δεύτερο

δεύτερο 


Η αντιστροφή του σεληνιακού κύκλου ξεκίνησε
Ολα θα σβήσουν στον νυχτερινό ορίζοντα
για να φουντώσουν στο τέλος
ετούτου του ατάραχου, σιωπηλού μήνα
Το τόξο στον ουράνιο θόλο,
ο απόκρυφος καθρέφτης του ποιητικού εσύ,
αλλάζει συνεχώς τα σχήματα,
αναδεύει τις επιθυμίες,
ταράζει την πίστη,
όλα τα «ωσαννά» ή τις διαβολές,
κάθε βεβαιότητα
Η συστάδα των μικρών νησιών,
καθώς γυρίζω το βλέμμα προς τα δεξιά,
αναχωρεί κάθε στιγμή προς την Εσπερία
Είναι σκοτεινά,
με μόνο αναγνωρίσιμο σημείο τις μελίστρες
που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στην άγρια βλάστηση
Αναρωτιέμαι:
Tο τραγούδισμα από τα χείλη στεριανής γυναίκας
Ο ήχος, διακεκομμένος, συριστικός
Προσπαθώ να συγκρατήσω
την Αγία Μαριαννή στον τόπο της,
να την πείσω για τα τρυφερά χέρια που την αγγίζουν
Ο φάρος άναψε ύστερα από τα τόσα χρόνια απομόνωσης
Το διακοπτόμενο φωτεινό σήμα του είναι ελπίδα
Η πορεία έχει πια χαραχθεί
Πόσοι Οδυσσείς το αντιλήφθηκαν στο σχισμένο δέρμα του πελάγου,
στο πετάρισμα του ματιού έξω από το πόρτο;
Ετσι κι ένας Δομήνικος, έτσι και οι ξεχασμένοι πολεμιστές
στο κούρσος μιας αλλοτινής Μεσογείου
Το concerto stravagante δίνει το έναυσμα
για τον θάνατο του καλοκαιριού
Ο χαρτογράφος ξαναγεννιέται
Η νέα ημέρα έχει πια χαράξει
Δυο δελφίνια πέρασαν
από τη μύτη του παλιού φρουρίου,
ο ήλιος κοκκίνισε τα όνειρά μου,
με τη σκέψη ν' αποφεύγει
τη σκόνη και την κατάρα της υγρασίας
Εδώ, εδώ -
στον μικρό νότο των ακατάστατων σελίδων,
των πρώιμων αναμνήσεων, των περίκλειστων βιωμάτων...