''ΑΠΟΤΡΟΠΙΑΣΜΟΣ''

Καπνός ο μαύρος αετός
προελαύνει στα χιλιοειπωμένα πρόσωπα,
στων αμάχων πληγών το ξεραμένο δέρμα
περιγράφει την οργή του απίστευτου μίσους.
Κι όσο μακραίνει η σκουριά των σιδερόφρακτων ατιμωτών
προσεγγίζονται τα μολυβένια απομεινάρια του ανέμου
κι όσο σωροί οι ανάσες των ελευθέρων
ανεβαίνουν το ύψος άτακτες
αθανασία αρθρώνοντας,
συγχώρεση για των ενάντιων τον όλεθρο φυσώντας
στις εκκωφαντικές σειρήνες
μπρος στους πορφυρούς εξώστες
κι όσο η χροιά της ηχούς βαθαίνει
ως απροσμέτρητο φως στο βάραθρο
κι όσο οι αμάραντοι ορίζοντες
δειλινά θα μετρούν τον ήλιο
με το στεναγμό του Έρωτα…
Με ένα ρόδο καρφωμένο στην ψυχή μάχεται το όνειρο
για το δικαίωμα της αγάπης,
για την έγερση της μοναξιάς σε τόπους ιλαρούς,
για το αίμα στον τοίχο με το μεγάλο Έψιλον
την ώρα που πεθαίνει το όμορφο τραγούδι των παιδιών…

Καπνός, θειάφι, οσμή νεκρικού θαλάμου
κι ο δαίμονας αλύχτισμα κυνός πριν την καταστροφή
κι όσο η πνιγερή αγχόνη τη σάρκα σκίζει
ο ραβδιστής το όξινο ύδωρ απαντά
κι όσο ο ρόγχος μέσα στα δόντια χάνεται,
ατσαλώνονται οι απαίδευτοι
κι όσο κλειδώνονται οι πύλες του φόβου
θα χαμογελούμε στο πιο φωτεινό σου άστρο
μέχρι το επόμενο χάραμα να σε φέρει
στο ακρογιάλι της ειρήνης.

Κι εγώ που χρωματίζω το μελανό
χρυσές ανταύγειες δίνοντας
γιατί δειλιάζω ;
Μην ήταν ο ιριδισμός των πόλων ;
Μην ο γλαυκός πτεροφέρων ή ο σπαρτός ημίθεος ;
Μην ήταν η αρετή και η σοφία που απομακρύνονται ;
Γηράσκω ως λίθος σε σταυρό οδών χωρίς προορισμό.
Γηράσκω με την εγκατάλειψη αντίκρυ
και την ανεπίστροφη απαντοχή
στο φάντασμα που με κυριεύει.
Γηράσκω αμβλύνοντας του χάους το παράλογο.

Κι εγώ ο ανασφαλής πυρετός της έκφρασης
μεταλλάσσομαι στης πυράς το κάρβουνο
και στου φθαρμένου Χειμώνα το Έαρ αναγιγνώσκω.
Έρχονται Δήλιοι ναυσιπλόες
και ψηφιδωτά δελφίνια,
ανάγλυφοι πελαγινοί και αρμυροί κυματοθραύστες.
Έρχονται μυροφόροι άγγελοι και ο έβδομος…

Καπνός ο μαύρος αετός
ολόγκρεμνος στεφανωμένος εχθρός
στο βεληνεκές των ψυχών μας !