Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Το σμάλτο των δακρύων



Εκεί στα Αετώματα , που τα κορμιά ευωδιάζουν
και των Κενταύρων τα αίματα , στοιχειώνουν τις βραδιές
θαρρείς θρηνούν τα μάρμαρα , ποτέ δεν ησυχάζουν
του Παρθενώνα δάκρυα , ραγίζουν τις ψυχές

γλυπτά που σας μαγάρισαν , αντί προσκύνημά τους ,
κληρονομιά σε ρήμαξαν , οι άδειοι ενοχής ,
αγάλματα τεμάχισαν , τα βάφτισαν δικά τους
κι αντί για σμάλτο βάλαμε , τον γύψο της ντροπής

Προπύλαια με ανάστημα , ναοί με δέους γνώση
και Ερεχθείου κόσμημα , που θέλγει διαρκώς ,
Ακρόπολη δεν βρίσκεται , ο ήλιος κι αν παγώσει ,
των γονιδίων καύχημα και των αιώνων φως

κόρες μοναδικές κι αθάνατες , στηρίγματα του κάλλους ,
τρέμει  η φωνή κι η ανάσα μου , να μη σας αδικήσω ,
λόγια δεν βρίσκω και ρωτώ , καθηγητές δασκάλους ,
θέλω πολύ να παινευτώ , για σας όταν μιλήσω

τιμή στις Καρυάτιδες , που λάμπουν στους αιώνες ,
ποια μάτια κατορθώσανε , να μείνουν απαθή ,
ποια χείλη δεν παρέλυσαν , σε τέτοιους κολοφώνες ,
που ακόμη παραμένουνε , σε μία ξένη γη

μαρμάρων επανένωση , ζητάει δικαιοσύνη ,
ξεκίνησαν τα τύμπανα , σηκώνονται γροθιές ,
δεν είναι χάρη λύπησης , ούτε ελεημοσύνη ,
δικαίωμα στις ρίζες μας , στο αύριο στο χθες

στον τόπο που γεννήθηκαν , στον τόπο να γυρίσουν ,
Ελγίνειο αμάρτημα , η ώρα να κριθεί ,
ναι είναι νομοτέλεια , στο θρόνο να καθίσουν ,
Ελλάδα μου το δίκιο σου , το θέλει όλη η γη .



Ιωάννης Κακαγιάννης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.