Overture

Σαν πούσι που θολώνει
το τοπίο
των τρελλών βουλεβάρτων της μνήμης μου
σαν την μνήμη μου
               … νύχια στο σταχτοδοχείο…
και όπως του Μέντελσον μια εικόνα πρωινού
που δεν χώρεσε στη μνήμη μου
έτσι τα πόδια κόβονται καθώς σας πλησιάζω
υιέ και θυγατέρα μου.
                                    Και έτσι     με τις μέρες
μετρημένες πάνω σε μια πληγωμένη συλλογιστική
να μη θυμάμαι             μόνο μερικά αντικείμενα
δυο – τρία γραπτά.
Σαν σκυλί που ρίχνει άγριες ματιές    και
φεύγει.       Έτσι σας πλησιάζω.
Γιατί       μια άλλη πολιτεία είναι αυτή
τα δέντρα δεν ψηλώνουν
και πρέπει να σκύψει κανείς για να περάσει
με βαθειές εισπνοές και συνταγές
αόρατων, φανταστικών γιατρών
υποχρεωτικών μεσημβρινών περιπάτων
ναι, μια άλλη πολιτεία πρέπει να είναι
αυτή, οι δεσμοί, οι θεσμοί,
τα κορμιά και οι ψυχές που τους κουβαλούν
   ο ύπνος δεν είναι ύπνος
οι στιγμές δεν είναι αληθινές του χρόνου στιγμές
Ας γνώριζα τουλάχιστον μία
διαδρομή, έναν δρόμο έστω
ένα μονοπάτι που ναν’ το ξέραν
τα φύλλα της άλλης ιστορίας
που γράφεται με τα ποδοπατήματα
των άγριων οδοιπόρων
που αφέθηκαν να σκαρφαλώνουν
εκεί που κρύβομαι για να θρηνήσω.