Μαρμαρο της απλας

Τοση ομορφια τοση ευγενεια της λαχταρας μου
τι αλλο απο νερο καθαρο οπως υπαρχω
να με παιρνει να σε φερνει κοριτσι
δροσερο κι ανοιγμενο να με πιεις
να με πεις ανθρωπο τελειωμενο



Αλλο δεν ειμαι απο πραγμα του αερα
και ματια των πραγματων
ψυχη να ειναι μονος ο κοσμος
ν αντηχουν λαμψεις τα πουλια στη νυχτα
που βγαινει κυμα στη μερα με τους χρυσους νεκρους
και την απλα αισθηση γλυκια γνωση
μπροστα στο μυρο της γυμνοτητας σου
ωραια αγαπημενη.
Μονο ειμαι μοναχος και μοναδικος
να σταλαζω την υπαρξη στην απλα
της μερας και της νυχτας
πραγμα παρουσιας και πραγμα απουσιας
στον αιωνα και στην ομορφια σου
ψυχη, αγαπημενη.

Σταγονα λαμπερη μεγαλη
γυαλοκοπημα
η διαφανια κοσμος
της υγροτητας ψυχης.
Κυλαει μιλαει παει.
Γελαει το ασπρο επιπεδο
μαρμαρο κρυσταλλο στο νερο
καθαρο σταγονες στερεες.
Εγω ω.


Ασπρο αερακι ανασα της υπαρξης
που ανοιγει την απλα με τα φυλλα και βουνα
με κανει. Ελα, ζωη
ψυχη ονομα της δημιουργιας,
ω εσυ του εγω που μιλαει
με το ασπρο αερακι τα πραγματα,
ελα παλι αλλη φορα
γυμνοτητα
χωρις τ ασπρο αερακι,
και παλι και παλι και παλι
παλι.