Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Ελληνικής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Ελλήνων Δημιουργών. Το Ιστολόγιο είναι ανοικτό σε όλους τους δημιουργούς Ποίησης που επιθυμούν την ανάρτηση των ποιημάτων τους στο συγκεκριμένο διαδικτυακό χώρο. Μπορείτε να αποστέλλετε τα ποιήματά σας στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com\
Το όνομα του Δημιουργού (Ποιητή) αναγράφεται στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης και στην ένδειξη : Ετικέτα



Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ / Ελένη Γαλάνη



Σκηνή σε δωμάτιο σπιτιού με φόντο σκρίνιο ‒σύνθετο τρουά πιές σκαλιστό με μεγάλο καθρέφτη
στη μέση εσύ σε πολυθρόνα ένθρονη φοράς παλιό εμπριμέ,
ολόσωμη ‒πρόσωπο σε στάση τρουά καρ,
έχεις παιδί στην αγκαλιά, πέντε χρονών, το κρατάς,
κι εκείνο ισορροπεί στα γόνατα

Είσαι όμορφη, μητέρα, αριστεροκρατούσα
σκύβεις ελαφρά το γλυκοφιλάς και τα χάλκινα κεφάλια εκατέρωθεν της βιτρίνας με τις πορσελάνες –εκεί που φύλαγες τα κρυστάλλινα‒
σε πλαισιώνουν συμμετρικά
μικροί ερωτιδείς, από τότε άπτεροι
και στα δεξιά ο μπαμπάς
ο θείος στ’ αριστερά σου με υποτυπώδη έκφραση σχεδόν βλοσυρή
ίδια ψηλοί, νέοι κι αρχαίοι σαν άγγελοι
πίσω φόντο χρυσό οι κουρτίνες, το βάζο με τα χρυσάνθεμα κι οι τρεις σου αδερφές
ισοκέφαλες, μετωπικές,
θα πεις ‒η προοπτική τους‒
ώρα ενάτη βραδινή, φλας εκτυφλωτικό, φως σκληρό, άγνοια εγκαυστική, χρώματα επίπεδα, οι φωτοσκιάσεις απουσιάζουν μα οι σκιές αθέατες, γιγαντώνονται κρυφά, δεν τις βλέπεις
σκιαγραφούν αγιογραφούν το έγκλημα που επίκειται
το έγκλημα που ήδη συντελείται

Δεν ήξερες, μητέρα, πού να ’ξερες
τον δρόμο από τον ευαγγελισμό στην αποκαθήλωση
τόσο σύντομος, τόσο σκοτεινός (δίκη, πιετά, ταφή)
γίνανε όλα γρήγορα,
κι εκείνος ο πολυέλαιος στο κέντρο του σαλονιού
μάταια έλαμπε επιφοίτηση
μόνο εκ των υστέρων βλέπουμε
όταν πια είναι αργά –για όλους
κι αν το ξερα θα σ’ το ’λεγα τότε να μη λυπόσουν,
να μην κρατάς τόσο γερά
τόσο να μην παλεύεις κοντά σου να μας κρατήσεις
αθώοι γεννιόμαστε και πεθαίνουμε
αθώοι και μόνοι στη συντριβή, παρόλη την αγάπη,
και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, κανείς δεν μπορεί,
‒ ούτε κι εσύ, μητέρα, μπορείς,
ούτε κι εσύ


Είμαστε μόνοι


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.