Επιθυμία να είσαι Ινδιάνος

Να ήσουν Ινδιάνος, πανέτοιμος, καβάλα στο άλογο που καλπάζει, λοξά στον άνεμο, να πάλλεσαι πάνω από το παλλόμενο έδαφος, ώσπου να αφήσεις τα γκέμια, γιατί δεν θα υπήρχαν γκέμια, να πετάξεις τα χάμουρα, γιατί δεν θα υπήρχαν χάμουρα και μόλις που θα έβλεπες το έδαφος μπροστά σου, θερισμένο λιβάδι, ήδη δίχως λαιμό και κεφαλή αλόγου.

Τα δέντρα

Γιατί είμαστε σαν κορμοί δέντρων στο χιόνι. Δίνουν την εντύπωση πως απλώς επικάθονται, και πως θα μπορούσες να τους κάνεις να κυλήσουν πέρα με την παραμικρή ώθηση. Όχι, δεν μπορείς, γιατί είναι γερά ριζωμένοι στο έδαφος. Όμως κοίτα, ακόμα κι αυτό δεν είναι παρά μια εντύπωση.

" Η πληγή και η λέξη"

Και πάλι, και πάλι στη μακρινή εξορία, 
στη μακρινή ιστορία.
Σε βουνά, σ' έρημο, σε χώρα απέραντη
αξίζει να περιπλανηθώ.




Φραντς Κάφκα μεταφ. Νίκος Βουτυρόπουλος

Αύγουστος ώς τέλη του 1920

Ορθια τ' απομεινάρια,
τα λυμένα απ' τη χαρά μέλη,
τα χαλαρά γόνατα,
στο φεγγαρόφωτο κάτω απ' το μπαλκόνι.
Στο βάθος φύλλα λιγοστά,
σκουρόχρωμα σα μαλλιά.
Λαχτάρα μου ήταν τ' αρχαία χρόνια
λαχτάρα μου ήταν το παρόν
λαχτάρα μου ήταν το μέλλον
και μ' όλα αυτά πεθαίνω σ' ένα μικρό φυλάκειο
 στην άκρη του δρόμου
σ' ένα παντοτινά όρθιο φέρετρο
σ' ένα δημόσιο κτήμα
τη ζωή μου ξόδεψα προσπαθώντας
να συγκρατηθώ να μην το κομματιάσω.
Τη ζωή μου ξόδεψα πολεμώντας τον πόθο μου
να την τελειώσω.

Άνοιξε πύλη

Άνοιξε πύλη άνθρωπε βγες

έξω

Τον αέρα ανάσανε και τη σιωπή

Ποίημα από τη συλλογή Η πληγή και η λέξη,

Αφορισμοί

• Πέρα από κάποιο σημείο δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. Σε αυτό το σημείο πρέπει να φθάσουμε.
• Ενα από τα σημαντικότερα μέσα αποπλάνησης που το κακό χρησιμοποιεί, είναι να σε προκαλέσει να αγωνιστείς. Είναι όπως ο αγώνας με τις γυναίκες, που καταλήγει στο κρεβάτι.
• Είναι ευτυχία να κατανοείς ότι το έδαφος που πάνω του στέκεσαι δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από τα δυο σου πατήματα.
• Το καλό είναι κατά κάποιον τρόπο απελπιστικό.
• Δεν μπορεί κανένας να πληρώσει το κακό σε δόσεις, αν και το προσπαθεί διαρκώς.
• Να πιστεύσεις στην πρόοδο δεν σημαίνει ότι πιστεύεις πως έχει γίνει ήδη πρόοδος. Αυτό δεν θα ήταν πίστη.
• Στον αγώνα ανάμεσα σε σένα και τον κόσμο, να συντρέχεις τον κόσμο.
• Η τέχνη μας είναι στραβωμένη από την αλήθεια. Το φως που υποχωρεί πάνω σ' ένα δύσμορφο πρόσωπο, αυτό είναι αληθινό, τίποτε άλλο.H συναναστροφή με τους ανθρώπους παρασύρει προς την αυτοπαρατήρηση.

Αποσπάσματα από την έκδοση της σειράς "Στοχασμοί", Φραντς Κάφκα: αφορισμοί,

εισ.-μτφρ.: Σπύρος Δοντάς, εκδόσεις Στιγμή 2012

Οι περαστικοί

Όταν κάνουμε περίπατο τη νύχτα σε κάποιο σοκάκι και ένας άνδρας τρέχει καταπάνω μας, τον βλέπουμε ήδη από μακριά -γιατί ο δρόμος μπροστά μας είναι ανηφορικός και έχει πανσέληνο-, δεν θα τον αρπάξουμε, ακόμα κι αν είναι αδύναμος και ρακένδυτος, ακόμα κι αν τρέχει κάποιος άλλος στο κατόπι του και φωνάζει, αλλά θα τον αφήσουμε να συνεχίσει το τρεχαλητό του.

Γιατί είναι νύχτα, τι φταίμε εμείς που το δρομάκι, λουσμένο το φεγγάρι, ανηφορίζει μπροστά μας και, επιπλέον, ίσως να είναι για αυτούς τους δυο το κυνηγητό διασκέδαση, ίσως καταδιώκουν και οι δύο έναν τρίτο, ίσως άδικα καταδιώκεται ο πρώτος, ίσως θέλει ο δεύτερος να τον σκοτώσει κι εμείς θα γινόμασταν συνένοχοι στο φόνο, ίσως δεν γνωρίζονται καν οι δυο τους και ο καθένας βιάζεται μονάχα να φτάσει στο κρεβάτι του, ίσως να είναι υπνοβάτες, ίσως ο πρώτος να οπλοφορεί.
Και, επιτέλους, δεν επιτρέπεται να είμαστε κουρασμένοι, μήπως δεν ήπιαμε τόσο κρασί; Αισθανόμαστε ανακούφιση όταν δεν βλέπουμε πια ούτε τον δεύτερο.

Μικρός Μύθος

"Αχ" είπε το ποντίκι , ''ο κόσμος στενεύει κάθε μέρα. Στην αρχή ήταν τόσο πλατύς που φοβόμουν, συνέχισα να τρέχω, και χάρηκα όταν είδα τελικά στο βάθος δεξιά και αριστερά τοίχους, αλλά οι μακρινοί αυτοί τοίχοι συγκλίνουν με τόση ταχύτητα που έφτασα ήδη στο τελευταίο δωμάτιο και εκεί στη γωνία στέκει η παγίδα και τρέχω καταπάνω της''.
"Δεν έχεις παρά να αλλάξεις κατεύθυνση'' είπε η γάτα και το έφαγε.

Ψυχρή και σκληρή

Ψυχρή είναι σήμερα η μέρα και σκληρή.
Παγωμένα τα σύννεφα.
Οι άνεμοι σέρνουν το κρύο.
Παγωμένοι κι οι άνθρωποι.
Τα βήματα ηχούν σαν μέταλλο
πάνω σε χάλκινες πλάκες,
και τα μάτια ατενίζουν
λίμνες λευκές.
Στην παλιά πόλη είναι στημένα
χριστουγεννιάτικα σπιτάκια με φώτα
και πολύχρωμα παράθυρα που κοιτούν
στη μικρή χιονισμένη πλατεία.
Ένας άντρας βαδίζει σιωπηλά
στη φεγγαρόφωτη πλατεία μες το χιόνι,
και τη μεγάλη του σκιά φυσά
ο άνεμος πάνω στα σπιτάκια.
Άνθρωποι, που σκοτεινές γέφυρες διαβαίνουν,
βιαστικά στη Λειτουργία πηγαίνουν
με θαμπά φωτάκια στο χέρι.
Στο γκρίζο ουρανό σύννεφα περνούν
πάνω από εκκλησίες
με μισοσκότεινα καμπαναριά.
Κάποιος, που σε τοίχο ακουμπά,
το νερό της νύχτας κοιτά,
με τα χέρια σε πέτρες αρχαίες.

μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος