Σαν σήμερα, δεν ξέρω πριν από πόσα χρόνια, έγραψα νομίζω το πρώτο
μου ποίημα. Τώρα που φθάνω στο τέλος σιγά-σιγά και επιστρέφω με άδεια
τα χέρια ξέρω καλά ότι αυτό το ταξίδι δεν θα μπορούσε παρά να τελειώσει
ακριβώς εδώ: σε μια γκρίζα ζώνη πάνω στο χάρτη, σ' έναν υγρό επαρχιακό
σταθμό όπου φθάνεις κατάκοπος τα ξημερώματα ολομόναχος. Την ομορφιά δεν
την είδες παρά μια φορά μόνο, σε ολόκληρη τη ζωή. Αλλη παρηγοριά ας μην
υπάρξει ποτέ για τα κουρασμένα, άυπνα μάτια. Και τελικά δεν είναι τυχαίο
ότι οι πιο μελαγχολικές ιστορίες αγάπης αρχίζουν πάντοτε μέσα σ' ένα
βαγόνι της αμαξοστοιχίας Βαρσοβία-Πετρούπολη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου