
Κουράστηκες. Δίπλωσες. Πλαγιάζεις τη σκεπή σου.
Σαλιώνεις δύο δάχτυλα (αντίχειρα και δείκτη). Τεντώνεις το χέρι, ενώνονται και σβήνεις τον ήλιο.
Ένα αργό τσιτσίρισμα αποδίδει τιμές κι ο καπνός ανάληψη.
Μαζεύεις το χέρι, μαύρισαν τα δάχτυλα και ψάχνεις άσυλο στη σκοτεινή πλευρά σου.