Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ


   του Φοίβου Ανατολέα 
 
Γκρίζα κι ασημοπράσινη, απ’ τον ήλιο χρυσωμένη, 
ελιά, περνά από πάνω σου η αμέτρητη αιωνιότη 
κι ούτε ένα φύλλο σου σκορπά κι ούτε λαφριά σ’ αγγίζει. 
τα γερατειά σου σέβεται, πανίερη, κάθε πλάσμα. 
  
Το σύμβολο είσαι μιας ζωής ειρηνικιάς κι ωραίας 
― η ομορφιά σου αρρενωπή, ασήμι η καλωσύνη ― 
πίσω από τα ξανοίγματα των μπράτσων σου μ’ αρέσει 
το βαθυγάλαζο ουρανό, τα σύγνεφα να βλέπει. 
  
Σου πρέπει πράσινο χαλί, τις ρίζες σου ν’ απλώνεις 
και τ’ οργωμένο κόκκινο το χώμα σου ταιριάζει. 
Του τρύγου είναι τρελή η χαρά, η δική σου ξεχωρίζει 
όταν σε τριγυρίζουνε μαζώχτρες, ραβδιστάδες. 
  
Λιγνά στα νιάτα και κομψά τα μπράτσα σου υψώνεις 
κι όταν γεράσεις και σκεβρή πάνω στο χώμα γύρεις, 
δεν παραδίνεις την ψυχή ― την ιερή ψυχή σου ― 
πριν νια βλαστάρια πεταχτούν στη γέρική σου ρίζα. 
  
Λιτή, αυστηρή, γαληνική, σα ενάρετη κοπέλα, 
μακαρισμένη μια χαρά και ειρήνη συμβολίζεις. 
Είναι ευλογία του σπιτιού ο καρπός σου και το ξύλο 
όταν στο τζάκι το χειμώνα ωραία λαμπαδίζει. 


πηγη: Κώστας Γ. Μίσσιος Ανθολόγιο Λεσβίων Ποιητών, τόμος 9ος, σελ. 98, Μυτιλήνη 1998

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.