Κάτω από το σεντόνι ιχνογραφείται ο κορμός της. Το παραμερίζω
διστακτικά. Η μεγάλη γάζα γεμάτη αίμα. Μια ωχρή γαλήνη και μια υποψία
χαμόγελου. Εδώ και κει συσπάσεις. Απομεινάρια οδύνης. Το πρόσωπό της,
καθρέφτης με το είδωλό μου. Αν σπάσει θα γίνω θρύμματα γυαλιού. Ακουμπάω
τα χείλη μου ελαφρά στο μέτωπό της. Ανοίγει αργά τα βλέφαρα. Το υγρό
βλέμμα προσπαθεί να συνομιλήσει με το δικό μου. Να ρωτήσει, να
καθησυχάσει, να διηγηθεί, να υποσχεθεί. Μεταγγίζεται μέσα μου. Στον
οικείο της χώρο. Ακουμπάω ανεπαίσθητα το δάχτυλο πάνω στη γάζα με το
αίμα και κρατώ το χνάρι του. Το επισκεπτήριο έληξε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου