Βαρυχειμωνιά

Άνθισε η μυγδαλιά, ή χιονιού νιφάδες
τής στόλισαν τη νύχτα τα κλαδιά;
Μου έσβησε το αγριοβόρι τη φωτιά
και μπαίνει κρύο από τις χαραμάδες.

Ζοφερές νύχτες, μέρες αποφράδες
στου χωριού την απόκοσμη ερημιά,
σε άξενα, κακοτράχαλα βουνά,
όπου αργούν οι ανοιξιάτικες λιακάδες.

Λίγοι καπνοί στις γύρω καμινάδες,
κάποιο φως, που προδίδει ζεστασιά.
Πιο ανάλγητη απ' τη βαρυχειμωνιά
δυο τρυφερές δεν μου 'γραψες αράδες.

Η Μαύρη Κάλτσα

Μοιάζουν μ’ αυτά που κάνει

η μεστή σάρκα όταν τρίβεται

σε εφαρμοστό μετάξινο φουστάνι.

Καθώς μιλάτε, η μαυροφόρα ανέμελα σταυρώνει

τις γάμπες κι άθελά της φανερώνει

για λίγο, ό,τι βαθιά συνήθως κρύβεται,

χωρίς να προκαλεί, μα ούτε να θλίβεται,

με μια νωχέλεια που αφοπλίζει.

Η αναλαμπή της σάρκας της στα μαύρα, όμως, τονίζει

πως αύριο θα πενθείς για ό,τι δεν γίνεται.

Η αλφαβήτα του έρωτα

Αποστηθίσαμε προσεκτικά
την αλφαβήτα του έρωτα,
ένα προς ένα γράμμα ψηλαφώντας,
σαν τα σουσούμια σε τυφλόμυγας κυνήγι.

Λέξη για τ' αφανέρωτα
αισθήματά μας δεν αρθρώσαμε καμιά,
πάντα απ' τον άλλο εκείνη προσδοκώντας
που με άλφα αρχίζει και σε ωμέγα λήγει.

Αντάμωση

Η οριζόντια της θάλασσας γραμμή
και η ερημιά της
τέμνονται από την κάθετη, λεπτή
κορμοστασιά της,

καθώς σιμώνει ανάλαφρα και αργά
πάνω στην άμμο,
μαύρα στο φως τα ανάστατα μαλλιά
και η σκιά της χάμω.

Ώσπου να σμίξουν και να φιληθούν
πάντα φοβούνται,
σε αβύσσου χείλος σαν να ακροβατούν
όσοι αγαπιούνται.

Ανώφελη μεταμέλεια

Στη μοναξιά μου, σιωπηλή σαν έρημη εκκλησία,
της θύμησής σου το άσβηστο πάντα θα καίει καντήλι
κι αν την καρδιά σου μάτωσα με μια απερισκεψία,
ποτέ μου δεν ανέμισα του χωρισμού μαντήλι.

Της νεανικής μου αστοχασιάς, μια ολόκληρη ζωή,
εσύ κι αν με συγχώρεσες, το σφάλμα εγώ πληρώνω,
μα χρόνια πέρασαν πολλά και πια δεν ωφελεί
άσκοπα ν' απελπίζομαι κι αργά να μετανιώνω.

Αγάπη, τρυφερότητα, στοργή και καλοσύνη,
αυτά που ως τα γεράματα μάζευα ψίχα ψίχα
σαν τον φτωχό που προσδοκά ψωμί από ελεημοσύνη,
μου τα είχες δώσει από καρδιάς, μα εγώ καρδιά δεν είχα.