Περιέλουσε ο ήλιος τη γη με φως και χρώματα,
αγνάντεψε τα πυκνά των ανθρώπων πηγαινέλα
και κουρασμένος και ασυντρόφευτος ταξιδιώτης
έγειρε και βασίλεψε στο εσπέριο καταφύγιό του,
μοναχικός στις δόξες του και τα λιβανωτά του,
στο σήμερα πειρατής και στο αύριο κουρσάρος.
Ασήμωνε το φεγγάρι της νύχτας την αγκαλιά ,
δρασκέλιζε σε δρόμους πλατιούς και καλντερίμια,
περιόδευε σε γειτονιές και σε παράθυρα ανοιχτά
και στων αστεριών το φεγγοβόλο σύχνασμα,
στο γλυκό το κρυφομιλητό και στον ανοιχτό χορό,
στεφάνωνε της γης νεράιδες με αγγέλους τ’ ουρανού.
Πορφύρωμα η ανατολή σε ορίζοντες κι αγνάντια,
της αγρύπνιας μούσα και του ουρανού γητεύτρα,
απλώνει τη ματιά της στο μακρύ το πλάτεμα της γης,
αγκαλιάζει κάμπους, ραχούλες και βουνοκορφές
και στα πλατύσκαλα των σπιτιών στέκει και σμιλεύει
χαρούμενο ξημέρωμα με προσμονές και ελπίδες.
Κόρη πορφυρογέννητη στο λιόγερμα και τη δύση,
ουράνια νύμφη της νυχτιάς και της φεγγαροσύνης,
θεά της χρυσής αυγής και της ημέρας δεσποσύνη,
οπτασία των ονείρων μου και της κρυφής ελπίδας,
φτερούγισε πουλί στην αυλή μου πριν ξημερώσει,
γλυκοκελάηδημα ορθρινό να σ’ ακούσω και να χαρώ.
Των κρυφών πόθων μου ολοζώντανη οπτασία,
βαθύς αναστεναγμός και ξέχωροι της καρδιάς παλμοί,
στης προσδοκίας το αγλάισμα και την αγαλλίαση,
ο ερχομός σου λύτρωση ψυχής και ολοκλήρωση ζωής,
εικόνες άγιες τα μάτια σου κι η λαμπερή θωριά σου,
πρόκληση φαντασίας στης ευτυχίας την απαντοχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου