Αποθεραπεία / Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Ένας – ένας οι συγγενείς, κρατώντας στα χέρια τους άνθη μιας χρήσεως,

έμπαιναν στην μεγάλη κόκκινη κάμαρα ανυπόδητοι,

περπατώντας διστακτικά και με μεγάλη προσοχή,

καθώς αμέτρητα μικρά κομματάκια – θραύσματα απ’το τελευταίο του δηλητηριώδες όνειρο

ήταν σκορπισμένα ολόγυρα, παντού.

Αμίλητοι, πήραν τις θέσεις τους, γύρω απ’ το κρεβάτι...

― «Τώρα μπορούμε να του βγάλουμε τους επιδέσμους απ’ τα μάτια»

είπε ο γιατρός και γυρίζοντας ταυτόχρονα τον ηλεκτρικό διακόπτη στον τοίχο, γέμισε το δωμάτιο

με φως ιλαρόν και μυριάδες νουθεσίες,

διδαχές και παραινέσεις....

αναπτυγμένες με φροντίδα στα αρχαία θερμοκήπια της ζωής...

Oδοιπόρος / Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Ξάπλωσε να ξαποστάσει δίπλα στο ποτάμι, κι αποκοιμήθηκε....

Όταν ξύπνησε, διαπίστωσε έκπληκτος,

ότι η ζωή του είχε περάσει στην απέναντη όχθη...

Στο παλιό κοιμητήρι / Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Στο παλιό κοιμητήρι, πίσω απ’ τον λόφο,

τρέχουν πάνω σε σιωπηλό άρμα, οι ζωές που πέρασαν....

Ο ήλιος σφαδάζει στο λυκόφως κι η φλόγα των καντηλιών, φωτίζει βουβά μονοπάτια...

Οι τάφοι έχουν μεθύσει απ’ το σκοτάδι!

Στο παλιό κοιμητήρι,

το μαύρο καράβι ξεφόρτωσε πάλι σήμερα, μέρος απ’ το πολύτιμο φορτίο του

κι οι ναύτες του, μεταμορφώθηκαν σε ρολόγια για να μετρούν τις ώρες οι νεκροί.

Ο Λάζαρος στέκει στο κατώφλι του μνήματος ...

...το θαύμα – παγωμένη αχτίδα – πέφτει στο πρόσωπό του....

... η σκιά του, ταλαντεύεται διστακτικά...

....γύρω του χορεύουν φαιδρές ψυχές και τον προσμένουν να κάνει το μεγάλο βήμα –προς τα εμπρός.

Η άγονη γραμμή / Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Κρεμάσαμε τα αθλητικά μας παπούτσια, πάνω στο καρφί της πόρτας

και πετάξαμε τις ιδρωμένες φανέλες μας , στον σωρό με τα άπλυτα.

Δεν θα ξανατρέξουμε πια, σε φορτωμένα με αλαλάζοντα πλήθη, στάδια

με την καρδιά μας μεθυσμένη να πάλλεται απ’ την αδηφάγο προσμονή του θριάμβου...

..τέλος στις φιλοδοξίες και τους μεγάλους στόχους

... τέλος στο χιμαιρικό κυνήγι της δόξας...

........ μας αρκεί το χαμόγελο των απλών, ασήμαντων ανθρώπων

που με λαχτάρα, μας καρτερούν στα μικρά, ξεχασμένα λιμάνια...

Είμαστε

το παλιό σκουριασμένο βαπόρι

της άγονης γραμμής.

Άτιτλο / Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Γρήγορα! Τώρα αμέσως!

Κόψτε ένα κομμάτι απ’ την υπόλοιπη ζωή μου!

.... το ποίημα χρειάζεται επειγόντως πλαστική!