Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Μισό άγουρο δαμάσκηνο

Ναι. Σαγαπώ. Πάντα σ’ ονειρευόμουν.
Κυλούσε στις φλέβες μας το ίδιο άλικο αίμα. Των τσιγγάνων.
Μαύρα άλογα μεσ’ στην πυκνή ομίχλη.
Έκοψες μισό άγουρο δαμάσκηνο. Και μου το πρόσφερες.
Εγώ έγλειψα τις ρίζες των μαλλιών σου. Στα ριζά του βουνού που καθόμασταν.
Βρέχαμε στο ποτάμι τις πατούσες μας.
Το ποτάμι που κύλαγε βραχνά.
Κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει.

Πες μου κι’ εσύ.
Πως μ’ αγαπάς.
Πως με χρειάζεσαι.
Πως όταν με πάρει η γη δε θα κλάψεις.
Θα χορεύεις άγρια.
Μ’ ένα τριαντάφυλλο κόκκινο.
Στ’ αριστερό αυτί.


Βαζιργιαντζίκη Άρτεμις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.