Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ ΠΟΥΘΕΝΑ


Δεν ανήκω πουθενά.
Δεν με χωρά ο τόπος,
όπου σταθώ κι όπου βρεθώ περισσεύω.
Δεν έχω λιμάνι,
μα εφήμερα στέκια
που μεθώ με αναθυμιάσεις απ’ την κόλαση.
Τόσα κτίρια, τόσοι τοίχοι
κι εγώ πλανιέμαι κάπου στο σύμπαν άστεγη.
Ο κόσμος αυτός μου είναι άγνωστος,
τόσο όσο και η υφή που έχει το φεγγάρι.
Το κλειδί για την ελευθερία είναι δυο χέρια.
Δυό μόνο, να σηκώνουν τις αλυσίδες που σέρνω.
Έχω αυτό το βάρος στο στήθος μου επάνω,
φοβάμαι πως θα με καταπιεί.
Θα φύγω μια μέρα.
Μα θα ‘ναι αργά
και δεν θα προλάβω να ζήσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.