Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου

                                        Στη μητέρα μου Κατερίνα

«Χαίρομαι που είσαι κοντά στη θάλασσα που σ’ αρέσει».
Τι μου είπε σήμερα η μάνα μου; Τι μου είπε η γυναίκα;
Άκουσα απ’ το τηλέφωνο μια απ’ τις φράσεις που μ’ αγγίξανε
                                                                       περισσότερο.
Αυτό το πλάσμα που με δυσκολία αυτοεξυπηρετείται,
αυτή η αγράμματη γυναίκα, χαίρονταν για λογαριασμό μου.
Μα πόση μάνα κρύβει ακόμη μέσα της;
Ξαφνικά ένιωσα τόσο ταπεινός, τόσο μικρός…
Όλες οι στερήσεις της, οι πόνοι της, η αυταπάρνησή της,
η καρτερία της, τα ξενύχτια της, οι προσευχές της,
η ταπεινοσύνη της, οι χαρές της και ό,τι τις προκάλεσε,
οι πίκρες της μαζί μ’ αυτές που της έδωσα,
ζωντάνεψαν μπροστά μου χαμογελώντας μου ευγενικά. Κι ένιωσα
σαν σε προς τιμή μου δεξίωση των πιο όμορφων αριστοκρατισσών
                                                                                 του κόσμου
ή στο κέντρο ενός εξαίσιου νωχελικού νεραϊδοχορού.
Κι αγάπησα
την αγραμματοσύνη της,
το κόκκινο μισοκουρελιασμένο παλτό που κράτησε
για να της θυμίζει ό,τι πιο όμορφο πρωτοφόρεσε μικρούλα,
τα κέικ που ’φτιαχνε στα γενέθλιά μου,
τα κεριά που άναβε για τους προγόνους μας και για βοήθειά μας,
τη θάλασσα και το βουνό που με πήγαινε,
το ξεμάτιασμά της και τα ιαματικά της χέρια,
τα παιχνίδια και τα γλυκά που μου αγόραζε
ακόμα και εις βάρος κάποιων άλλων πιο χρειαζούμενων…
Κι αν όλοι βλέπουν πια μια Lady Grottesco,
εγώ βλέπω μια κυρία του Τισιανού ή του Μικελάντζελο.

Σάμπως τι είναι η ομορφιά, η ευτυχία και η μητρότητα;
(Μέσα σε δυο χούφτες, ενοχλητικά για μας, ξερόκλαδα
οι δεκοχτούρες ανατρέφουν σερί τους νεοσσούς τους).
Και να που η αγραμματοσύνη διδάσκει, οι ευχές βοηθούν,
το χαμόγελο παρηγορεί και, με φτωχές ασύντακτες λέξεις
βουτηγμένες στην υπομονή, μπορούν να γραφτούν βιβλία αξιώσεων.

Όλη μέρα τη μάνα μου σκεφτόμουν. Την ομορφιά και το μεγαλείο
που κρύβει μέσα της μια γυναίκα, στη μάνα θα τα ατενίσεις·
στη δική σου μάνα.


                                                                       


(Από την ενότητα «Το καρέ της ντάμας», του βιβλίου

«Η ΤΡΑΠΟΥΛΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ», ARS POETICA 2012).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.