Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ (απόσπασμα)

Έχασα εσένα μα κέρδισα την Ποίηση

(σελ: 11)

Η τρέλα του έρωτα δεν ξεγελιέται με τίποτα

(σελ:13)

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ

Οι άνθρωποι χάνονται……..

Ανύποπτα γλίστρησες έξω από το οπτικό μου πεδίο

Απ΄ το κάδρο μου βγήκες……

Γιατί  οι άνθρωποι χάνονται…. χάνονται…. και πάνε

Τα ποτάμια που σε πήραν εγώ τα μίσησα

(σελ: 15)

Κάστρο μου… ο έρωτάς μου είναι η βροχή που θα σε αλώσει.

(σελ:16)

Χάρτης είν΄  η παλάμη σου …και δείχνει όλο τον κόσμο

(σελ:18)

Με τα μάτια βυθισμένα στ΄ όνειρο

παρατηρώ τη ζωή του φεγγαριού.

Μόνο για χάρη σου καταδέχτηκα να το κοιτάξω

Σκέψου πως σπαταλούσα το βλέμμα μου πριν σε γνωρίσω

(σελ: 21)

ΤΑΥΤΙΣΗ

Το τοπίο είσαι συ.

Τα δένδρα και ο κορμός τους.

Το χώμα και το χρώμα.

Τα λουλούδια και ο ανθός τους.

Το τοπίο είσαι συ.

 (σελ: 23)

ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ;

Μήπως οι αγρύπνιες μας

Συνωμότησαν κάποια φεγγάρια

Και μεις το περάσαμε για έρωτα;

(σελ: 25)

Οι μέρες του πόθου πέρασαν

Τα μάτια δεν στυλώνονται στον ουρανό την νύχτα……

Τι κι αν έχει φεγγάρι;

(σελ: 27)

ΑΙΓΙΝΑ

Βαριά η μυρωδιά του ρετσινιού απ ΄ τις  φυστικιές

Δυο τρία τζιτζίκια έκαναν καντάδα στ΄ αστέρια που πέφτουν.

Κι έτσι όπως ατένιζα τον ουρανό,

με ιδρώτα στο βλέμμα,

νόμισα πως είδα το φεγγάρι να αλλάξει σχήμα.

(σελ: 31)

ΠΕΡΑΣΜΑ

Στέκομαι σε απόσταση

Ικανή.

Με βλέπω να περπατώ

Ανάμεσα απ΄ το πλήθος

Να περνώ………..

(σελ:37)

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

-          Σπατάλη  είναι να σκορπίζεσαι σα φύλλο

-          Μα ποιος θεωρεί τα φύλλα αμελητέα;

(σελ: 40)

Την κάθε μέρα την προσέχω σαν κόρη οφθαλμού-

Μην μου πέσει κάτω και γίνω κατά τι φτωχότερη.

(σελ: 42)

ΑΝΤΙΘΕΣΗ

Είναι φτωχές οι λέξεις μου, γιατί έτσι είναι τα χρόνια,

 η περιουσία, τα ταξίδια μου.

Τα πλούσια όνειρα μόνο με κρατούν στη ζωή.

(σελ: 46)

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Λέξεις σε λευκή κόλλα… αυτό είμ΄ εγώ.

Τίποτα και όλα.

Ειλικρινά, μόνο αυτό.

(σελ: 48)

ΑΙΣΘΗΣΙΣ

Η βροχή

              Το βράδυ

Το φεγγάρι

               Η Γη

               Η γεύση τους

Το άρωμα

Που βγαίνει από τα χείλη της Αγάπη σου

Ανεξίτηλο είναι

                            Μοιάζει

             Με Φύση

             Με Εποχή

             Με Θάλασσα

             Με Σύμπαν

(σελ: 49)

Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

                                                      Στην Δέσποινα

«Να περάσεις το ποτάμι.

Να ανακυκλώσεις τη ζωή που σπατάλησες.»

Μα εγώ ……καρφωμένη στη μία όχθη,

Αρκέστηκα στο να ονειρευτώ την άλλη.

(σελ:55)

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Περάσαμε έρωτες πολλούς

……………………………………

……………………………………

Κρυφά και φανερά

Μας στιγμάτισαν για να μας αφήσουν μετά

εκεί απ΄ όπου ξεκινήσαμε

Στην πρώτη νιότη.

Μαζί……………….

……………………….

Και ο χρόνος μας σεβάστηκε

(σελ:60)

------------------------------------