Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Το σπίτι

Ματαγός Πάρις 
Θυμάμαι ένα σπίτι γεμάτο ζωή
μα χωρίς καθόλου να έχει αγάπη.
Διώχθηκε κάθε ελπίδα από 'κεί,
και χάθηκε στα παχιά του χρόνου τα λάθη.

Στους κίτρινους τοίχους του εικόνες.
Χρώματα που εμένα τώρα ματώνουν.
Όνειρα άγονα λιώσαν στις σκόνες,
τοίχοι που τις ανάσες μου πλακώνουν.
Ας βουλίσει, τι νόημα ποια να υπάρχει;
Η ζωή του όλη φθίνοντας πηγαίνει.
Ποτέ ξανά λάμψη δε θα 'χει.
Αγνή αυτή, μα και καταραμένη.
Μας ρήμαξε ο λόγος που τ' αφήσαμε.
Εμείς που κάποτε ήμασταν η ακμή του.
Για δαύτο δε σκεφτήκαμε ούτ' ελπίσαμε•
ο σπόρος εμείς για την καταστροφή του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.