Ιθάκη

Χθαμαλή πανυπερτάτη είν αλί κείται προς ζόφον.

(Χαμηλή ψηλά ψηλά μέσα στη θάλασσα κατά τα δυτικά ).

ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Μέσα σε τρείς θάλασσες τα Κυκλώπεια
κάτω απ’ τους αιώνες θαμμένα, ψάχναμε τείχη.
Χαμηλά στ’ ακρογιάλι στις φούχτες γυμνών κοριτσιών
έσταζαν χνουδωτοί καρποί και βότσαλα άστρα
αιθρίας αχλή τα μάτια τους στων σταφυλιών τα πεζούλια.
Μελτέμι ευωχίας ιρίδιζε χρώματα.
Από δάκρια νοτισμένα τραβήχτηκαν πέπλα
κι’άστραψαν σαϊτες επιθυμίας ανεκπλήρωτης.
Κάτω απ’ τα ανύποπτα βήματα στα θρυμματισμένα αγγεία
καλυμμένα από αρίφνητους μανδύες εποχών,
κόκκινου ίχνη, κρασί, ή αίμα!
Ας μην προδώσουν τώρα οι θεοί τ’ αραξοβόλι σου.
Κι’ ας σκιρτήσει η Πηνελόπη στη χαρά που δε λόγιαζε.
Οι ψηφίδες των θρύλων λιασμένο φίλντισι
κοχύλια στιλπνά που στενάζουν μυστήριο
Λυγμοί πόθοι κραυγές χαραγμένοι σε ανάερους κύλικες φωτός
κάτω απ’ τα πεύκα, στο τραγούδι του Φήμιου
γυμνάζονται κιόλας πουλιά.