Τολέδο

Από το Φόδελε ώς το Τολέδο - τι ωραία
συνηχούν οι δυο τόποι σαν τρομεροί γάμοι,
σαν όμοια αβάσταχτες ερημιές.
Κι από τον φτερωμένον γκρεμό της εφηβείας του
ώς την «Ταφή (1586) του κόμητος Οργκάθ»,
τι δαίμονες μέσα του σε ολονυχτίες παραστέκοντας,
τι φωνές αργοπορημένων αγγέλων έξαφνα ξυπνώντας
στους άνυδρους ελαιώνες.
Είχε μέσα του άραφες φόρμες, αξεδίπλωτα
τόπια ουρανού προς τη θέωση της πλαγιάς
και μέσα στη γλυκιά Ισπανίδα σπέρνοντας το γιο του Jorges
Μανουήλ στα σοκάκια δυο κόσμων ν' αλητεύει.
(Αναζήτησα τα βήματά σου απ' την πόρτα ντελ Σολ
ώς του Αγίου Μαρτίνου το γεφύρι˙
κι έναν ανθό πορτοκαλιάς από την ίδια γη
μ' εκείνους που μύριζες έντεκα χρονών
σου άφησα το καβαλέτο). Ηταν εκεί
τα πρόσωπα: μορφές σε θεία παραμόρφωση.
Ως να είχαν συλληφθεί στο αστραφτερό
σκοτάδι και στο φως˙ ως να είχε του φωτός ομοιωθεί
το ιερό τους κοίτασμα.
Σαν από αβλεψία φεύγοντας προς τον ουρανό.