Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Η αιωνιότητα


Όλγα Βότση


Άφηνε πάντα τα δάχτυλά σου ανοιχτά
να μπαίνει η αιωνιότητα σα γύρη φωτός.
Πάνω στ' αλύγιστα χέρια σου, σα σε βράχια σκληρά,
άφηνε να τσιμπάνε τα χρυσά πουλιά της,
που θέλουνε στ' άγνωστο κορμί σου να περπατήσουν.

Ύψωσε τα βαριά σου τα βλέφαρα
στις άλλες ζώνες εκείνες τις άγιες. το δάκρυ χόρτασες,
τον πόνον όλο τον διάτρεξες.

Σήκω να ερευνήσεις τους άγνωστους τούτους τόπους,
όπου βέλη πια δεν υπάρχουνε, ούτε πληγές.
σπεύσε στις κρυστάλλινες βρύσες να συναντήσεις,
τα πελώρια δάση του ελέους τα μυστικά,
κι ας είναι μέσα από της ψυχής σου τιναγμένα το θόλο,
κι ας είναι από τον απελπισμό της κραυγής σου.
γιατί πολύ το πόθησες
μες στ' άχραντα φορέματα να τυλιχτείς,
γιατί πολύ το θέλησες
τη μουσική μόνο του φωτός στ' αυτιά σου ν' ακούσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.